บทที่ 242 ปลอบใจผู้หญิงยังไง

ดวงตาที่โศกเศร้าจนแดงของเจี่ยนอี๋นั่ว จมูกก็กลายเป็นสีแดง น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเสียใจ เจี่ยนอี๋นั่ว รู้สึกว่าเหลิ่งเซ่าถิงทำเกินไปแล้ว ทำไมเขาจึงพูดกับเด็กแบบนั้นได้อย่างไรกัน?

เหลิ่งเซ่าถิงมองไปที่เจี่ยนอี๋นั่ว กลับหัวเราะออกมาเบาๆ ：“ พวกเขาก็ถึงวัยที่ควรได้รับการอบรมสั่งสอนแล้ว อย่าให้ถึงเวลานั้นแล้วก็กลับไม่รู้เรื่องอะไรเลย"

“ แต่ว่า...... ” เจี่ยนอี๋นั่วขมวดคิ้วทันที

เจี่ยนซวงกระพริบตาสักครู่: "คุณแม่คะ มีเรื่องอะไรไม่ดีเกิดขึ้นเหรอคะ？”

เหลิ่งเซ่าถิงยิ้มและมองไปที่เจี่ยนอี๋นั่ว: "ดูสิ คุณทำให้ลูกกลัวแล้ว "

เมื่อเจี่ยนอี๋นั่วได้ยินคำพูดของเหลิ่งเซ่าถิงแล้ว เธอก็ก้มหัวลงมองเจี่ยนซวงพร้อมขมวดคิ้ว: "นี่ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร แต่เมื่อหนูอายุมากขึ้น...... "

เมื่อเจี่ยนอี๋นั่วพูดถึงนี่ก็หันหน้าและมองไปที่เหลิ่งเซ่าถิงและพูดด้วยน้ำเสียงเบา: "เดี๋ยวฉันจะคุยกับซวงซวงเป็นการส่วนตัวเองเอง ในเมื่อต้องการจะพูดเรื่องข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ คุณก็ควรพูดกับลั่วหยางอย่างละเอียดด้วยเถอะ ถ้ารู้ความจริงเร็วกว่านี้ รู้ว่าอะไรควรทำอะไรไม่ควรทำมันน่าจะดีกว่า ”

เจี่ยนอี๋นั่วกำลังพูดอยู่ก็พาเจี่ยนซวงเดินขึ้นไปที่ห้องชั้นบนคฤหาสน์ เหลิ่งเซ่าถิงนั่งบนโซฟาและหันหน้าไปมอง ลั่วหยาง ลั่วหยางรีบส่ายหัวทันทีและพูดอย่างเย็นชาว่า：“คุณพ่อไม่จำเป็นต้องบอกผมแล้ว ผมเข้าใจความรู้ทางชีววิทยาเหล่านี้ "

เหลิ่งเซ่าถิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา: "ความรู้ทางชีววิทยา?"

ลั่วหยางพยักหน้า: "มนุษย์และสุนัขและแมวการผสมพันธุ์ไม่แตกต่างกัน แต่คือความรู้ทางชีววิทยา"

เหลิ่งเซ่าถิงยิ้มและพูดว่า：“ถ้าลูกพูดแบบนี้ ดูเหมือนลูกก็ยังไม่ค่อยเข้าใจมันเท่าไหร่ พอลูกโตขึ้นกว่านี้ลูกก็จะไม่พูดแบบนี้แล้ว"

เมื่อลั่วหยางได้ยินคำพูดของเหลิ่งเซ่าถิงเขาก็เอียงศีรษะมองไปที่เหลิ่งเซ่าถิงทันทีพร้อมขมวดคิ้วเล็กน้อย

เจี่ยนอี๋นั่วอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงให้เจี่ยนซวงฟัง ในขณะที่ฟังดวงตาของเจี่ยนซวงเบิกกว้างขึ้น และจ้องมองไปที่เจี่ยนอี๋นั่วตลอดเวลา มองจนเจี่ยนอี๋นั่วรู้สึกอาย แต่เธอก็พยายามพูดต่อว่า：“ดังนั้นแล้ว ก่อนที่หนูจะเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ หนูจะมีอะไรกับผู้ชายแบบนี้ไม่ได้ เมื่อหลังจากอายุ 18 ปี หากหนูพบคนที่หนูรักแล้ว หนูสามารถทำสิ่งเหล่านี้ได้ แต่ถ้าหนูยังไม่พร้อมที่จะมีลูกก็ควรป้องกันให้ดี ถ้าหากมีผู้ชายสัมผัสเรือนร่างส่วนต่างๆของเจี่ยนซวงแล้ว ซวงซวงต้องรู้จักปฏิเสธเขา และจะต้องบอกให้คุณแม่รู้ เข้าใจไหมคะ ?”

เจี่ยนซวงยังคงจ้องไปที่เจี่ยนอี๋นั่วด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง เจี่ยนอี๋นั่วกังวลว่าตัวเองพูดมากเกินไปจนทำให้ซวงซวงตกใจกลัวหรือเปล่า เธอจึงถามด้วยน้ำเสียงเบา ：“บางทีตอนนี้หนูอาจจะรู้สึกกลัวมาก แต่เมื่อหนูโตขึ้นอย่างช้าๆ หนูก็จะพบว่านี่ก็เป็นสิ่งที่น่าสนใจเช่นกัน”

เจี่ยนซวงขมวดคิ้วมองไปที่เจี่ยนอี๋นั่วด้วยดวงตาที่เบิกกว้างและพูดด้วยน้ำเสียงเบา: "คุณแม่คะ ...... "

เจี่ยนอี๋นั่วมองไปที่เจี่ยนซวงอย่างระมัดระวัง ขมวดคิ้วและถามว่า：“เป็นอะไรหรือเปล่า?"

เจี่ยนอี๋นั่วกลัวว่าเจี่ยนซวงจะถามคำถามบางอย่างที่เธอไม่สามารถตอบได้ และแสดงออกมาอย่างประหม่า

เจี่ยนซวงเกาหัวของเธอและถามด้วยความสงสัย ：“ถ้างั้นซวงซวงถูกเก็บมาจากกองขยะใช่ไหมคะ？ เด็กๆเหล่านั้นก็ถูกเก็บมาจากกองขยะใช่ไหมคะ "

เจี่ยนอี๋นั่วส่ายหัว: "ไม่ใช่จ๊ะ มันเกิดมาจากท้องคุณแม่ค่ะ เรื่องทั้งหมดนั่นเป็นเรื่องที่คุณพ่อและคุณแม่ของพวกเขาโกหกพวกเขาค่ะ คุณพ่อและคุณแม่อายที่จะอธิบายเรื่องนี้...... "

“จะอายทำไมคะ? มันน่าอับอายมากเหรอคะ? "เจี่ยนซวงขมวดคิ้วและถาม

เจี่ยนอี๋นั่วส่ายหัวอย่างรวดเร็ว: "ไม่ ไม่ นี่ไม่ใช่เรื่องที่น่าอับอาย ไม่ใช่อย่างนั้นนะลูก เพียงแต่ว่าทุกคนคิดไม่เหมือนกัน เหมือนกับที่คุณพ่อและคุณแม่กำลังอธิบายให้พวกหนูฟังอยู่นี่ไงคะ ?

เจี่ยนซวงขมวดคิ้วและมองไปที่เจี่ยนอี๋นั่วและถามอย่างจริงจัง: "ถ้าอย่างนั้นเป็นเพราะคุณแม่นอนกับคุณพ่อ แล้วบังเอิญมีซวงซวงใช่ไหมคะ หรือเป็นเพราะต้องการอยากมีซวงซวง เลยนอนกับคุณพ่อคะ ？”

เจี่ยนอี๋นั่วคาดไม่ถึงว่าเจี่ยนซวงจะถามคำถามนี้แบบนี้ออกมา เจี่ยนอี๋นั่วสำลักทันที พิจารณาสักพักและพูดด้วยน้ำเสียงเบา: "ก่อนที่ซวงซวงจะเกิดแม่ คุณแม่ก็ไม่รู้ว่าหน้าตาของซวงซวงรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร"

เจี่ยนซวงแสดงสีหน้าตกใจทันที เธอกระพริบตาร้องไห้และพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้น：“ดังนั้น เป็นเพราะว่าคุณแม่แค่ต้องการอยากนอนกับคุณพ่ออย่างนั้นเหรอคะ และไม่คิดอยากมีซวงซวง？คุณพ่อและคุณแม่นอนด้วยกันเลยได้ซวงซวงเป็นของแถมเหรอคะ？”

"ของแถม？ตัวอย่างนี้มันก็……พูดว่าของแถมมันก็ไม่เหมาะสมเท่าไหร่ เดิมทีคุณแม่ก็อยากมีลูกด้วย ดังนั้นจึงได้นอนกับคุณพ่อ " เจี่ยนอี๋นั่วรีบอธิบายทันที

เจี่ยนซวงรีบปิดหูของเธอ ราวกับว่าเธอเป็นนางเอกในละคร เธอส่ายหัวและร้องไห้ตะโกนออกมา: "หนูไม่อยากฟัง หนูไม่อยากฟัง หนูไม่อยากฟังคำอธิบายของคุณแม่!"

"ซวงซวง ...... คุณแม่ไม่ได้หมายความแบบนั้น ...... " เจี่ยนอี๋นั่วพูดอย่างตื่นตระหนก ：“หนูฟังคุณแม่อธิบายก่อนได้ไหมจ๊ะ เรื่องนี้มันเป็นซับซ้อนมาก หนูอย่าคิดไปเรื่อยเปื่อยนะคะ ...... "

ในขณะที่เจี่ยนซวงสะอื้น เธอก็หันหลัง โดยใช้ด้านหลังของเธอหันหน้าไปทางเจี่ยนอี๋นั่วและร้องไห้: "คุณแม่ออกไปเถอะค่ะ หนูเสียใจมาก หนูไม่อยากเจอคุณแม่อีกแล้วค่ะ ...... "

เจี่ยนอี๋นั่วพูดเกลี้ยกล่อมเจี่ยนซวง：“ ไม่ใช่ คุณแม่ไม่ได้หมายความแบบนี้ ซวงซวงก็มีความสำคัญต่อคุณแม่อย่างมากเช่นกัน?"

"ก็เช่นกัน？” เจี่ยนซวงกระพริบตาร้องไห้และหันไปมองเจี่ยนอี๋นั่ว และร้องไห้ดังขึ้นเรื่อยๆ: "ซวงซวงก็สำคัญมากเช่นกัน และสิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่ซวงซวงอย่างแน่นอนใช่ไหมล่ะคะ！ คุณแม่รีบออกไปเถอะค่ะ ซวงซวงไม่อยากเห็นคุณแม่แล้วค่ะ ”

เจี่ยนอี๋นั่วขมวดคิ้วทันที เธออยู่ด้วยกันกับเจี่ยนซวงมานานแล้ว เธอไม่เคยเห็นเจี่ยนซวงจัดการยากขนาดนี้ เจี่ยนอี๋นั่วขมวดคิ้วและพูดอย่างรวดเร็ว และต้องการเกลี้ยกล่อมเธออีกครั้ง แต่เธอได้ยินเสียงของเหลิ่งเซ่าถิงดังอยู่ด้านนอกประตู: "เกิดอะไรขึ้นกับพวกคุณหรือเปล่า ？เป็นเพราะว่าอี๋นั่วอธิบายการคลอดบุตรอย่างน่ากลัวเกินไปหรือเปล่า ทำให้ซวงซวงตกใจกลัวแล้ว？ คุณอย่าพูดรุนแรงกับเด็กๆตั้งแต่แรกแบบนั้นนะ ……”

？