บทที่237 สามรางวัล

หลังจากเกลี้ยกล่อมเด็กทั้งสองกลับไปนอนที่ห้อง เจี่ยนอี๋นั่วและเหลิ่งเซ่าถิงก็กลับไปที่ห้อง ทานาให้เหลิ่งเซ่าถิงเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บที่ขา จากนั้นดูเหลิ่งเซ่าถิงกินยา

เหลิ่งเซ่าถิงขมวดคิ้ว ยิ้มอย่างขมขื่นและส่ายหัว: "วันๆไม่รู้ต้องกินยาเยอะแค่ไหน"

เจี่ยนอี๋นั่วถือแก้วน้ำและส่งให้เหลิ่งเซ่าถิง พร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้ม: "รีบกินยาเพื่อฟื้นตัวเร็วๆ เมื่อเธอฟื้นตัว ฉันจะไม่ให้เธอกินยาอีก"

เหลิ่งเซ่าถิงยิ้มและรับยา เจี่ยนอี๋นั่วยิ้มและยกมือขึ้นแตะหัวของเหลิ่งเซ่าถิง จากนั้นยิ้มและพูดว่า: "อืม เซ่าถิงเก่งมาก"

เหลิ่งเซ่าถิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ เขาก็โน้มตัวเข้ามาจูบริมฝีปากของเจี่ยนอี๋นั่วและพูดว่า:"ฉันเป็นเด็กดีขนาดนี่ เธอช่วยให้รางวัลฉันได้ไหม คืนนี้......”

"แม่......แม่อยู่ไหน รีบกลับมานอนกับซวงซวง!" จู่ๆเจี่ยนซวงก็ตะโกนออกมาจากห้อง

เหลิ่งเซ่าถิงจับหน้าผากของเขาทันที ส่ายหัวและถอนหายใจ: "ซวงซวง...... "

เจี่ยนอี๋นั่วยิ้มและโน้มตัวไปจูบริมฝีปากของเหลิ่งเซ่าถิง พูดด้วยรอยยิ้ม: "มีรางวัลแน่นอน แต่ไม่ใช่คืนนี้ เดี๋ยว......เดี๋ยวค่อยว่ากัน.....”

เหลิ่งเซ่าถิงยิ้มอย่างไม่เต็มใจและทำอะไรไม่ถูก: "เดี๋ยวนี่นานแค่ไหน? รอจนซวงซวงแต่งงานหรอ?"

เจี่ยนอี๋นั่วหัวเราะ: "ไม่ต้องรอนานขนาดนั้นหรอก รอเธอโตกว่านี้อีกหน่อย คุ้นชินและปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมตอนนี้ เอาหน่า ไม่ใช่แค่เธอที่รอหรอก ฉันเองก็อดใจไม่ไหวแล้ว ฉันก็เป็นผู้หญิงปกติ ฉันก็อยาก......กับเธอ”

แม้ว่าเจี่ยนอี๋นั่วจะหน้าด้านในเรื่องแบบนี้มาตลอด แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงเล็กน้อย กระพริบตาและพูดอย่างเขินๆ : "ฉันก็อยาก......กับเธอ "

"อะไร?" เหลิ่งเซ่าถิงมองไปที่การแสดงออกของเจี่ยนอี๋นั่วและถามด้วยรอยยิ้ม

เจี่ยนอี๋นั่วมองไปที่เหลิ่งเซ่าถิงและพูดอย่างแผ่วเบา: "คิดว่าฉันไม่กล้าพูดหรอ? ฉันอยากนอนกับเธอ เฮ้อ......หลายปีที่ผ่านมาฉันคิดถึงหน้าท้องและขาเรียวยาวของเธอมาก"

เหลิ่งเซ่าถิงอดไม่ได้ที่จะเอนหลังล้มลงบนเตียงและหัวเราะเสียงดัง: "อี๋นั่ว เธอนี่มัน....... "

แม้ว่าเจี่ยนอี๋นั่วจะหน้าแดง แต่เธอก็ยังคงพูดในสิ่งที่น่าอาย: "ทำไมล่ะ? ผู้ชายยังแอบเหล่ได้เลย ทำไมฉันจะแสดงความอยากบ้างไม่ได้? เฮ้อ ไม่รู้ว่าใครที่แกล้งป่วยก่อนหน้านี้ แล้วขอให้ฉันพาไปห้องน้ำ เอิ่ม นั่นสิตลกจริง ฉันแค่เห็นว่าเธอไม่สบายก็เลยแกล้งๆลืม”

"หืม| เธอคิดแบบนั้นหรอ? งั้นตอนนี้ฉันก็มีปฏิกิริยา ฉันต้องรู้สึกสักหน่อยไหม? จะทำให้ตลกขึ้น" เหลิ่งเซ่าถิงยื่นมือออกทันทีและพยายามคว้ามือของเจี่ยนอี๋นั่ว

ด้วยการกระโดดเบาๆ เจี่ยนอี๋นั่วก็วิ่งหนีไปยืนพิงกำแพงแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: "ตอนนี้เธอเป็นคนพิการ ยังคิดจะจับฉันเหรอ? หึ ฝันไปเถอะ ร่างกายดีขึ้นเมื่อไหร่ค่อยว่ากัน!”

"แม่......รีบกลับมาเร็วๆ อย่าอยู่แต่กับพ่อสิ มาอยู่กับซวงซวงด้วย" เจี่ยนซวงตบประตูอย่างแรงและตะโกนเรียก

"ไม่เล่นกับเธอละ ฉันไปพาซวงซวงเข้านอนก่อน" หลังจากเจี่ยนอี๋นั่วพูดจบ เธอก็หันหลังเดินออกไปจากห้องทันที

เหลิ่งเซ่าถิงเฝ้าดูเจี่ยนอี๋นั่วเดินออกไปที่ประตู แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเขายังคงไม่หายไป เขาไม่มีประสบการณ์ในการติดต่อกับผู้หญิงมากนัก แต่เหลิ่งเซ่าถิงคิดเสมอว่าผู้หญิงที่เขาชอบน่าจะเป็นผู้หญิงที่น่ารักที่สุดในโลก

เจี่ยนอี๋นั่วเดินออกจากห้องของเหลิ่งเซ่าถิง สูดลมหายใจเดินไปข้างเจี่ยนซวง อุ้มเจี่ยนซวงแน่นและพูดด้วยรอยยิ้ม: "แม่จะพาหนูกลับห้องนะ"

เมื่อเห็นเจี่ยนซวงพยักหน้า เจี่ยนอี๋นั่วก็พาเจี่ยนซวงไปที่ห้องทันที หลังจากกลับมาที่ห้องและเกลี้ยกล่อมให้เจี่ยนซวงหลับไป รอยยิ้มบนใบหน้าของเจี่ยนอี๋นั่วก็ค่อยๆปิดลง แม้ว่าจะเผชิญหน้ากับเหลิ่งเซ่าถิงและเด็กทั้งสอง แต่เจี่ยนอี๋นั่วก็พยายามยิ้มให้กับใบหน้าของเธอเสมอเพราะเธอไม่ต้องการให้ความตื่นตระหนกและความวิตกกังวลส่งผลกระทบต่อคนอื่น ตอนนี้ในครอบครัวเหลิ่งเซ่าถิงอดทนมามากพอแล้ว เขายังได้รับบาดเจ็บและลูกทั้งสองยังเด็ก ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถแบ่งปันความกดดันให้ใครได้ แต่เมื่อเจี่ยนอี๋นั่วอยู่คนเดียวความตื่นตระหนกในฝันก็ล้อมรอบเธอ

เจี่ยนอี๋นั่วอาจไม่มีวันลืมฝันร้ายที่เธอเคยมี เว้นแต่จะหาเจอศพของเหลิ่งหมิงอันเหมือนเหลิ่งอวิ๋นเซียว ยืนยันการตายของเขาเช่นเดียวกับเหลิ่งอวิ๋นเซียว มิฉะนั้นเหลิ่งหมิงอันอาจกลายเป็นฝันร้ายของเธอตลอดไป

ความกลัวฝันร้ายทำให้เจี่ยนอี๋นั่วไม่กล้าหลับเลย จนกระทั่งรุ่งสางเธอหลับตาลง แต่ทันใดนั้นเจี่ยนอี๋นั่วก็ต้องตื่นขึ้นมา ยิ้มและพาเจี่ยนซวงและลั่วหยางไปเล่น แต่เมื่อเด็กทั้งสองกำลังสนุกสนานเธอไม่สามารถซ่อนความเหนื่อยล้าของเธอได้