บทที่240 รางวัลที่หนึ่ง

จูบของเหลิ่งเซ่าถิงถูกคั่นด้วยผ้าก๊อซ ถูริมฝีปากของเจี่ยนอี๋นั่วเบาๆ ทำให้สัมผัสของจูบชัดเจนยิ่งขึ้นและทำให้เจี่ยนอี๋นั่วรู้สึกถึงจูบจากเหลิ่งเซ่าถิงมากกว่าครั้งอื่นๆ

เสียงหายใจของเจี่ยนอี๋นั่วเคลิ้มมาก เธอหายใจเข้าลึกๆและรีบถอยหลัง:: "เธอจะทำอะไร......"

ก่อนที่เจี่ยนอี๋นั่วจะพูดจบ เธอก็ถูกเหลิ่งเซ่าถิงจับกดลงเตียง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความตื่นเต้นหรือความตึงเครียด ร่างกายของเจี่ยนอี๋นั่นสั่นเล็กน้อยและเพื่อหลีกเลี่ยงความตื่นตระหนกนี้ เจี่ยนอี๋นั่วก็ปฏิเสธออกมา: "อย่า...... "

เมื่อเหลิ่งเซ่าถิงได้ยินเจี่ยนอี๋นั่วพูดว่า "ไม่เอา" เขาหยุดชั่วขณะ มองลงไปที่เจี่ยนอี๋นั่ว ขมวดคิ้วและถาม: "ไม่เอาจริงหรอ?"

หัวใจของเจี่ยนอี๋นั่วกำลังจะกระโดดออกจากอก เธอมองไปที่เหลิ่งเซ่าถิงผ่านม่านผ้าโปร่ง ไล่ริมฝีปากของเธอเบาๆ หน้าแดงและส่ายหัว กระซิบเบาๆว่า: "อันที่จริงก็อยาก...... "

เมื่อทั้งสองคนจมอยู่ในความเคลิ้ม ผิวถึงผิวที่หายากนี้จู่ๆเสียงของเจี่ยนซวงก็ดังออกมาจากข้างนอก: "แม่......แม่อยู่ที่ไหน? แม่อยู่ในห้องของพ่อหรือไม่เปล่า? แม่ แม่ไม่รักซวงซวงแล้วหรอ?"

เจี่ยนอี๋นั่วได้ยินสิ่งที่เจี่ยนซวงพูด เธอรีบลุกขึ้นทันที ขมวดคิ้วและพูดว่า: "ซวงซวงมา ฉันจะออกไปดูลูกก่อน......"

เหลิ่งเซ่าถิงบีบไหล่ของเจี่ยนอี๋นั่ว พิงเจี่ยนอี๋นั่วและพูดเบาๆ: "ไม่เอา อย่าให้ลูกมาขัดจังหวะพวกเราอีก ฉันจะไล่ลูกกลับไป!"

"แต่ตอนนี้ลูกยัง......" เจี่ยนอี๋นั่นกำลังจะพูดว่าเจี่ยนซวงยังเด็ก เธอเคยเจอเรื่องเลวร้ายมาก่อนและเธออาจจะยังปรับตัวเข้ากับการนอนคนเดียวไม่ได้

เหลิ่งเซ่าถิงเข้าหาเจี่ยนอี๋นั่วอย่างมุ่งร้ายและพูดด้วยรอยยิ้ม: "ทางที่ดีเธออย่าขัดเลย สภาพเธอตอนนี้ไม่เหมาะที่จะอยู่กับซวงซวงหรอก"

เมื่อเจี่ยนอี๋นั่วได้ยินเหลิ่งเซ่าถิงพูดแบบนี้ เธอก็รู้สึกหนาวเหน็บภายใต้ร่างของเธอทันที มือของเจี่ยนอี๋นั่วถูกมัด เธอทำได้เพียงกระพริบตาด้วยความเสียใจเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและมองไปที่รูปลักษณ์ของเธอ เมื่อเห็นร่างที่เปลือยเปล่าของเธอตอนนี้ดูเหมือนไก่ที่ถูกกำจัดขน เจี่ยนอี๋นั่นกลิ้งเข้าไปในผ้าห่มโดยไม่พูดอะไรสักคำ

“ เอาผ้าห่มมาคลุมตัวฉันด้วย น่าอายจริงๆ” เจี่ยนอี๋นั่วพูดด้วยน้ำเสียงที่แดงระเรื่อ

เหลิ่งเซ่าถิงมองไปที่เจี่ยนอี๋นั่วและหัวเราะ จากนั้นยกมือขึ้นเอาผ้าห่มคลุมเจี่ยนอี๋นั่ว เหลิ่งเซ่าถิงก็หันกลับมาและสวมชุดนอน เขาทำหน้าบึ้งและเดินไปที่ประตู

"แม่......แม่อยู่ในห้องหรือเปล่า? หนูกินเค้กแล้ว หนูง่วง อยากให้แม่มานอนด้วย" เจี่ยนซวงตะโกนเสียงดัง

เหลิ่งเซ่าถิงส่ายหัวและพูดเบาๆ: "ไม่ได้"

“ ทำไม?” ดวงตาของเจี่ยนซวงเบิกกว้าง

เหลิ่งเซ่าถิงชะโงกหน้าไปมองเจี่ยนซวงและพูดว่า: "เพราะ.....วันนี้แม่จะนอนกับพ่อ"

"ห้ะ?" เจี่ยนซวงไม่เคยได้ยินคำตอบแบบนี้ ขมวดคิ้วทันทีและมองไปที่เหลิ่งเซ่าถิงด้วยความงงงวย เธอไม่เข้าใจว่าเหลิ่งเซ่าถิงหมายถึงอะไรเพราะเธอยังเด็ก

แต่เจี่ยนอี๋นั่วที่นอนอยู่บนเตียงเข้าใจสิ่งที่เหลิ่งเซ่าถิงพูด เธอหน้าแดงน้อยลงอดไม่ได้ที่จะพึมพำ:“ เหลิ่งเซ่าถิงพูดเรื่องไร้สาระอะไรเนี่ย?”

เจี่ยนซวงขมวดคิ้วครุ่นคิดสักพัก จากนั้นเจรจากับเหลิ่งเซ่าถิง: "งั้น......แม่นอนกับพ่อแปปนึงแล้วกลับมานอนกับซวงซวงได้ไหม?"

"ไม่ได้ ต่อไปนี้แม่จะต้องนอนกับพ่อ" เหลิ่งเซ่าถิงพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

เจี่ยนซวงปิดปากของเธอ ตาของเธอแดงขึ้นทันทีและมองไปที่เหลิ่งเซ่าถิงอย่างน่าสงสาร: "พ่อ ซวงซวงคิดถึงแม่ พ่อโตแล้ว ไม่ต้องมีคนนอนด้วยก็ได้ แต่ซวงซวงยังเด็ก.....”

เหลิ่งเซ่าถิงลดสายตาของเขาไปที่เจี่ยนซวง: "พรุ่งนี้พ่อจะซื้อเค้กให้"