บทที่235 แค่ฝันร้าย

เจี่ยนอี๋นั่วตั่วสั่นและรีบวิ่งไปที่ประตู เมื่อเดินไปถึงหน้าประตูเจี่ยนอี๋นั่วก็ไม่ได้ยินอะไรเลย ในห้องเงียบมาก เธอกำลังจะวิ่งไปบอกเหลิ่งเซ่าถิงว่าเจี่ยนซวงหายตัวไป ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงเล็กๆของเจี่ยนซวงดังออกมาจากห้องนั่งเล่น

เจี่ยนอี๋นั่วหายใจเข้าลึกๆ หันกลับมาทันทีและเดินโซเซไปที่ห้องนั่งเล่นอย่างรวดเร็ว

เมื่อเจี่ยนอี๋นั่วไปถึงบันไดที่ชั้นสองและโผล่หัวออกมา เธอก็เห็นเจี่ยนซวงและลั่วหยางกำลังเล่นอยู่ในห้องนั่งเล่น เจี่ยนอี๋นั่วทรุดตัวลงกับพื้น หายใจเข้าและหลับตาลงอย่างแรง จากนั้นเจี่ยนอี๋นั่วก็พิงกำแพง ทำหน้าบึ้งและค่อยๆเดินไปหาเจี่ยนซวงที่ห้อง

"มันเป็นแค่ฝันร้าย.....มันเป็นแค่ฝันร้ายจริงๆ..... " เจี่ยนอี๋นั่วย้ำประโยคนี้อย่างมีสติและหวาดกลัว

ตอนนี้เธอสับสนมากจนไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับเจี่ยนซวงและลั่วหยางยังไง เด็กทั้งสองยังเด็กเกินไปที่จะแบกรับความตื่นตระหนกและหวาดกลัวของเธอ เจี่ยนอี๋นั่วแค่อยากจะซ่อนตัว ไม่คิดอะไร พยายามทำให้เธอลืมฝันร้ายที่ผ่านมา

“ เธอเป็นอะไรหรือเปล่า?” เหลิ่งเซ่าถิงถามเมื่อเปิดประตูออกมาแล้วเห็นเจี่ยนอี๋นั่วน้ำตานอง

เจี่ยนอี๋นั่วเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าของเธออย่างแรงและส่ายหัว: "ไม่มีอะไร ฉันไม่ได้เป็นอะไร ไม่ต้องห่วงหรอก"

เหลิ่งเซ่าถิงเดินไปด้านข้างของเจี่ยนอี๋นั่ว ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเจี่ยนอี๋นั่ว ขมวดคิ้วและถามว่า: "ตกลงเกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงปิดบังฉัน?"

เจี่ยนอี๋นั่วหายใจเข้าลึกๆและอดไม่ได้ที่จะร้องไห้เสียงดัง: "ฉัน ฉันฝันร้าย มันน่ากลัวมาก"

เมื่อมาถึงจุดนี้ เจี่ยนอี๋นั่ววิ่งเข้าไปในอ้อมแขนของเหลิ่งเซ่าถิง ร้องไห้และพูดว่า: "อย่าถามฉันอีกเลย ฉันไม่อยากฝันร้ายซ้ำแล้วซ้ำอีก เซ่าถิง เธอหาคนมาดูแลเด็กสองคนนี้กับเธอเพิ่มเถอะ ฉันจะไม่ว่าอีกแล้วต่อให้มีคนแอบดูเราอยู่ตลอด ขอแค่พวกเธอปลอดภัยก็พอ”

แม้ว่าเจี่ยนอี๋นั่วจะไม่ได้บอกว่าเธอฝันถึงอะไร เหลิ่งเซ่าถิงก็สามารถเดาฝันร้ายของเจี่ยนอี๋นั่วได้ เขากอดเจี่ยนอี๋นั่วไว้ในอ้อมแขนและหายใจเข้าลึกๆ พร้อมพูดว่า: "ฉันรู้แล้ว ฉันจะพยายามปกป้องพวกเธอให้ได้ ฉันจะ......”

ก่อนที่เหลิ่งเซ่าถิงจะพูดจบ โทรศัพท์ในห้องของเขาก็ดังขึ้น ตั้งแต่เจี่ยนอี๋นั่วมรอยู่กัยเหลิ่งเซ่าถิง เธอแทบไม่ได้ยินเหลิ่งเซ่าถิงคุยโทรศัพท์ หลิ่งเซ่าถิงได้สั่งให้ใครบางคนอย่าโทรหาเขาบ่อย เมื่อโทรศัพท์ดังขึ้นกะทันหันต้องมีบางอย่างที่สำคัญ

การแสดงออกของเหลิ่งเซ่าถิงก็เปลี่ยนไปทันที ขมวดคิ้วทันทีและเดินไปที่ห้องของเขา เขาก้าวไปเพียงก้าวเดียว เจี่ยนอี๋นั่วก็เดินตามเหลิ่งเซ่าถิงทันทีและยื่นมือออกไปเพื่อสนับสนุนเหลิ่งเซ่าถิง เหลิ่งเซ่าถิงหันไปมองเจี่ยนอี๋นั่วและพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม เจี่ยนอี๋นั่วพยุงเขากลับไปที่ห้อง

หลังจากกลับมาที่ห้อง เจี่ยนอี๋นั่วก็รีบเอาโทรศัพท์ส่งให้เหลิ่งเซ่าถิงทันที เหลิ่งเซ่าถิงรับโทรศัพท์และถามขึ้นว่า: "มีอะไรหรือเปล่า?"

หลังจากนั้น เหลิ่งเซ่าถิงก็ขมวดคิ้วแน่นขึ้นและมีสีหน้าแปลกๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา เขาดูเศร้า แต่ก็ดูโล่งใจเล็กน้อย

"ฉันถามได้ไหม เกิดอะไรขึ้นหรอ?" เจี่ยนอี๋นั่วขมวดคิ้วและมองไปที่เหลิ่งเซ่าถิงถามอย่างเร่งรีบ

เหลิ่งเซ่าถิงพยักหน้ายกมือขึ้นลูบหัวเจี่ยนอี๋นั่ว จากนั้นพยักหน้าเบาๆ : "ถามได้สิ เพราะเรื่องนี้มันก็เกี่ยวกับเธอ"

"เรื่องอะไร? เกี่ยวกับเหลิ่งหมิงอันหรอ?" เจี่ยนอี๋นั่วขมวดคิ้วและถาม

เหลิ่งเซ่าถิงส่ายหัว มองไปที่เจี่ยนอี๋นั่วและพูดเบาๆว่า: "พี่ของฉัน เจอศพของเหลิ่งอวิ๋นเซียวแล้ว"

เจี่ยนอี๋นั่วสูดลมหายใจ จากนั้นกัดริมฝีปากแน่น เธอกระพริบตาช้าๆ จากนั้นก็ร้องไห้ กุมหน้าอกของเธอ: "เหลิ่งอวิ๋นเซียวเป็นคนฆ่าพ่อของฉัน"

เหลิ่งเซ่าถิงพยักหน้าและพูดว่า: "นอกจากนี้เหลิ่งอวิ๋นเซียวยังพยายามที่จะเอาหัวใจฉันไป ย่าส่งคนไปตามล่าเขา เวลาไม่กี่ปีและร่างของเขาก็ถูกโยนลงทะเล หายากด้วยเหตุนี้เชือกที่มัดศพจึงเปียกโชกในน้ำทะเลและร่างของเขาก็ลอยขึ้นมาเพราะตอนนั้นเขาถูกห่อด้วยถุงใส่ศพแร่างกายของเขาก็ยังคงสภาพเดิมแฉันอาจจะต้องไปที่นั่นเพื่อตรวจศพ ถ้ามันตรงกับดีเอ็นเของฉัน นั่นแสดงว่าเป็นเขา”

เจี่ยนอี๋นั่วตะลึงไปชั่วขณะและพูดทันทีว่า: "ฉันอยากไปด้วย"

เหลิ่งเซ่าถิงขมวดคิ้วและมองไปที่เจี่ยนอี๋นั่ว: "สภาพจิตใจเธอตอนนี้ไปได้หรอ? ฉันว่าเธออย่าไปดีกว่า เขาเป็นพี่น้องฝาแฝดของฉัน ฉันกลัวว่าถ้าเธอไปเห็นเขาแล้วจะยิ่งเกลียด และมันจะมากระทบกับความสัมพันธ์ของเรา "

เจี่ยนอี๋นั่วส่ายหัวและพูดอย่างรีบร้อน: "ไม่ ฉันจะไปดู ฉันแยกพวกเธอออกได้ ตอนนั้นฉันแยกออก ตอนนี้ฉันก็แยกได้เหมือนกัน ฉันแค่อยากไปเห็นกับตา คนที่ฆ่าพ่อของฉัน ตกลงมันรูปร่างยังไง ครั้งก่อนเห็นไม่ชัด อยากไปเห็นกับตาว่าคนที่ฆ่าพ่อฉันมันตายแล้วจริงๆ”