บทที่239 คนสองคนที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

เหอหลวนเล่อหันหน้าไปเห็นเจี่ยนอี๋นั่วยิ้ม ไม่พูดอะไร จึงถามขึ้นว่า: "อี๋นั่ว อย่ามัวแต่ยิ้ม ไม่พูดอะไรสิ หลายปีมานี้เป็นยังไงบ้าง?"

เจี่ยนอี๋นั่วเอียงศีรษะและคิดว่า: "ฉันเลี้ยงดูซวงซวงจนโต แล้วก็เจอลูกอีกคน แล้วก็ไปปลุกผักอยู่ในชนบท ฝีมือทำอาหารก็ยังแย่เหมือนเดิม.....”

ดูเหมือนว่าเจี่ยนอี๋นั่วไม่ได้ทำอะไร นอกจากใช้ชีวิตอย่างสงบสุข

เหอหลวนเล่อได้ยินคำพูดของเจี่ยนอี๋นั่ว ขมวดคิ้วทันทีและพูดอย่างกังวล: "แบบนี้ไม่ได้สิ ไม่เหมือนกับเจี่ยนอี๋นั่วคนก่อนเลย เจี่ยนอี๋นั่วคนก่อนเป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่งแม้ว่าไอ่ปีศาจเหลิ่งจะปฏิบัติต่อเธอเป็นอย่างดี แต่เขาก็แต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น ผู้หญิงไว้ใจผู้ชายไม่ได้ ถ้าวันหนึ่งเขาเกิดไม่เอาเธอขึ้นมาอีก เธอจะทำยังไง?"

"อะแฮ่ม..... " เยี่ยหมิงจูไอ จากนั้นลดเสียงของเธอแล้วเหล่ไปที่เหอหลวนเล่อ พูดเบาๆ: "คุณเหอ ไม่อยากมีลมหายใจแล้วจริงๆใช่ไหม??"

เหอหลวนเล่อตัวสั่นทันทีเมื่อได้ยินคำเตือนของเยี่ยหมิงจูและพูดตะกุกตะกักว่า: “แต่.....แต่ว่าไอ่เหลิ่งคนนั้นก็เป็นคนดี เขาไม่ทิ้งภรรยาหรอก......อือ......กู้เค่อหยิงคนก่อนกับลูกของเธอ จะว่าไปก็ถูกเขาทิ้งแล้ว......แต่ประธานเหลิ่งคนนั้นทำได้แค่ครั้งเดียว คงไม่ทำแบบนั้นกับเธออีก ตอนนั้นเขาไม่ยอมรับเธอ แม้แต่ติดคุกเขาก็ไม่สนใจ”

“พอเถอะ ถ้าพูดดีไม่ได้ก็เงียบไว้ดีกว่า" เยี่ยหมิงจูเหล่ไปที่เหอหลวนเล่อและขมวดคิ้ว " ถ้าไม่สนใจจริงๆ ฉันจะมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง? ฉันอยู่ตรงนี้ก็เห็นได้ชัดแล้วว่าประธานเหลิ่งอยากมาดูแลเธอตลอด แต่แค่ไม่มีโอกาสนั้น มันทำไม่ได้”

หลวนเล่อโค้งริมฝีปากของเธอ: "แต่ว่า...... "

เจี่ยนอี๋นั่วยิ้มและส่ายหัว: "เอาล่ะ พวกเธออย่าทะเลาะกันเพราะฉันเลย ที่ฉันเป็นอยู่ทุกวันนี้ ฉันเข้าใจเซ่าถิงดี"

เหอหลวนเล่อขมวดคิ้วและมองไปที่เจี่ยนอี๋นั่ว: "เขายังไม่ได้แต่งงานกับเธอไม่ใช่หรอ?"

"เหอหลวนเล่อ!" เยี่ยหมิงจูอดไม่ได้ที่จะเพิ่มระดับเสียงและตะโกนออกมา: "เธออยากตายขนาดนั้นเลยหรอ? เดี๋ยวลูกฉันก็โผล่ออกมาจริงๆหรอก”

"ช่างเถอะ ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่มันจะเป็นเถอะ" เจี่ยนอี๋นั่วยิ้มและพูด หันหน้าไปมองหน้าต่างรถ ก็เห็นห้างสรรพสินค้า พูดด้วยรอยยิ้ม: "ไปกันเถอะ ฉันไม่ได้มาช้อปปิ้งนานมาก ไปเปิดหูเปิดตากัน”

เจี่ยนอี๋นั่วพูดจบและลงจากรถด้วยรอยยิ้ม เธอลงจากรถก่อนแล้วจึงช่วยเยี่ยหมิงจูที่กำลังตั้งครรภ์ลงจากรถ เหอหลวนเล่อถอนหายใจ ขมวดคิ้วและลงจากรถ

แม้ว่าจะไม่ได้ไปที่ห้างสรรพสินค้ามาเป็นเวลานาน แต่เจี่ยนอี๋นั่วก็ปรับตัวให้เข้ากับที่นี่ได้อย่างรวดเร็ว ทั้งสามคนเดินได้สักพักเยี่ยหมิงจูก็ปวดท้องและเดินไม่ได้ ทุกคนก็หยุดพักและไปที่ร้านกาแฟข้างๆ เพื่อนั่งพัก

เจี่ยนอี๋นั่วเอียงศีรษะและมองออกไปนอกหน้าต่างขณะที่ฟังเหอหลวนเล่อและเยี่ยหมิงจูทะเลาะกัน ผู้ชายและผู้หญิงที่เดินอยู่ข้างนอก แต่งตัวแฟชั่นและดูดีเมื่อเทียบกับสองสามปีที่แล้ว ผู้หญิงในปัจจุบันชอบแต่งหน้า ผู้หญิงทุกคนทาลิปสติกสีแดงเข้มและปัดแก้มแดง เขียนอายไลเนอร์และเขียนคิ้วที่เรียวแบนสวยงาม

เจี่ยนอี๋นั่วกำลังดูอยู่และทันใดนั้นก็เห็นคู่รักหนุ่มสาวเดินผ่าน ผู้หญิงเดินนำอยู่ข้างหน้าดูเหมือนจะเสียอารมณ์ ผู้ชายเดินตามหลังดูขี้อายและหวาดกลัว เจี่ยนอี๋นั่วขมวดคิ้วทันที เธอไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้ แต่เห็นได้ชัดว่าผู้ชายคนนั้นคือเสี่ยวอู๋ที่เคยมาดูอาการให้เธอ

เจี่ยนอี๋นั่วขมวดคิ้วมองไปที่เสี่ยวอู่และเห็นเสี่ยวอู๋กำลังถือถุงช้อปปิ้งหลายใบเดินตามผู้หญิงคนนั้นแต่เขาก็ยังคงถูกผู้หญิงคนนั้นตำหนิ ดูเหมือนว่าเสี่ยวอู่จะเป็นคนธรรมดาจริงๆแถมดูขี้ขลาด

"อี๋นั่ว เธอมองอะไรหรอ?" เหอหลวนเล่ออดไม่ได้ที่จะถาม เมื่อเจี่ยนอี๋นั่วทำหน้าบึ้งและซ่อนตัวอยู่นอกหน้าต่าง

เจี่ยนอี๋นั่วยกมือขึ้นชี้ไปที่เสี่ยวอู๋นอกหน้าต่าง แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: "ดูเด็กผู้ชายคนนั้นสิ พวกเธอคิดยังไง?"

"ไม่มีอะไรพิเศษนิ? เด็กซื่อๆคนหนึ่ง" เหอหลวนเล่อขมวดคิ้วและมองไปที่เสี่ยวอู๋: "แต่ดูเหมือนว่าคู่รักคู่นี้จะอยู่กันได้ไม่นาน เสื้อผ้าของเด็กชายคนนั้นธรรมดามาก เขาไม่มีเงิน ถุงช้อปปิ้งที่เขาถือก็เป็นเสื้อผ้าแบรนด์ผู้หญิง ถ้าผู้ชายไม่มีเงินซื้อให้แล้ว ผู้หญิงคนนั้นต้องทิ้งเขาแน่”

"ทำไมหรอ? อี๋นั่ว เธอรู้จักพวกเขาหรอ? พวกเขามีปัญหาอะไรงั้นหรอ?" เยี่ยหมิงจูจิบชาขณะที่ถาม

เจี่ยนอี๋นั่วพยักหน้า หัวเราะกับตัวเองและพูดว่า: "ไม่มีอะไร ฉันเอง ฉันคงกลัวมากไปเอง"

ตอนนี้เจี่ยนอี๋นั่วคิดว่าเสี่ยวอู๋คือหลิ่งหมิงอัน กังวลมากไปจริงๆ เหลิ่งหมิงอันจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ได้ยังไง? ทั้งๆที่เป็นสองคน ทั้งรูปร่างและท่าทางต่างกันอย่างสิ้นเชิง

เจี่ยนอี๋นั่วนึกถึงเรื่องนี้ก้มศีรษะลงและยิ้ม จากนั้นหันไปมองเยี่ยหมิงจู ยิ้มและถามว่า: "เธอกำหนดคลอดวันไหน?"

เยี่ยหมิงจูตอบด้วยรอยยิ้ม:"น่าจะอีกประมาณสามเดือน "

“ งั้นดีเลย จะได้ไม่พลาด!” เหอหลวนเล่อพูดด้วยรอยยิ้มทันที

เสี่ยวอู๋ที่ถือถุงช้อปปิ้งเดินตามหลังผู้หญิงที่เสียงดังตรงหน้าเขา ปลายจมูกของเขายังคงมีกลิ่นหอมของกาแฟที่เพิ่งผ่านไป มันหอมมากจนทำให้หัวใจของเขาเดือด เขาก้มศีรษะลงแม้ว่าเขาจะยังขี้ขลาดและขี้อาย แต่มือของเขาที่ถือถุงช้อปปิ้งก็ไม่สามารถช่วยได้ แต่ค่อยๆบังคับมันและเขาก็ระงับความปั่นป่วนที่อัดอั้นไว้ในใจ เขาต้องสงบสติอารมณ์เพื่อที่เขาจะได้รอเวลาที่ดีที่สุด

เจี่ยนอี๋นั่วและเหอหลวนเล่อนั่งคุยกันจนถึงเย็นก่อนที่พวกเขาจะแยกกลับ เมื่อเจี่ยนอี๋นั่วกลับไปที่คฤหาสน์พร้อมของขวัญเจี่ยนซวงขอ เจี่ยนซวงรีบไปหาเจี่ยนอี๋นั่วทันทีและตะโกนว่า: "แม่ ในที่สุดแม่ก็กลับมา"

เจี่ยนอี๋นั่วยิ้มและพยักหน้า: "อืม แม่เอาของขวัญมาให้ซวงซวงด้วย ดูสิ เค้ก..... "

ขณะที่เจี่ยนอี๋นั่วพูด เธอยื่นเค้กให้เจี่ยนซวง ซวงซวงกระโดดเต้นอย่างมีความสุข: "แม่ ดีที่สุดเลย รักแม่ที่สุด"

เจี่ยนอี๋นั่วพยักหน้าอย่างเห็นด้วย: "ไม่เลวเลย อ้อนคนเก่งจริงๆ แม่ซื้อชานมมาให้ด้วย ของซวงซวงกับลั่วหยางคนละแก้ว จะได้ไม่ทะเลาะกัน”

เจี่ยนซวงหยิบชานมและยื่นลั่วหยางหนึ่งถ้วยด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็พูดกับเจี่ยนอี๋นั่ว: "แม่ดูสิ ซวงซวงเอาชานมให้ลั่วหยาง ซวงซวงเป็นเด็กดีใช่ไหม?”

เจี่ยนอี๋นั่วพยักหน้ายิ้ม แตะหัวของเจี่ยนซวง ชมด้วยรอยยิ้ม: "ดีมาก"

จากนั้น เจี่ยนอี๋นั่วมองไปที่ลั่วหยาง และถามด้วยรอยยิ้ม: "เป็นยังไงบ้าง? วันนี้ซวงซวงไม่รบกวนลูกใช่ไหม?"