บทที่ 10 ระยะเวลาแต่งงานที่กำหนด

คุณนายเหลิ่งพูดถึงตรงนี้ ร่างกายก็สั่นเล็กน้อย เกือบล้มลงพื้น

เหลิ่งเซ่าถิงเดินเข้าไปพยุงคุณนายเหลิ่งทันที ขมวดคิ้วถามอย่างเป็นห่วง “คุณย่า คุณเป็นอะไร? ”

คุณนายเหลิ่งกุมหน้าอก ส่ายหน้าช้าๆ แล้วพูดเสียงทุ้ม “ฉันเป็นอะไรเหรอ? ฉันโกรธหลานไงล่ะ? งานแต่งอี๋นั่วกับหลาน ฉันจะจัดเอง ตอนนี้ในท้องเธอมีเหลนฉันอยู่ หลานคิดว่าเด็กคนนี้มายากแค่ไหน? เซ่าถิง หลานทำให้ฉันเป็นห่วงมาปีกว่าแล้ว หลานดูสิผมฉันหงอกไปหมด ฉันขอร้องหลานเป็นครั้งสุดท้าย ให้คบกับอี๋นั่วไม่ได้เหรอ? ฉันรู้สึกว่าอี๋นั่วเป็นผู้หญิงที่ดี หลานต้องชอบเธอแน่ๆ ”

“ชอบเธอเหรอ? ” เหลิ่งเซ่าถิงหรี่ตามองเจี่ยนอี๋นั่ว แล้วหัวเราะเยาะ

เจี่ยนอี๋นั่วโดนสายตาเย็นชาของเหลิ่งเซ่าถิงมองสำรวจ ถึงจะรู้สึกอึดอัดมาก แต่ก็ไม่พูดอะไร แค่เบี่ยงหน้าไปเล็กน้อย ไม่สบตากับเหลิ่งเซ่าถิง

คุณนายเหลิ่งเห็นเหลิ่งเซ่าถิงที่ยังรู้สึกดูถูกเจี่ยนอี๋นั่วอยู่ ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจแล้วยืนขึ้น “เอาล่ะ เรื่องนี้ฉันไม่สนแล้ว ฉันมีข้อกำหนดเพียงสองข้อสำหรับพวกเธอ หนึ่งคือห้ามหย่า อีกหนึ่งคือต่อไปพวกเธอต้องนอนห้องเดียวกัน”

เจี่ยนอี๋นั่วและเหลิ่งเซ่าถิงได้ยินคำพูดของคุณนายเหลิ่ง ก็เงยหน้ามองคุณนายเหลิ่งทันที เจี่ยนอี๋นั่วยังไม่ทันได้พูด เหลิ่งเซ่าถิงก็พูดด้วยเสียงเย็นชาก่อน “คุณย่า ผมสัญญากับย่าได้ว่าตอนนี้ผมยังไม่หย่ากับผู้หญิงคนนี้ แต่ผมจะไม่มีทางนอนกับผู้หญิงคนนี้เด็ดขาด”

คุณนายเหลิ่งกุมหน้าอก ถอนหายใจออกมายาวเหยียด “อย่าคิดว่าหลานเพิ่งฟื้น แล้วย่าจะเอาอกเอาใจหลานนะ ข้อกำหนดสองข้อนี้ของย่า ไม่มีการเจรจาอะไรทั้งนั้น พวกเธอต้องอยู่ด้วยกัน! ฉันออกไปก่อนนะ!”

คุณนายเหลิ่งหันตัวเตรียมออกจากห้อง เจี่ยนอี๋นั่วก็โค้งตัวให้คุณนายเหลิ่งเล็กน้อย แล้วพูดอย่างซาบซึ้ง “ขอบคุณค่ะ”

เจี่ยนอี๋นั่วรู้ว่าข้อกำหนดสองข้อที่คุณนายเหลิ่งกล่าวมา ข้อกำหนดแรกอาจจะทำเพื่อให้ตระกูลเหลิ่งคงที่ แต่ข้อกำหนดข้อที่สองก็คือเพื่อเธอ เพื่อให้เธอได้รับข่าวลือในตระกูลเหลิ่งน้อยลง

เธอเข้าตระกูลเหลิ่งเพื่อมีลูกให้เหลิ่งเซ่าถิง ถ้าหลังจากเหลิ่งเซ่าถิงฟื้นแล้ว แยกห้องนอนกับเหลิ่งเซ่าถิง ก็แสดงว่าตระกูลเหลิ่งไม่ยอมรับในตัวตนของเธอ ต่อไปเธอจะยิ่งอยู่ยากในตระกูลเหลิ่ง