บทที่ 20 โลกนี้มันกลม

ใบหน้าเหลิ่งเฉิงอวี่เผยรอยยิ้มจริงใจอีกครั้ง ยิ้มให้กับเหลิ่งเซ่าถิงแล้วพูดขึ้น “จริงสิ คุณอาใหญ่กับคุณป้าเล็ก พวกเขาได้ยินว่าคุณฟื้นขึ้นมาก็ดีใจมาก พวกเขาอยากมาเยี่ยม ทุกคนเป็นห่วงคุณนะ เมื่อกี้คุณป้าเล็กโทรมาบอกว่ากลัวว่าร่างกายคุณจะฟื้นตัวได้ยากหลังจากประสบหายนะครั้งนี้……”

เหลิ่งเซ่าถิงยกยิ้มมุมปากขึ้นมา “พวกคุณไม่ต้องคิดมาก วันนี้คุณหมอตรวจฉันครบทุกด้านแล้ว ไม่มีปัญหาอะไรเลย”

“งั้นเหรอ สุขภาพพี่ใหญ่เซ่าถิงดูเหมือนจะแข็งแรงกว่าเดิมนะ” จู่ๆ เสียงทุ้มต่ำของผู้ชายก็ดังขึ้น

เสียงผู้ชายคนนั้นทุ้มต่ำแหบพร่าแบบที่ผู้หญิงชอบ เจี่ยนอี๋นั่วฟังแล้วก็รู้สึกคุ้นเคยมาก เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน เธออดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองตามเสียงนั้น เมื่อเห็นชายคนหนึ่งหน้าตาหล่อเหลา รูปร่างสูงใหญ่สวมชุดลำลองกึ่งเก่าเดินมา

หน้าตาผู้ชายคนนี้หล่อมาก ไม่ได้ด้อยไปกว่าเหลิ่งเซ่าถิงเลย แต่นิสัยกลับแตกต่างกับเหลิ่งเซ่าถิงอย่างสิ้นเชิง ดวงตาเหลิ่งเซ่าถิงเรียวแหลมเชิดเล็กน้อย ริมฝีปากบาง นิสัยเย็นชา แต่ผู้ชายคนนี้มีดวงตาเจ้าชู้เย้ายวน ริมฝีปากอวบอิ่ม ดูมีนิสัยที่ทะเยอทะยานด้วย

ถ้าใช้ฤดูกาลเปรียบเทียบ เหลิ่งเซ่าถิงเหมือนฤดูหนาวที่หนาวเย็น ผู้ชายคนนี้คงเป็นฤดูร้อนที่รุ่งเรืองร้อนแรง

บางคนอาจจะชอบฤดูร้อน แต่เจี่ยนอี๋นั่วชอบฤดูหนาวมากกว่า เจี่ยนอี๋นั่วรู้สึกฤดูหนาวเหมือนจะเย็น แต่ก็มีหิมะนุ่ม ฤดูร้อนดูเหมือนจะร้อนแรง แต่ฝนตกในฤดูร้อนมันระห่ำรุนแรง และภายในใจเจี่ยนอี๋นั่ว ช่วงเวลาที่มีความสุขมากที่สุดไม่มีอะไรดีไปกว่าฤดูหนาว เกล็ดหิมะลอยอยู่ด้านนอก ตัวเองสามารถนอนอยู่บนโซฟาในบ้าน ดื่มกาแฟร้อนๆ หนึ่งแก้ว ทานของหวาน ดูละครคุณภาพต่ำ ไม่ต้องให้ใครมาอยู่เป็นเพื่อน ก็รู้สึกมีความสุขอย่างเต็มเปี่ยมแล้ว

เช่นเดียวกับผู้ชาย ถึงเหลิ่งเซ่าถิงจะดูเย็นชาและโหดเหี้ยม บางครั้งพูดจาร้ายกาจ ทำให้เจี่ยนอี๋นั่วค่อนข้างหวาดกลัวเขา แต่เจี่ยนอี๋นั่วเกลียดผู้ชายสำมะเลเทเมาและไม่เจียมตัวมากกว่า โดยเฉพาะผู้ชายที่หน้าตาหล่อแบบนี้ เธอยิ่งเกลียด แทบจะมีอคติด้วยซ้ำ เมื่อเธอเห็นผู้ชายแบบนั้น ก็จะคิดว่าผู้ชายแบบนี้ใช้รูปลักษณ์งดงามของตัวเองล่อลวงผู้หญิงไปแล้วไม่รู้กี่คน

ดังนั้นเมื่อเจี่ยนอี๋นั่วเห็นผู้ชายคนนั้นปรากฏตัวขึ้น ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยสัญชาตญาณ แต่ก็คลายออกอย่างรวดเร็ว รักษาภาพลักษณ์สง่างามและมีคุณธรรมเอาไว้

เหลิ่งเฉิงอวี่หันหน้าไปมองผู้ชายคนนั้น เบิกตากว้างอย่างประหลาดใจ “หมิงอัน ลูกกลับมาแล้วเหรอ? ทำไมไม่บอกพวกเรา? เราจะได้ส่งคนไปรับ!”

ผู้ชายคนนั้นยิ้มให้เหลิ่งเฉิงอวี่แล้วพูดขึ้น “พ่อ ฉันคิดถึงบ้าน เลยกลับมา พ่อก็รู้ว่าฉันเกลียดการผูกมัดและกฎพวกนี้ ไม่รบกวนพวกคุณแล้ว”

จากนั้นผู้ชายคนนั้นก็ยิ้มให้กับคุณนายเหลิ่งแล้วพูดขึ้น “สุขภาพคุณนายก็ยังดูแข็งแรงมาก”

คุณนายเหลิ่งยิ้มแล้วพยักหน้า “หมิงอันก็ยังปากหวานนะ”

จากนั้นผู้ชายคนนั้นก็ยิ้มให้เหลิ่งเซ่าถิงแล้วพูดขึ้น “พี่ใหญ่ ได้เห็นสุขภาพพี่ฟื้นตัว ดีจังเลย”