บทที่238 เจอเพื่อนเก่า

เจี่ยนอี๋นั่วยิ้มและยกมือขึ้นจับสามนิ้วของเหลิ่งเซ่าถิง เอียงศีรษะและพูดด้วยรอยยิ้ม: "ไม่ต้องห่วง ฉันจะให้รางวัลเธอแน่นอน"

ขณะที่เจี่ยนอี๋นั่วพูดถือบัตรสีดำไว้ในมือและพูดด้วยรอยยิ้ม: "งั้น......งั้นฉันไปใช้เงินของเธอจริงๆแล้วนะ โตขนาดนี้แล้ว นอกจากพ่อ เธอเป็นผู้ชายคนแรกเลยที่ให้ฉันใช้เงิน รู้สึกเหมือนจะมีคนเลี้ยงแล้ว.......”

เหลิ่งเซ่าถิงยิ้มและมองไปที่เจี่ยนอี๋นั่ว:“ ฉันก็ดูแลเธอมาตลอดเลยไม่ใช่หรอ?”

"ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ดูแล มันคือเลี้ยง ฉันกับซวงซวงเหมือนกระต่ายน้อยในกรงที่เธอเลี้ยงไว้" เจี่ยนอี๋นั่วพูดด้วยรอยยิ้ม: "แบบนี้สิถึงเรียกว่าดูแล"

ขณะที่เจี่ยนอี๋นั่วกำลังพูดก็ได้ยินเสียงเคาะประตูอีกครั้ง รีบหันไปและวิ่งไปที่ประตู: "เอ้ย ฉันจะเปิดประตู ถ้าเดี๋ยวฉันออกไปข้างนอก เธอดูแลลูกดีๆนะ"

เหลิ่งเซ่าถิงพยักหน้า: "ดูแลตัวเองด้วย เหอหลวนเล่อกับเยี่ยหมิงจูคงไม่อยากให้ฉันออกไป ฉันไม่ลงไปดีกว่า ไม่อยากไปรบกวนพวกเธอ”

เหลิ่งเซ่าถิงรู้ดีว่าเจี่ยนอี๋นั่วกลัวความปลอดภัยของเขาและลูกๆเป็นพิเศษ เพื่อความปลอดภัยของตัวเธอ เจี่ยนอี๋นั่วไม่กังวลมากนัก เจี่ยนอี๋นั่วพยักหน้าทันทีและพูดด้วยรอยยิ้ม: "รู้แล้ว"

หลังจากที่เจี่ยนอี๋นั่วพูดจบ เธอก็รีบวิ่งลงไปและเปิดประตูทันที เมื่อเปิดประตูเจี่ยนอี๋นั่วเห็นเหอหลวนเล่อและเยี่ยหมิงจู ความทรงจำที่ดีและไม่ดีก็หวนกลับมาทันที

เหอหลวนเล่อและเยี่ยหมิงจูก็ตกตะลึงเมื่อเห็นเจี่ยนอี๋นั่ว จากนั้นทั้งสามก็นิ่งไม่มีใครพูด เวลาผ่านไปนานแต่ทั้งสามคนยังเหมือนเดิม นอกจากเยี่ยหมิงจูที่กำลังตั้งครรภ์

“ ไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีก” หลังจากเงียบไปนาน ทั้งสามก็พูดขึ้นมาพร้อมกัน

หลังจากพูดจบ ทั้งสามคนก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ พวกเธอทั้งสามคนตาแดงก่ำ ทันใดนั้นเจี่ยนซวงก็วิ่งออกมาและพูดด้วยรอยยิ้ม: "แม่เล่อเล่อ แม่หมิงจู...... "

เจี่ยนซวงตะโกนขณะที่วิ่งไปหาเหอหลวนเล่อและเยี่ยหมิงจู ลั่วหยางเดินไปที่เจี่ยนอี๋นั่ว ขมวดคิ้วและถามว่า: "พวกเธอคือ?"

ในขณะที่พูด ลั่วหยางมองไปที่เหอหลวนเล่อและเยี่ยหมิงจูด้วยสายตาที่สงสัย ตั้งแต่พวกเขามาอยู่ในคฤหาสน์ เขาไม่เคยเห็นมีแขกมาที่นี่เลย

เจี่ยนอี๋นั่วหันศีรษะและอธิบายกับลั่วหยางอย่างจริงจัง: "ลั่วหยาง พวกเธอเป็นเพื่อนแม่ คนคือป้าเหอและคนนี้คือป้าเยี่ย ซวงซวงรู้จักพวกเธอมาตั้งแต่เด็กก็เลยเรียกว่าแม่”

ลั่วหยางพยักหน้าและพูดอย่างสุภาพ: "สวัสดีครับ ป้าเหอและป้าเยี่ย ผมชื่อลั่วหยาง"

เหอหลวนเล่อที่กำลังถูใบหน้าเล็กๆของเจี่ยนซวงเงยหน้าขึ้นและมองไปที่ลั่วหยาง ถามด้วยรอยยิ้ม: "ทำไมมีเด็กอีกคนที่นี่? ลูกใครกัน?"

เจี่ยนอี๋นั่วยิ้มและพูดว่า: "ลูกฉันเอง พี่ชายของซวงซวง ตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้นแกก็ไม่ได้อยู่กับฉัน จนกระทั่งหาเจอในตอนนี้”

เหอหลวนเล่อมองไปที่ลั่วหยาง ขมวดคิ้วทันทีและก้าวถอยหลัง พูดด้วยความกลัว: "ทำ......ทำไมเหมือนไอ่ปีศาจเหลิ่งคนนั้นจัง?"

เจี่ยนอี๋นั่วไม่คิดว่า เหอหลวนเล่อจะแสดงออกแบบนี้ เหอหลวนเล่อชอบเหลิ่งเซ่าถิงมาก่อนและแม้ว่าเธอจะไม่ชอบในภายหลัง แต่เธอก็ไม่กลัวเหลิ่งเซ่าถิง ทำไมตอนนี้เหอหลวนเล่อแค่เห็นคนหน้าคล้ายถึงกลัวได้ขนาดนี้? เหลิ่งเซ่าถิงทำเรื่องน่ากลัวหลายอย่างช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมา ทำให้เหอหลวนเล่อกลัวขนาดนี้เลยหรอ?

เจี่ยนอี๋นั่วยิ้มและพูดว่า: "เขาเป็นลูกชายของเหลิ่งเซ่าถิง ก็ต้องคล้ายกันไม่ใช่หรอ?"

เหอหลวนเล่อขมวดคิ้ว ส่ายหัวและพูดว่า:“ ยีนนั้นน่ากลัวจริงๆ เหมือนกันอย่างกับแกะ ยกเว้นดวงตาของเขา ไม่เหมือนของไอ่ปีศาจเหลิ่ง แต่ก็คล้ายปีศาจเหลิ่งหมดเลย ไม่เหมือนเธอเลยสักนิด อี๋นั่ว”

เมื่อลั่วหยางได้ยินคำพูดของเหอหลวนเล่อ เขาก็ขมวดคิ้วทันทีและหันหน้าไปมองเจี่ยนอี๋นั่ว

เยี่ยหมิงจูแตะเหอหลวนเล่อเบาๆและกระซิบว่า: "เธออยากตายหรอ? พูดอะไรไปเรื่อย"

เหอหลวนเล่อปิดปากของเธอทันที ก้าวถอยหลังมองไปที่เจี่ยนอี๋นั่วด้วยดวงตาที่เบิกกว้างและพูดตะกุกตะกัก: "คน.....คนนั้นอยู่บ้านไหม?"

เจี่ยนอี๋นั่วหัวเราะและพูดว่า: "อยู่ แต่เขากลัวเจอคน แถมเป็นผู้หญิง ก็เลยซ่อนตัวอยู่ข้างบน”

เหอหลวนเล่อสูดหายใจทันที เกือบล้มลงกับพื้นและพูดอย่างเศร้าๆว่า:"ยังดีที่เขาไม่ลงมา ตกใจแทบตายคิดว่าเขาได้ยินซะอีก"

เจี่ยนอี๋นั่วมองไปที่เหอหลวนเล่อ และเข้าใจว่าทำไมเหลิ่งเซ่าถิงไม่อยากลงมา เขาทำเพื่อเห่อหลวนเล่อกับเยี่ยหมิงจูจริงๆ เจี่ยนอี๋นั่วยิ้มและถาม: "ดูเหมือนว่าผู้ชายคนนั้นของบ้านเรา จะมีชื่อเสียงที่ไม่ค่อยดีนะ?”

“ มันแย่มาก มันก็แค่..... ” เหอหลวนเล่อยังพูดไม่จบ

เยี่ยหมิงจูก็พูดขัดจังหวะเหอหลวนเล่อทันที ด้วยอาการไอและพูดเบาๆว่า: "เธอไม่อยากมีชีวิตแล้วจริงๆใช่ไหม คุณเหอ......"

ในเวลานี้ เจี่ยนซวงกระพริบตาและมองไปที่เหอหลวนเล่อ ขมวดคิ้วและถามว่า: "แม่เล่อเล่อ พ่อเป็นคนไม่ดีหรอ?"

"ไม่ใช่......ไม่ใช่ " เหอหลวนเล่อรีบโบกมืออย่างรวดเร็วและพูดว่า:"พ่อของเธอแค่โหดร้ายนิดหน่อย...... "

"แค่กแค่ก.....แค่ก " เยี่ยหมิงจูปิดปากของเธอ ขมวดคิ้วมองไปที่เหอหลวนเล่อและพูดว่า: "ถ้าเธอยังไม่หุบปาก ลูกของฉันจะไอออกมาด้วยแล้ว"