บทที่ 2 แม่เลี้ยงชั้นยอด

เจี่ยนอี๋นั่วเดินออกมาจากห้องผ่าตัดอย่างมึนงง จนถึงนั่งบนรถ เธอพิงเบาะรถ ถอนหายใจออกมายาวเหยียด เจี่ยนอี๋นั่วหลับตาอย่างแรง กลั้นน้ำตาที่จะไหลลงมา เจี่ยนอี๋นั่วเป็นคนหยิ่งผยองและดื้อรั้น ไม่เคยยอมรับความพ่ายแพ้ แต่ตอนนี้ตกต่ำถึงขั้นขายมดลูกและเป็นเครื่องมือสืบพันธุ์ ถ้าข่าวนี้แพร่ออกไป ไม่นานเธอต้องกลายเป็นที่หัวเราะเยาะของคนอื่น

แต่มันสำคัญอะไร? ตราบใดที่คุณพ่อฟื้นขึ้นมา เจี่ยนอี๋นั่วทำให้เขาเห็นว่าตระกูลเจี่ยนยังอยู่ ทุกอย่างที่ตัวเองทำก็คุ้มแล้ว

เจี่ยนอี๋นั่วไม่ได้เสียพลังงานไปกับความเศร้ามากนัก เธอหายใจเข้าลึกๆ รีบหันหัวรถกลับและขับไปที่โรงพยาบาลอีกแห่งทันที เข้าไปที่ห้องคนไข้ของคุณพ่อเธอเจี่ยนฉางรุ่น เจี่ยนอี๋นั่วเห็นแม่เลี้ยงของตัวเองเฮ่อเยี่ยนหงกำลังโทรศัพท์อยู่ หางตาเฮ่อเยี่ยนหงเต็มไปด้วยความยั่วยวน

เมื่อเจี่ยนอี๋นั่วห้าขวบ คุณแม่แท้ๆ ก็เสียชีวิต เพื่อเลี้ยงดูเธอ คุณพ่อเธอจึงแต่งงานกับเฮ่อเยี่ยนหงและเป็นแม่เลี้ยงของเธอ

เฮ่อเยี่ยนหงยังโอเคในช่วงแรกสุด แต่เมื่อเธอคลอดลูกสาวของตัวเองเจี่ยนฮุ่ยฮุ่ย เฮ่อเยี่ยนหงก็เมินเฉยต่อเจี่ยนอี๋นั่ว แต่เฮ่อเยี่ยนหงก็ไม่ได้เป็นแม่เลี้ยงใจร้ายประเภทที่ทำร้ายลูกติดเหมือนในนิทาน อย่างไรแล้วเจี่ยนฉางรุ่นที่รักเจี่ยนอี๋นั่วมาตลอด และเจี่ยนอี๋นั่วที่มีนิสัยดื้อรั้น ก็ไม่ยอมให้เฮ่อเยี่ยนหงกำเริบเสิบสานอยู่แล้ว

เฮ่อเยี่ยนหงไม่กล้าทำอะไรแปลกๆ กับเจี่ยนอี๋นั่ว เธอถึงขนาดกลัวเจี่ยนอี๋นั่วด้วยซ้ำ

เมื่อเห็นเจี่ยนอี๋นั่วเดินเข้ามาในห้องคนไข้ เฮ่อเยี่ยนหงก็รีบยืนขึ้นอย่างประหม่า วางโทรศัพท์ไป แล้วพูดเสียงเบา “อี๋นั่ว วันนี้สภาพคุณพ่อเธอโอเคมาก แต่ยังไม่ฟื้น”

เจี่ยนอี๋นั่วหันหน้าไปมองพ่อที่นอนบนเตียงคนไข้ แล้วพูดด้วยเสียงเย็นชา “คุณคุยโทรศัพท์กับใครคะ? ”

เฮ่อเยี่ยนหงพูดตะกุกตะกัก “ม-ไม่ได้คุยกับใครนะ? ”

เจี่ยนอี๋นั่วหรี่ตาไปมองเฮ่อเยี่ยนหง “ถ้าอยากหาครอบครัว ก็ไม่ต้องรีบขนาดนี้ พ่อฉันยังมีชีวิตอยู่นะคะ ตระกูลเจี่ยนยังไม่ล่มสลาย คุณไม่จำเป็นต้องรีบหาผู้ชายคนอื่นขนาดนี้”

“ฉ-ฉันเปล่า……นั่นประธานหลิวน่ะ ช่วงนี้เขาอารมณ์ไม่ค่อยดี ฉันก็เลยเป็นห่วงเขา” เฮ่อเยี่ยนหงพูดจบ ก็รู้ว่าตัวเองพูดผิด รีบปิดปากทันที

เจี่ยนอี๋นั่วขมวดคิ้วมองเฮ่อเยี่ยนหง พูดด้วยเสียงเย็นชา “พ่อฉันหมดสติมาหนึ่งเดือนแล้ว คุณไม่มาห่วงสามีตัวเอง ยังไปห่วงประธานหลิวอะไรนั่น คุณยังมีความเป็นภรรยาอยู่ไหม? ”