บทที่236 เขาตายแล้ว

เหลิ่งเซ่าถิงมองดูกระดูก ตอนเขาเห็นร่างของพ่อแม่ ร่างของพ่อแม่นั้นไม่สมบูรณ์แล้ว ตอนนี้เขาเห็นพี่ชายของเขาอีกครั้งมันก็ยังไม่ใช่ทั้งร่าง เหลิ่งเซ่าถิงอิจฉาเจี่ยนอี๋นั่วมากแม้ว่าเจี่ยนอี๋นั่วจะสูญเสียพ่อไป แต่เธอก็ยังมีญาติที่คิดถึง แต่เหลิ่งเซ่าถิงไม่ได้เจอญาติมานานแล้ว "ในที่สุดก็เจอ ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือมาตลอด ฉันจะให้พี่และพ่อแม่บุญธรรมของพี่ฝังไว้ด้วยกันตามข้อตกลงก่อนหน้านี้” เหลิ่งเซ่าถิงพูดและขมวดคิ้ว จากนั้นก็เดินออกไป

เหลิ่งเซ่าถิงเดินออกจากห้อง เห็นเจี่ยนอี๋นั่วนั่งรอเขาอยู่ เธอลุกขึ้นทันที เจี่ยนอี๋นั่วถามด้วยความตื่นตระหนก: "เธอเป็นยังไงบ้าง? อย่าเสียใจไปเลยนะ"

เหลิ่งเซ่าถิงยกมือขึ้นกอดเจี่ยนอี๋นั่วทันทีและพูดด้วยรอยยิ้ม: "ฉันสบายดี ไม่ต้องห่วง"

ไม่มีใครคุ้มค่ากับการเสียน้ำตาของเหลิ่งเซ่าถิงมาก่อน แต่สำหรับเหลิ่งเซ่าถิงสิ่งเหล่านี้มันสำคัญอีกต่อไป เขาหวังเพียงว่าจะไม่ต้องเสียน้ำตาให้เจี่ยนอี๋นั่วและเด็กทั้งสอง

เจี่ยนอี๋นั่วถอนหายใจอย่างโล่งอกและมองไปที่เหลิ่งเซ่าถิง: "เธอโอเคจริงๆใช่ไหม? ระหว่างพวกเธอมีความสัมพันธ์ที่ดี แต่เขาก็จากไปแล้ว เรื่องทั้งหมดก็จบลงด้วยเหมือนกัน ถ้าเธอรู้สึกทุกข์มาก ยังไม่ต้องมาอยู่กับฉันก็ได้นะ”

เหลิ่งเซ่าถิงยิ้มและส่ายหัวกอดเจี่ยนอี๋นั่ว พูดด้วยรอยยิ้ม: "เปล่า ฉันไม่ได้รู้สึกทุกข์ ฉันรู้สึกโล่งใจ ฉันได้ยินมาตลอดว่าเขาตายไปแล้ว แต่ฉันก็ไม่เคยกล้ายืนยัน ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่คงจะเป็นภัยคุกคามใหญ่หลวงของฉัน....... "

เจี่ยนอี๋นั่วยังคงยกมือขึ้นและตบหลังของเหลิ่งเซ่าถิงอย่างปลอบโยน: "เรื่องนี้มันจะผ่านไปได้ ในที่สุดฉันก็มองหน้าพ่อได้แล้ว หลายปีมานี้ไม่ได้ไปหาเขาเลย และไม่มีวี่แววของเหลิ่งหมิงอัน ฉันรู้สึกคิดถึงพ่อ รู้สึกละอายใจนิดหน่อย”

เหลิ่งเซ่าถิงพยักหน้า: "รออีกสองสามวัน ฉันจะพาเธอกับลูกๆไปที่สุสานของพ่อแม่"

เจี่ยนอี๋นั่วหัวเราะเล็กน้อย พยักหน้าและพูดด้วยรอยยิ้ม: "โอเค"

เจี่ยนอี๋นั่วและเหลิ่งเซ่าถิงกำลังจะนั่งรถกลับ เหลิ่งเซ่าถิงหยุดกะทันหันไปและพูดด้วยรอยยิ้ม: "อยู่ๆก็นึกอะไรขึ้น เธอกลับไปก่อนนะ ฉันจะไปหาคนคนหนึ่งก่อน”

เจี่ยนอี๋นั่วมองไปที่เหลิ่งเซ่าถิง พยักหน้า จากนั้นยิ้มและพูดว่า: "โอเค งั้นฉันกลับก่อน"

เจี่ยนอี๋นั่วพูดถึงตรงนี้ ยกมือขึ้นปัดเสื้อผ้าของเหลิ่งเซ่าถิงและพูดด้วยรอยยิ้ม: "ถ้าอย่างนั้นเธอก็รีบกลับมานะ กลางคืนต้องทายาอีก"

เมื่อเห็นเหลิ่งเซ่าถิงพยักหน้า เจี่ยนอี๋นั่วก็หันกลับมาและเข้าไปในรถ เหลิ่งเซ่าถิงเฝ้าดูเจี่ยนอี๋นั่วขึ้นรถ จากนั้นเขาก็เข้าไปในรถอีกคันและพูดกับคนขับอย่างเย็นชา: "กลับไปที่บ้านเหลิ่ง”

คนขับตะลึงทันที จากนั้นหันหน้าไปมองที่เหลิ่งเซ่าถิงและถามอย่างสงสัยว่า: "ประธานเหลิ่ง คุณหมายถึง?"

เหลิ่งเซ่าถิงไม่เคยกลับไปที่บ้านเหลิ่งในช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมา ทำไมตอนนี้ถึงจะกลับไปที่บ้านนั้น? บ้านเหลิ่งหลังนั้นไม่ได้รับการปรับปรุงมาหลายปีแล้ว นอกจากคุณนายเหลิ่งและคนรับใช้สองสามคน ก็ไม่มีคนอื่นไปอีก มันทรุดโทรมมาก ทำไมถึงอยากกลับไป?

เหลิ่งเซ่าถิงเงยหน้าขึ้นมองคนขับและพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น: "ไปบ้านเหลิ่ง"

คนขับได้ยินสิ่งที่เหลิ่งเซ่าถิงพูด เขาจึงไม่กล้าลังเลอีกต่อไป สตาร์ทรถทันที เหลิ่งเซ่าถิงนั่งอยู่ในรถและหลับตาลง จนกระทั่งรถหยุด เหลิ่งเซ่าถิงก็ลืมตาขึ้น เมื่อเห็นบ้านเหลิ่งที่เคยรุ่งเรืองได้สูญสลายไปแล้ว เหลิ่งเซ่าถิงก็ไม่มีความรู้สึกคิดถึง เขาถึงกับอดไม่ได้ที่จะง้างปากแสดงรอยยิ้มเล็กน้อย

เหลิ่งเซ่าถิงเดินออกจากรถพร้อมไม้เท้า เพราะเขาอยู่ในรถมานานและขาซ้ายของเหลิ่งเซ่าถิงนั้นทนไม่ได้เล็กน้อย เขายังเดินกะเผลก มีคนรับใช้หลายคนคอยดูแลเขา ทันทีที่เหลิ่งเซ่าถิงกลับมาที่บ้านเหลิ่ง ก็มีคนเปิดประตูเข้ามาทักทายเขาทันทีและแม้แต่คนรับใช้บางคนก็วิ่งเข้าไปที่บ้านเพื่อรายงาน

เหลิ่งเซ่าถิงเดินเข้ามาที่ประตูบ้านเหลิ่งและได้ยินเสียงแหบแห้งของคุณนายเหลิ่ง: "สะใภ้รอง ฉันบอกเธอว่าให้เธอเตรียมชุดของฉัน ทำไมเธอยังไม่ได้เตรียมอีก? เธอไม่รู้หรอว่าวันนี้คือวันเกิดของฉันทำไมเธอถึงลืมงานวันเกิดของฉัน? โทรหาอวิ๋นเซียวบอกเขาเลิกยุ่งเรื่องของบริษัท รีบกลับบ้าน! หมิงอันล่ะ? หนีออกไปข้างนอกอีกแล้วหรอ? จริงๆเลย ไม่มีใครให้สบายใจได้เลย”

คุณนายเหลิ่งพูดในขณะที่เดินมา เดินไปหาเหลิ่งเซ่าถิง เหลือบมองเหลิ่งเซ่าถิงขมวดคิ้วและพูดว่า:"หืม? ทำไมแกถึงกลับมา? แกกลับมาทำไม? แกออกจากบ้านแล้วไม่ใช่หรอ? เพื่อผู้หญิงคนเดียวแกหนีออกจากบ้าน แกนามสกุลเหลิ่ง? ทำไม? เสียใจทีหลังหรอ? ฉันจะบอกแก ตระกูลเหลิ่งไม่มีส่วนแบ่งของแก แกคิดหรือเปล่า! ตระกูลเหลิ่งยังเป็นของอวิ๋นเซียว! อย่าคิดว่าแกเป็นเหลิ่งเซ่าถิงมีรูปร่างเหมือนเขาอล้วจะเป็นเขาได้ ฝันไปเถอะ!”

ในขณะนี้คนรับใช้ที่ดูแลคุณนายเหลิ่งเดินเข้ามาหาเหลิ่งเซ่าถิงและกระซิบ: “ช่วงนี้คุณนายเหลิ่งเป็นเช่นนี้ สักพักคุณนายก็จะบอกว่าเหลิ่งกมิงอันคือทายาทของเหลิ่งกรุ๊ป เป็นทายาทของเธอ คุณนายรองตายไปแล้ว เธอเองก็จำไม่ได้ หมอเคยมาตรวจดูแล้ว บอกว่าสติเธอไม่ดี”