บทที่ 241 น่าอับอายขายขี้หน้ามากเลย

หากไม่รู้จักเรียนรู้บทเรียนจากความล้มเหลว และคนบางคนก็ไม่คิดที่จะเรียนรู้มัน อย่าไปจีบผู้ชายมั่วๆ โดยเฉพาะผู้ชายเหลิ่งเซ่าถิง

เจี่ยนอี๋นั่วนอนอยู่บนเตียง และเธอไม่มีแรงแม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น เธอได้ยินเสียงของเหลิ่งเซ่าถิงกำลังลุกขึ้นจากนั้นก็พยายามมองไปที่เหลิ่งเซ่าถิง เหลิ่งเซ่าถิงเปลี่ยนเสื้อผ้าของเขา และยิ้มให้เจี่ยนอี๋นั่วอย่างสดชื่น: "ผมจะไปทำซุปให้คุณดื่ม คุณต้องได้รับการบำรุงที่ดีกว่านี้หน่อย"

เจี่ยนอี๋นั่วเหลือบมองไปที่เหลิ่งเซ่าถิง และดึงจมูกของเธอ สีหน้าที่แสดงออกมาอย่างน่าสงสาร และพูดด้วยเสียงที่แหบ: "ทำไมคุณถึงมีชีวิตชีวามากจัง ทำไมฉันถึงอ่อนแอมากขนาดนี้?"

เหลิ่งเซ่าถิงเดินไปหาเจี่ยนอี๋นั่วด้วยรอยยิ้ม ยกมือขึ้นแตะศีรษะของเจี่ยนอี๋นั่ว ยิ้มและพูดว่า: "เมื่อคืนนี้ผมพูดกับคุณแล้วว่าผมเป็นปีศาจจิ้งจอก และคุณเป็นแม่ชี แล้วคุณก็ตกเป็นเหยื่อของปีศาจจิ้งจอกอย่างผมเข้าแล้ว และดูดพลังของคุณจนหมดแล้วใช่ไหม？”

เมื่อเจี่ยนอี๋นั่วได้ยินสิ่งที่เหลิ่งเซ่าถิงพูดแล้ว เธอก็สะอื้นออกมา: "อะไรนะ ？คาดไม่ถึงว่าคุณเป็นปีศาจจิ้งจอกจริงๆ ？ดูเหมือนว่าการที่คุณพยายามเข้าใกล้ฉันเพราะคุณมีแผนการไว้แล้ว ฉันมันช่างน่าสงสารมากจริงๆเลย! ถูกหลอกใช้แล้ว!"

เหลิ่งเซ่าถิงยิ้มและพยักหน้า: "อืม แต่ผมก็ยังเป็นปีศาจจิ้งจอกที่มีจิตใจงดงาม ถึงแม้ว่าผมจะดูดซับพลังงานของคุณไปหมดแล้ว ฉันจึงต้องชดเชยให้คุณโดยการบำรุงร่างกายให้คุณไง ไหนพูดมาสิ คุณอยากทานอะไร ？”

เจี่ยนอี๋นั่วเหลือบมองไปที่ขาของเหลิ่งเซ่าถิง ขมวดคิ้วและพูดว่า ：“ขาของคุณสามารถยืนได้นานขนาดนี้แล้วเหรอคะ ？คุณไม่ต้องไปเตรียมแล้วล่ะคะ ฉันนอนพักอยู่ที่นี่สักครู่มันก็น่าจะดีขึ้น ”

"ถ้าผมยังนอนต่อไปอีก กลัวว่าคุณจะไม่มีวันลุกขึ้นได้อีก " เหลิ่งเซ่าถิงพูดอยู่ข้างหูของเจี่ยนอี๋นั่วด้วยน้ำเสียงที่แหบ

เจี่ยนอี่นั่วตกใจจนตัวสั่น รีบกลับเข้าไปในผ้าห่ม ดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดใบหน้าของเธอเล็กน้อยและพูดด้วยน้ำเสียงเบาว่า: "ฉันอยากกินซุปซี่โครงหมู"

เหลิ่งเซ่าถิงแตะหัวของเจี่ยนอี๋นั่วเบา ๆ และพูดด้วยรอยยิ้ม: "ถ้าอย่างนั้นคุณก็นอนต่อเถอะ"

เจี่ยนอี๋นั่วพยักหน้าตอบรับเบา ๆ : "ถ้าคุณรู้สึกลำบาก ก็ปล่อยให้คนอื่นทำเถอะ"

เหลิ่งเซ่าถิงตอบรับกลับด้วยรอยยิ้ม: "ผมรู้ตัวเองดี ตอนนี้ผมสามารถทำอาหารให้คุณได้ ผมมีความสุขมาก และวันนี้ผมก็มีสภาพร่างกายที่ดี คุณไม่ต้องกังวลหรอกนะ"

เจี่ยนอี๋นั่วพยักหน้าอีกครั้งและหลับตาภายใต้ผ้าห่มนั้น เจี่ยนอี๋นั่วเหนื่อยล้ามาก เธอหลับตาลง แล้วก็หลับไปในทันที เจี่ยนอี๋นั่วไม่รู้ว่าเธอหลับไปนานแค่ไหน จนกระทั่งเธอได้กลิ่นอะไรหอมๆ เธอจึงค่อยๆลืมตาขึ้น และมองตามกลิ่นหอมๆนั้นไป เจี่ยนอี๋นั่วก็เห็นว่าซุปร้อนๆหนึ่งถ้วยวางอยู่บนตู้ข้างๆเตียง

เจี่ยนอี๋นั่วทั้งหิวทั้งเหนื่อย และเมื่อเธอได้กลิ่นหอมของน้ำซุป เธอก็รีบลุกขึ้นทันที หยิบชามซุปและเริ่มดื่มอย่างรวดเร็ว ดื่มจนเกลี้ยง จากนั้นเจี่ยนอี๋นั่วก็ก้มหน้าก้มตาทานซี่โครงในซุปจนเกลี้ยง ซี่โครงถูกตุ๋นให้นิ่มมาก เพียงแค่ป้อนเข้าปาก เนื้อมันก็ละลายในปากแล้ว แม้ว่าซี่โครงจะไม่อร่อยเท่าซุป แต่กลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์ของเนื้อก็ยังทำให้เจี่ยนอี๋นั่วรู้สึกพึงพอใจ ยากที่จะอธิบายได้ หลังจากดื่มซุปจนหมดถ้วย เจี่ยนอี๋นั่วก็อดไม่ได้ที่จะเลียข้างถ้วย

"ตอนนี้คุณดูเหมือนผู้ลี้ภัย" เหลิ่งเซ่าถิงยืนดูอยู่ข้างๆและอดไม่ได้ที่จะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงหัวเราะ

เจี่ยนอี๋นั่วยกมือขึ้นและเหลือบมองไปที่เหลิ่งเซ่าถิง และพูดด้วยน้ำเสียงโกรธ ฮึ่ม ：“ที่ตอนนี้ฉันกลายเป็นแบบนี้ มันก็เป็นเพราะคุณไม่ใช่เหรอ?”

หลังจากที่เจี่ยนอี๋นั่วพูดจบ เธอก็ยื่นถ้วยซุปให้เหลิ่งเซ่าถิง และวิงวอนด้วยความสงสาร: "ฉันต้องการเพิ่มอีกหนึ่งถ้วยได้ไหมคะ "

เหลิ่งเซ่าถิงยิ้มแล้วหยิบถ้วย: "อืม เอาล่ะ เดี๋ยวผมจะเสิร์ฟให้คุณพร้อมเครื่องเคียงแล้วกันนะ"

เจี่ยนอี๋นั่วพยักหน้าทันที: "ฉันอยากทานข้าวมากกว่า และรบกวนคุณช่วยเอาข้าวมาให้ฉันเพิ่มอีกสองถ้วยนะคะ คุณปฏิบัติกับฉันแบบนี้ และฉันตั้งใจจะแก้แค้นคุณ ฉะนั้นฉันจะทานให้จนคนล้มละลายเลยค่ะ "

เหลิ่งเซ่าถิงหัวเราะเบา ๆ หันหน้าไปมองเจี่ยนอี๋นั่วและพูดด้วยรอยยิ้ม: "ถ้ามันเป็นการแก้แค้น ผมก็ยอมให้คุณแก้แค้นผมอีกหลายๆครั้ง"

หลังจากที่เหลิ่งเซ่าถิงพูดจบ เขาก็ยิ้มและเดินออกจากห้องไป เจี่ยนอี๋นั่วหน้ามุ่ย ทำเสียง ฮึ่ม ออกมาอย่างไม่พอใจ และมองไปรอบ ๆ ก่อนหน้านี้เจี่ยนอี๋นั่วได้หลับไปโดยไม่รู้ตัว โดยไม่ไม่ทันสังเกตถึงสภาพแวดล้อมโดยรอบเลย เมื่อเห็นสภาพแวดล้อมโดยรอบ เจี่ยนอี๋นั่วตกใจจนตาเบิกกว้างทันที

นี่ นี่มันเกิดขึ้นได้อย่างไร? เมื่อคืนนี้เธอกับเหลิ่งเซ่าถิงรื้อห้องนี้เหรอ?

เจี่ยนอี๋นั่วขมวดคิ้วและมองไปรอบๆห้อง และเห็นว่าผ้าม่านของห้องขาดขาดรุ่งริ่ง เสื้อผ้ากระจัดกระจายอยู่บนพื้นชั้นหนังสือล้มลง และหนังสือบนชั้นหนังสือก็หล่นลงที่พื้น และเตียงที่เธอนอนอยู่ผ้าห่มก็ขาดรุ่งริ่งอีกด้วย

"เสร็จแล้ว ผมเอาอาหารมาให้แล้ว " เหลิ่งเซ่าถิงยิ้มและวางอาหารลงบนโต๊ะ จากนั้นก็วางโต๊ะที่วางอยู่บนเตียงของเจี่ยนอี๋นั่ว นำอาหารขึ้นมาวางทีละอย่าง และสุดท้ายก็ยื่นตะเกียบให้กับเจี่ยนอี๋นั่วหนึ่งคู่

เจี่ยนอี๋นั่วหยิบตะเกียบและขมวดคิ้วแล้วถามว่า：“มันเกิดอะไรขึ้นในห้องนี้ ？ อย่าบอกนะ ว่านี่มันเป็นฝีมือของเราเมื่อคืนนี้ ？”

เหลิ่งเซ่าถิงพยักหน้ายิ้มและพูดว่า ：“ไม่งั้นมันจะระเบิดเองเหรอ?"

"หือ?" ดวงตาของเจี่ยนอี๋นั่วเบิกกว้าง: "คุณกับฉันมีพลังทำลายล้างขนาดนี้เลยเหรอคะ？ และแม้ว่าบนเตียงจะยุ่งเหยิง แล้วหนังสือบนชั้นวางก็ ...... "

เหลิ่งเซ่าถิงยิ้มและมองไปที่เจี่ยนอี๋นั่ว: "ดูเหมือนว่าเมื่อคืนคุณจะเหนื่อยล้ามากจริงๆ และเราไม่ได้อยู่บนเตียงเท่านั้น"

เจี่ยนอี๋นั่วอ้าปากค้าง ค่อยๆกระพริบตาช้าๆ จนกระทั่งความทรงจำที่วุ่นวายเมื่อคืนนี้ก็กลับคืนมา เจี่ยนอี๋นั่วยังหัวเราะอย่างเซ็งๆ :“ ถ้างั้นเมื่อคืนมันบ้ามากเกินไปแล้ว ฉันคิดว่ามีแค่ฉันคนเดียวที่ต้องทนทุกข์ทรมาน คาดไม่ถึงว่า ห้องนี้ก็ต้องมาเจอชะตากรรมเดียวกันเหมือนกับฉัน และถูกย่ำยีจนน่าสงสารเหลือเกิน”

เมื่อเจี่ยนอี่นั่วพูดถึงนี่ ก็รีบก้มหน้า และทานอาหารหนึ่งคำอย่างแรง เหลิ่งเซ่าถิงยิ้มและพูดว่า：“ ทำไมคุณดูเหมือนอารมณ์เสียมากเลยล่ะ？ ดูจากพฤติกรรมของผมเมื่อวานนี้แล้ว คุณน่าจะรู้ว่าผมไม่ได้มีอะไรกับผู้หญิงมานานหลายปีแล้ว?"