บทที่ 13 ชายลึกลับ

หลังจากเจี่ยนอี๋นั่วพูดจบ ก็เห็นประตูลิฟต์เปิดขึ้น ก็เดินเข้าไปในลิฟต์ทันที กดปุ่มเพื่อปิดประตูลิฟต์ เห็นประตูใหญ่ของลิฟต์ค่อยๆ ปิดลง เจี่ยนอี๋นั่วก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ หลับตาลง พิงมุมลิฟต์ ร่างกายเธอสั่นเล็กน้อย ไม่ว่าเธอจะแข็งแกร่งต่อหน้าศัตรูแค่ไหน มีแค่เธอเท่านั้นที่รู้ ว่าเธอรู้สึกผิดมากแค่ไหนเมื่อเธอพูดประโยคเมื่อครู่ออกไป

เพราะตระกูลเหลิ่งสามารถสนับสนุนให้เธอเดินไปได้ไกลแค่ไหน เธอก็ไม่แน่ใจ เพื่อได้รับการสนับสนุนจากตระกูลเหลิ่ง เธอต้องจ่ายไปมากแค่ไหน เธอไม่สามารถคาดเดาได้เลย เจี่ยนอี๋นั่วทำได้แค่เดินหนึ่งก้าว ดูหนึ่งก้าว พยายามคลานไปสู่เป้าหมายของตัวเองเหมือนหอยทากที่แบกรับน้ำหนัก

มาถึงหน้าประตูใหญ่บริษัท เจี่ยนอี๋นั่วก็เห็นว่าด้านนอกฝนตก ละอองฝนตกลงมาเหมือนเส้นเลือด เจี่ยนอี๋นั่วเคยชอบฝนมากๆ เพราะครั้งแรกที่เธอเจอฉู่หมิงเซวียนคือระหว่างที่ฝนตก ตอนนั้นเธอไปพบลูกค้าคนหนึ่งแล้วลืมเอาร่มไป เขาเป็นคนถือร่มให้เธอเพื่อกันฝน

ตอนนั้นเจี่ยนอี๋นั่วไม่ชินกับการเข้าใกล้ผู้ชาย ยังคงรักษาระยะห่างกับฉู่หมิงเซวียน แต่ร่มมันเล็กเกินไป เมื่อถึงจุดหมายปลายทาง เจี่ยนอี๋นั่วก็พบว่าครึ่งตัวของฉู่หมิงเซวียนโดนฝน เสื้อผ้าเปียกไปหมด

ตอนนั้นเจี่ยนอี๋นั่วก็ชอบฉู่หมิงเซวียนแล้ว เธอรู้สึกว่าผู้ชายที่ดูแลเธออย่างระมัดระวังแบบนี้จะต้องรักเธอแน่ๆ แต่เจี่ยนอี๋นั่วไม่คิดเลยว่าทุกอย่างมันปลอมมาตั้งแต่แรก ตอนนี้นึกขึ้นมา การเจอกันครั้งนั้นก็อาจจะเป็นแผนการที่ฉู่หมิงเซวียนจงใจก็ได้ เธอก็ไร้เดียงสาจริงๆ คาดหวังว่าจะมีผู้ชายมาดูแลเธอจริงๆ เหรอ? เจี่ยนอี๋นั่วอย่างเธอ สูญเสียแม่ไปตั้งแต่ยังเด็ก คนอื่นบอกว่าเธอเป็นเด็กดื้อ สมควรอยู่คนเดียวตลอดไป ตอนแรกคิดว่าแต่งงานกับผักคนหนึ่ง ก็คงเป็นคำตัดสินชีวิตที่เงียบเหงานั้น ไม่คิดว่าชีวิตเรียบง่ายที่สุดของหญิงม่าย ตอนนี้ก็ยังไม่เต็มใจจะให้เธอ

เจี่ยนอี๋นั่วหัวเราะเยาะตัวเอง หลับตาอย่างแรง และเดินลุยฝนเพียงลำพัง

“ฝนตกเหรอ? ” ฉู่หมิงเซวียนขมวดคิ้วมองสายฝนที่ตกบนหน้าต่าง แล้วพูดเสียงทุ้ม

เฉิงซานซานพยักหน้า “น่าจะใช่นะ? พยากรณ์อากาศตอนเช้าบอกว่าวันนี้จะมีฝน หมิงเซวียน วันฝนตกแบบนี้ควรกินอาหารญี่ปุ่นมากที่สุด เราไปกิน……”

เฉิงซานซานยังพูดไม่จบ ก็เห็นฉู่หมิงเซวียนรีบหยิบร่มที่วางข้างๆ ขึ้นมาแล้วลงลิฟต์ไป เมื่อฉู่หมิงเซวียนถือร่มเดินไปที่หน้าประตูใหญ่บริษัท ก็ไม่เห็นแผ่นหลังเจี่ยนอี๋นั่วอีกต่อไป

ในตอนนี้มีพนักงานบริษัทเข้ามาใกล้ฉู่หมิงเซวียน ถามขึ้นเสียงทุ้ม “ผู้จัดการฉู่ คุณกำลังหาใคร? ”

ฉู่หมิงเซวียนมองสายฝนและหมอกตรงหน้าอย่างว่างเปล่า ผ่านไปนานสักพักก็ค่อยๆ ยิ้มขึ้นมา “เปล่า ไม่ได้หาใคร จู่ๆ ฉันแค่นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้……”

ฉู่หมิงเซวียนพูดจบก็หันตัวเดินกลับไปที่บริษัท เหลือเพียงพนักงานบริษัทที่เกาศีรษะอย่างไม่เข้าใจ “เกิดอะไรขึ้นกับผู้จัดการฉู่นะ? ”