บทที่234 ฝันร้ายอีกแล้ว

เจี่ยนอี๋นั่วขมวดคิ้วและเอียงศีรษะมองไปที่เหลิ่งเซ่าถิง: "จะจัดการยังไง? ที่นี่มีกล้องที่คอยดูเรา24ชั่วโมง เมื่อเกิดอะไรขึ้นจะมีคนมาปกป้องเราทันทีงั้นหรอ?"

เหลิ่งเซ่าถิงมองไปที่เจี่ยนอี๋นั่วและกระพริบตาช้าๆ

เจี่ยนอี๋นั่วขมวดคิ้วทันที จ้องไปที่เหลิ่งเซ่าถิงและถามด้วยความประหลาดใจ: "ดูท่าทางเธอแล้ว ที่นี่มีกล้องติดไว้จริงสินะ?”

เมื่อเห็นเหลิ่งเซ่าถิงไม่ตอบ เจี่ยนอี๋นั่วขมวดคิ้วแน่นขึ้น: "ถ้างั้น......ตอนนี้ก็...... "

เมื่อเจี่ยนอี๋นั่วพูดถึงตรงนี้ เธอก็ลุกขึ้นทันที หันไปมองรอบๆ : "ตอนนี้ก็มีคนกำลังดูเราอยู่?"

เจี่ยนอี๋นั่วพูดและมองไปที่เหลิ่งเซ่าถิง หน้าแดงและพูดอย่างประหม่า: "ถ้างั้นเมื่อคืน......เมื่อคืนก็ถูกถ่ายไว้สิ?”

ใบหน้าของเจี่ยนอี๋นั่วแดงมาก เมื่อเธอนึกถึงตอนที่กำลังทำอะไรกับเหลิ่งเซ่าถิงแล้วมีคนดูอยู่

เหลิ่งเซ่าถิงลดเสียงลงอย่างรวดเร็วและอธิบายอย่างนุ่มนวล: "ไม่ต้องห่วง วิดีโอจะถูกลบโดยอัตโนมัติ เมื่อพวกเขาพบสิ่งที่ไม่ควรดู พวกเขาจะทำเหมือนไม่เห็นอะไร"

เจี่ยนอี๋นั่วขมวดคิ้วและพูดว่า: "ไม่ได้ มันไม่ใช่สิ่งที่ควรดูไม่ควรดู ถ้างั้นทำไมไม่ให้พวกเขามาอยู่กับเราเลยล่ะ "

เจี่ยนอี๋นั่วพูด พร้อมยกมือขึ้นปิดหน้า: "ฉันรู้สึกเหมือนเป็นนางเอกหนังโป๊เลย"

เหลิ่งเซ่าถิงยกมือขึ้นแล้วลูบใบหน้าของเจี่ยนอี๋นั่วและพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “งั้นฉันก็เป็นพระเอกหรอ?"

เจี่ยนอี๋นั่วเอียงศีรษะของเธอ ขมวดคิ้วมองเหลิ่งเซ่าถิงและบ่นพึมพำ: "ทำไมเธอถึงดูมีความสุข? นี่ควรเป็นเรื่องที่ดีใจหรอ? ทั้งๆที่เรื่องแบบนี้มัน......”

เหลิ่งเซ่าถิงหัวเราะและพูดว่า: "ฉันใช้ชีวิตแบบนี้มาตลอดหลายปี ฉันเลยไม่รู้สึกว่ามันเป็นปัญหา ไม่คิดว่าเธอจะคิดมากขนาดนี้......”

เจี่ยนอี๋นั่วขมวดคิ้วและเอียงศีรษะมองไปที่เหลิ่งเซ่าถิง: "หลายปีมานี้ เธอใช้ชีวิตแบบนี้มาตลอดเลยหรอ?"

เหลิ่งเซ่าถิงพยักหน้าเบาๆและพูดรอยยิ้มว่า:“ แบบนี้แหละ ไม่งั้นฉันคงตายไปกี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นก็ไม่ได้โชคดีตลอด บนโลกนี้ยังมีคตทรยศมากมาย ไม่งั้นฉันจะได้รับบาดเจ็บแบบนี้หรอ?”

เจี่ยนอี๋นั่วมองไปที่เหลิ่งเซ่าถิง ก้มหน้าขมวดคิ้วและพูดว่า: "เธอมีชีวิตแบบนี้มาตลอด แล้วตอนนี้ฉันรู้สึกอึดอัดมาก มันทำให้เธอคิดว่าฉันเป็นคนเรื่องมากใช่ไหม?"

เหลิ่งเซ่าถิงจูบหน้าผากของเจี่ยนอี๋นั่วเบาๆและพูดด้วยรอยยิ้ม: "เธอทำดีที่สุดแล้ว แต่จริงๆแล้วฉันก็รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย ฉันเคยอยู่คนเดียวมาก่อนและฉันไม่ได้รู้สึกอะไรและไม่ได้คิดอะไร จนตอนนี้อยู่กับเธอ ฉันจะเตือนพวกเขาให้อย่าดูฉากพวกนั้น "

เจี่ยนอี๋นั่วเม้มริมฝีปาก ขมวดคิ้ว พูดด้วยใบหน้าเศร้า: "ถึงพวกเขาจะถูกเตือนให้อย่าดู แต่พวกเขาก็รู้อยู่ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้น"

เหลิ่งเซ่าถิงขมวดคิ้วด้วยความลำบากใจ: "ใช่ แล้วมันจะทำยังไงล่ะ?"

"แต่ก็......” เจี่ยนอี๋นั่วเหลือบมองไปที่เหลิ่งเซ่าถิง: "แต่คำพูดของเธอดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้มีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่นในช่วงเวลาที่ผ่านมา ถือว่าเป็นเด็กดี......"

เหลิ่งเซ่าถิงก้มศีรษะลงและหัวเราะเบาๆ: “ แน่นอน ตั้งแต่เมื่อก่อนถึงตอนนี้ ฉันมีเธอคนเดียว”

เหลิ่งเซ่าถิงพูดถึงตรงนี้ ขมวดคิ้วและพูดอย่างหดหู่: "ไม่เหมือนเธอ มีผู้ชายมาจีบมากมาย"

เจี่ยนอี๋นั่วขมวดคิ้วเล็กน้อยและมองไปที่เหลิ่งเซ่าถิง พูดด้วยรอยยิ้ม: "ใช่ รอบตัวฉันมีผู้ชายมากมาย แถมยังมีคนที่เธอส่งมาด้วย แต่ทำไม่สำเร็จ เช่นเฉิงอะไรคนนั้น......”

เมื่อได้ยินเจี่ยนอี๋นั่วพูดถึงคำว่า "เฉิง" เหลิ่งเซ่าถิงก็รู้ว่าสิ่งที่เจี่ยนอี๋นั่วกำลังจะพูดถึงคือเฉิงเว่ยหราน เหลิ่งเซ่าถิงยกมือขึ้นทันทีเพื่อหยุดสิ่งที่เจี่ยนอี๋นั่วจะพูดอย่างรวดเร็ว: "ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันรู้ว่าฉันผิด”

เมื่อเหลิ่งเซ่าถิงพูดและเขาก็ไอสองสามครั้งและพูดว่า: "ดูสิ ฉันไม่สบาย ฉันไม่อยากพูดถึงอดีตแล้ว โอเคไหม?"

เจี่ยนอี๋นั่วเหล่ไปที่เหลิ่งเซ่าถิง: "ถ้ารู้ว่าผิด งั้นเรื่องที่ผ่านมาแล้วฉันก็จะไม่พูดถึง ตอนนี้เธอบอกให้พวกเขาปิดตาก่อนได้ไหม? ฉันอยากจูบเธอ”

เหลิ่งเซ่าถิงผงะครู่หนึ่ง จากนั้นยกมือขึ้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดปุ่ม ยิ้มและพูดกับเจี่ยนอี๋นั่วว่า: "จัดมาเลย"

เจี่ยนอี๋นั่วค่อยๆเข้าหาเหลิ่งเซ่าถิง กดริมฝีปากของเหลิ่งเซ่าถิงเบาๆและพูดด้วยรอยยิ้ม: "กินยา แล้วนอนหลับพักผ่อน เดี๋ยวฉันจะมาดูอีกรอบ"