บทที่232 อี๋นั่วใช่ไหม?

"เรามานอนด้วยกันเถอะ......" ถึงตอนนี้เหลิ่งเซ่าถิงรู้สึกอายเล็กน้อย หันหน้าไปอีกทาง: "ฉันคิดว่าเธอยกโทษให้ฉันแล้ว เราควรพัฒนาความสัมพันธ์ดีกว่านี้ เราผิดกันมาตั้งนาน เราไม่ควรพัฒนาต่อแล้วหรอ?"

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เหลิ่งเซ่าถิงมองไปที่เจี่ยนอี๋นั่วที่ตกตะลึง เหลิ่งเซ่าถิงพยายามหาข้ออ้างที่ดีกว่านี้: "ฉันไม่เพียงแต่เพื่อตัวเอง แต่ยังเพื่อให้เด็กๆด้วย ความสัมพันธ์ที่กลมกลืนกันของพ่อแม่จะทำให้พวกเขาเติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่อบอุ่น มันน่าจะเป็นประโยชน์ต่อพวกเขามากกว่านี้ไม่ใช่เหรอ?”

ดวงตาของเจี่ยนอี๋นั่วเบิกกว้างและมองไปที่เหลิ่งเซ่าถิง เธอคิดว่าเธอมีอาการประสาทหลอนหรือเปล่า? เหลิ่งเซ่าถิงที่เฉยเมยและหยิ่งผยองพูดคำนี้ออกมา? แม้แต่ในความฝันเจี่ยนอี๋นั่วก็ไม่เคยคิดว่าเหลิ่งเซ่าถิงจะพูดแบบนี้กับเธอ

เจี่ยนอี๋นั่วตะลึงอยู่นาน จนลืมว่าจะตอบเหลิ่งเซ่าถิงยังไง เหลิ่งเซ่าถิงจับมือเจี่ยนอี๋นั่วทันทีและถามว่า: "เป็นอะไรไปหรอ?”

เจี่ยนอี๋นั่วกระพริบตาส่ายหัว ขมวดคิ้วและพูดว่า: "ไม่มีอะไร ฉันแค่รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าเธอจะพูดตรงขนาดนี้......"

เหลิ่งเซ่าถิงหัวเราะ : "พูดตรงๆไม่ได้เหรอ?"

เจี่ยนอี๋นั่วหน้าแดง ก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็วและพูดด้วยความตื่นตระหนก: "ฉัน...... ฉันไม่ชิน......ไปดูลูกก่อนดีกว่า ฉัน......"

หลังจากเจี่ยนอี๋นั่วพูดจบ เธอก็เดินออกไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเดินออกจากห้องของเหลิ่งเซ่าถิง เจี่ยนอี๋นั่วก็ลูบใบหน้าที่แดงระเรื่อของเธอทันที ตอนนี้เธอรู้สึกกระวนกระวายเล็กน้อย เจี่ยนอี๋นั่วคิดว่ามันแปลก ทั้งสองคนมีลูกด้วยกัน ทำไมเธอถึงยังเขินอายเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเหลิ่งเซ่าถิง? เป็นเพราะเธอไม่ได้เจอกับเหลิ่งเซ่าถิงมานานหรือเปล่า? เป็นเพราะเธอเกือบลืมไปแล้วว่าตอนนี้รู้สึกยังไงกับเหลิ่งเซ่าถิง? ความรู้สึกเลยเหมือนเจอกันครั้งแรก?

เจี่ยนอี๋นั่วหน้าแดง กัดริมฝีปากของเธอ แล้วเดินช้าๆสองสามก้าว เมื่อฉันเดินไปที่ห้องของเจี่ยนซวง เห็นว่าเจี่ยนซวงหลับไปแล้ว จากนั้นเจี่ยนอี๋นั่วก็ไปดูลั่วหยาง

เมื่อเห็นว่าเด็กทั้งสองหลับสนิท เจี่ยนอี๋นั่วจึงกัดริมฝีปากล่างของเธออย่างหนัก แล้วหันและเดินไปที่ห้องของเหลิ่งเซ่าถิงช้าๆ เจี่ยนอี๋นั่วยืนอยู่ที่ประตูห้องของเหลิ่งเซ่าถิง ถามตัวเองซ้ำๆในใจ

เธอชอบผู้ชายในห้องนี้หรือเปล่า? คำตอบคือชอบ

เธอต้องการมีความสัมพันธ์กับผู้ชายข้างในหรือไม่? คำตอบคืออยาก เธออยากกอด อยากจูบเขา

เจี่ยนอี๋นั่วยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ หลังจากผ่านไปหลายปีเธอจะยังคงพ่ายแพ้ให้กับเหลิ่งเซ่าถิง

เจี่ยนอี๋นั่วกัดริมฝีปากและเคาะประตู เหลิ่งเซ่าถิงที่คิดว่าเจี่ยนอี๋นั่วจะไม่กลับมา เขายืดตัวขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูและรีบพูดว่า: "อี๋นั่วหรอ? เข้ามาสิ"

เจี่ยนอี๋นั่วเปิดประตู ขมวดคิ้วและเดินไปที่เตียงอย่างช้าๆ เหลิ่งเซ่าถิงมองขึ้นไปที่เจี่ยนอี๋นั่ว ถามด้วยรอยยิ้ม: "เธอกลับมาแล้วเหรอ?"

เจี่ยนอี๋นั่วไม่ได้ตอบคำถามของเหลิ่งเซ่าถิงโดยตรง แต่เอียงศีรษะและมองไปที่เหลิ่งเซ่าถิงอย่างสงสัย:“ เธอเจ็บขา ปวดหลังและร่างกายของเธอยังไม่ฟื้นตัว ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นหวัดด้วย เธอจะทำกิจกรรมหนักได้หรอ?”

เหลิ่งเซ่าถิงพยักหน้าอย่างแรงและพูดด้วยรอยยิ้ม: "ได้สิ ออกกำลังกายจะช่วยให้ฟื้นตัวได้ อาการบาดเจ็บพวกนี้ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก"

เมื่อเจี่ยนอี๋นั่วได้ยินคำพูดของเหลิ่งเซ่าถิง เธออาจจะเข้าใจว่าเหลิ่งเซ่าถิงกำลังพูดถึงอะไรและใบหน้าของเธอก็แดงทันที

ขมวดคิ้วอย่างช่วยไม่ได้และส่ายหัวเล็กน้อย: "เมื่อก่อนเธอไม่ใช่แบบนี้นิ ตอนนี้กลับพูดมันได้อย่างธรรมชาติ ผ่านผู้หญิงมาไม่น้อยล่ะสิ”

เหลิ่งเซ่าถิงมองไปที่เจี่ยนอี๋นั่วและพูดด้วยรอยยิ้ม: "มีผู้หญิงคนอื่นหรือเปล่า เดี๋ยวเธอลองก็รู้เอง"

เหลิ่งเซ่าถิงคว้าเอวของเจี่ยนอี๋นั่วทันทีขณะที่เขาพูด เจี่ยนอี๋นั่วก็ส่งเสียงร้องเบาๆและถูกเหลิ่งเซ่าถิงจับกดทันที

เหลิ่งเซ่าถิงก้มศีรษะลงมองเจี่ยนอี๋นั่วด้วยรอยยิ้มและมองไปที่คิ้วของเจี่วนอี๋นั่ว เขาค่อยๆก้มศีรษะลงและจูบริมฝีปากของเจี่ยนอี๋นั่ว เมื่อริมฝีปากของเหลิ่งเซ่าถิงประกบลงบนริมฝีปากของเจี่ยนอี๋นั่ว เจี่ยนอี๋นั่วก็ค่อยๆหลับตาด้วยรอยยิ้มและยกมือขึ้นกอดคอของเหลิ่งเซ่าถิง

เจี่ยนอี๋นั่วหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นเงยหน้าขึ้นและจูบริมฝีปากของเหลิ่งเซ่าถิงอย่างรุนแรง

"อี๋นั่ว...... " เหลิ่งเซ่าถิงเหล่ไปที่เจี่ยนอี๋นั่วและพูดเบาๆ: "เธอจูบฉันอีกที ทำให้ฉันรู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน"

เจี่ยนอี๋นั่วยิ้มและยกศีรษะลง โน้มตัวและจูบริมฝีปากของเซ่าถิงอีกครั้ง

เหลิ่งเซ่าถิงหัวเราะและพูดออกมาว่า: "ไม่ได้ฝันไปจริงๆด้วย"

เมื่อเหลิ่งเซ่าถิงพูดเช่นนี้ เขาก็ก้มศีรษะลงและจูบที่คอเจี่ยนอี๋นั่ว ทันใดนั้นมีเสียงเคาะประตูด้านนอกห้อง เจี่ยนซวงก็ตะโกนออกมาอย่างร้องไห้: "แม่......แม่เธออยู่ข้างในหรือเปล่า? แม่......หนูกลัว แม่อยู่ไหน?"

เจี่ยนอี๋นั่วผลักเหลิ่งเซ่าถิงออกไปทันที ขณะที่เหลิ่งเซ่าถิงถูกผลักออก เขาล้มลงบนเตียงโดยให้หลังของเขาวางอยู่บนฟูกและส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวด: "โอ้ย...... "

เจี่ยนอี๋นั่วรีบหันกลับมา มองไปที่เหลิ่งเซ่าถิง จากนั้นเธอก็ลูบผมและเปิดประตู หลังจากเปิดประตูเจี่ยนอี๋นั่วเห็นเจี่ยนซวงร้องไห้และยืนอยู่นอกประตู ข้างๆเจี่ยนซวงยังมีลั่วหยางยืนอยู่ด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ

เจี่ยนอี๋นั่วจัดผมของเธออย่างรวดเร็ว ขมวดคิ้วและถามว่า:"เมื่อกี้พวกเธอหลับไปแล้วไม่ใช่หรอ? ทำไมถึงตื่นกันหมดเลย?"

ลั่วหยางขมวดคิ้วและมองไปที่เจี่ยนอี๋นั่ว จากนั้นชี้ไปที่เจี่ยนซวงและพูดอย่างขมขื่นว่า: "เธอทำให้ผมตื่น"

เจี่ยนซวงสูดจมูก ร้องไห้และพูดว่า: "แม่ หนูตื่นขึ้นมาแล้วไม่เห็นแม่ คิดว่าแม่ไปหาลั่วหยาง ซวงซวงคิดว่าเธอไม่รักซวงซวงแล้ว แต่แม่ก็ไม่อยู่กับลั่วหยางเหมือนกัน...... ซวงซวงคิดว่าเธอถูกคนเลวจับไป! "

ลั่วหยางเงียบและพูดต่อ: "เพราะงั้นผมก็เลยให้เธอมาหาคุณเหลิ่ง"

เจี่ยนอี๋นั่วนั่งยองๆต่อหน้าเจี่ยนซวง เธอก็เห็นได้ว่าเจี่ยนซวงกลัวมากในขณะนี้ เป็นเวลานานมาแล้วที่เธอและเจี่ยนซวงไม่ได้แยกกันเข้านอน จู่ๆเจี่ยนซวงก็ตื่นขึ้นมาและไม่พบเธอ ไม่รู้ว่าเธอกลัวแค่ไหน เธอและเจี่ยนซวงต้องเผชิญกับอันตรายมากมาย เมื่อกี้เจี่ยนซวงคงคิดว่าเธอถูกเหลิ่งหมิงอันจับตัวไปอีก

ในขณะนี้เจี่ยนอี๋นั่วรู้สึกถึงความเกลียดชัง เธอจึงลูบหัวของเจี่ยนซวงอย่างรวดเร็วและพูดอย่างรู้สึกผิดว่า:“ ซวงซวงไม่ต้องกลัวนะ แม่อยู่นี่แล้ว แม่ไม่ไปไหน ไม่ต้องห่วง”

เจี้ยนซวงขยี้ตาและร้อง: "ถ้า......ถ้างั้นแม่ไปนอนกับซวงซวงได้ไหม"

เจี่ยนอี๋นั่วกำลังจะพยักหน้าก่อนที่เขาจะได้ยินเหลิ่งเซ่าถิงไอ เจี่ยนอี๋นั่วหยุดชั่วขณะ หันไปมองเหลิ่งเซ่าถิง จากนั้นหันไปมองเจี่ยนซวง แต่หันไปขมวดคิ้วที่เหลิ่งเซ่าถิงและหัวเราะเบาๆ : "เออ คือว่าเธอนอนพักผ่อนก่อนนะ ฉันจะพาซวงซวงไปนอนก่อน”

เหลิ่งเซ่าถิงขมวดคิ้วทันที: "อี๋นั่ว...... "