เด็กคนนั้นลูกของใคร?

เมื่อได้พบสบตาทำไมใจของเธอถึงได้เต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ทำไมถึงรู้สึกโหยหาร่างกำยำล่ำสันของเขาอยากเข้าไปซบอยากเข้าไปโอบอยากเข้าไปกอด อยากถามวันคืนที่ผ่านมา สบายดีหรือเปล่าที่เขาไม่มีเธอ หมอพุฒตาลพยายามสลัดความคิดเหล่านั้นออกไปจากหัว มันไม่มีประโยชน์อะไรที่จะต้องกลับไปรื้อฟื้น ในเมื่อที่ผ่านมา เขาทำเธอเจ็บปวดเจียนตายมาแล้วหลายหน หมอสาวมองนาฬิกาใกล้เวลาครบหกชั่วโมง เธอตรงไปที่ห้องเตรียมตัวก่อนเข้าห้องผ่าตัด เพื่อทำความสะอาดร่างกาย อาบน้ำเปลี่ยนชุดเตรียมผ่าตัด ทุกอย่างมันเหมือนกับว่าฟ้านั้นมีใจ และจงใจให้มารดาของเตชินมีอาการเหล่านี้ เมื่อเธอมาถึงเมืองไทย หรือฟ้าจะลิขิตให้เธอโคจรมาพบกับเตชินอีกครั้ง เพื่ออะไรล่ะ เพื่อให้เธอได้เจ็บปวดอีกหรือไง นั่นคือคำถามในใจของหมอพุฒตาล

เมื่อถึงเวลาหมอพุฒตาลเดินตรงไปยังห้องผ่าตัดอุปกรณ์ทุกอย่างถูกจัดเรียงไว้เป็นเซต ที่สำคัญในห้องนั้นมีหมอต้นที่คอยอยู่เคียงข้าง แม้ในยามที่เธอทุกข์เขาก็ไม่เคยห่างหายไปจากกายเลยสักครั้ง และในยามนี้เช่นกันเขาคอยซับเหงื่อ และให้กำลังใจ ทุกอย่างเข้าสู่กระบวนการรักษาของหมอ การใส่สายสวนเข้าเส้นเลือดแดงที่ขาหนีบนั้น หมอต้นได้จัดการเรียบร้อยแล้ว ผู้ป่วยฉีดเพียงแค่ยาชาเท่านั้น จากนั้นหมอพุฒตาลได้ฉีดสีเข้าไปยังหลอดเลือด และเอกซเรย์ดูหลอดเลือดหัวใจลิ้นหัวใจ แล้วใส่สายเข้าหลอดเลือดแดงไปถึงหลอดเลือดcoronary ในบริเวณที่ตีบ หลังจากนั้นก็จะบอลลูน เพื่อให้หลอดเลือดขยายและจะใส่ขดลวดกันหลอดเลือดตีบอีกที

“คุณแม่ลองไอหน่อยค่ะ" หมอพุุฒตาลขอความร่วมมือกับมารดาของเตชิน

“แค่ก! แค่ก! แค่ก!”

“โอเคค่ะลองหายใจแรงๆ ดูค่ะคุณแม่” มารดาของเตชินทำตามที่หมอสาวบอกทุกประการ

“ไม่ต้องกลัวค่ะคุณแม่ ขณะขยายหลอดเลือดจะไม่เจ็บ แต่จะแน่นหน้าอก เมื่อแพทย์ฉีดลมเข้าไปในบอลลูน หลังจากขยายอาจจะมีอาการคลื่นไส้ปวดศีรษะนะคะ” หมอพุฒตาลใช้เวลาในการผ่าตัดประมาณชั่วโมงครึ่งก็เสร็จ และสำเร็จตามที่ตั้งเป้าหมายเอาไว้ การผ่าตัดเล็กครั้งนี้เป็นไปด้วยดี ไม่นานมารดาของเตชินก็ถูกย้ายไปที่ห้องพักฟื้นพิเศษสำหรับคนไข้

“เหนื่อยไหม” นั่นคือคำถามของหมอต้น หลังจากที่หมอพุฒตาลเปลี่ยนชุดออกมาจากห้องผ่าตัดเรียบร้อยแล้ว และเธอกำลังจะไปพักที่ห้องพักของแพทย์

“เหนื่อยนิดหน่อยค่ะหมอต้นขอบคุณนะคะ”

“เหนื่อยก็ไปพักเอากุญแจรถมา” หมอสาวไม่พูดอะไรส่งกุญแจรถให้กับหมอต้น ก่อนที่เธอจะเดินเข้าไปในห้องพักของแพทย์ หมอสาวไม่รู้เลยว่ามีสายตาอีกคู่จ้องมองมาที่เธอตลอดเวลา ตั้งแต่ออกจากห้องผ่าตัด คำถามมากมายเกิดขึ้นในหัวใจของชายหนุ่มที่แอบซุ่มมองเธอ เขาคือเตชินเวลาที่เห็นหมอต้นใกล้ชิดกับเธอ เขาอิจฉาหมอหนุ่มเป็นอย่างมาก เมื่อเตชินกำลังคิดว่าจะต้องเสียเธอให้กับหมอต้นไปจริงๆ เขาคงไม่มีวันได้หมอสาวกลับมา เพราะดูจากสายตาหมอสาวก็มีความสุขดี

หมอพุฒตาลเข้ามาพักที่ห้องพักแพทย์ได้สักพักใหญ่ เธอก็ออกไปตรวจคนไข้ที่ห้องผู้ป่วยรวม หลังจากนั้นหมอพุฒตาลได้เดินไปยังห้องของมารดาเตชิน เพื่อดูอาการหลังผ่าตัดเรียบร้อยแล้ว

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! หมอสาวเคาะประตูก่อนจะเดินเข้าไป และก็ต้องตกใจกับสายตาที่จ้องมองมา เตชินนั่งอยู่ที่เก้าอี้ข้างเตียงที่มารดาเขานอนอยู่ ขณะกำลังกุมมือผู้เป็นมารดาด้วยความห่วงใย สายตาที่เขาจ้องมองออกไป มันกำลังทำให้หัวใจของชายหนุ่มเต้นระรัว เมื่อคนที่เปิดประตูเข้ามาคือหมอสาว คนที่ใจเขาปรารถนาตั้งตารอมาแสนนาน แต่เตชินก็ทําได้เพียงแค่มองเธอ เมื่อหมอพุฒตาลเดินเข้ามาใกล้ เตชินได้วางมือมารดาลงแล้วเดินออกจากเตียงไปนั่งที่โซฟาข้างๆ ผนังห้องแทน สายตาของเขาจับจ้องมาที่หมอสาวไม่วางตา ทุกอิริยาบถทุกการกระทำของเธอ เขานั่งมองเพื่อเก็บรายละเอียดราวกับว่ามันจะเป็นความทรงจำครั้งสุดท้ายที่มี

“เป็นยังไงบ้างคะคุณแม่ดีขึ้นบ้างไหม ขอตาลวัดไข้ตรวจชีพจรหน่อยนะคะ”

“ตามสบายเลยจ๊ะหมอพุฒตาล ขอบคุณนะถ้าไม่ได้หนูแม่ต้องแย่แน่เลย” มารดาของเตชินพูดพร้อมกับส่งรอยยิ้มมาให้อดีตลูกสะใภ้จากใจของนาง ที่เวลานี้ก็ยังรู้สึกดีกับหมอสาวตรงหน้า สะใภ้ที่แสนดีคงหาไม่ได้อีกแล้วในชีวิตนี้ เมื่อเตชินได้พลาดปล่อยโอกาสนั่นหลุดลอยไป

“อีกสองสามวันถ้าไม่มีอะไรแทรกซ้อน คุณแม่ก็กลับบ้านได้นะคะ แต่ในระหว่างนี้ควรจะรับอาหารที่เป็นน้ำ” หมอสาวพูดกับมารดาของเตชิน แต่ความเป็นจริงเธออยากให้เขาได้ยินมากกว่า เพราะไม่มีญาติคนไข้เหมือนเตียงอื่น ที่หมอสามารถพูดให้คำแนะนำได้ เมื่อเวลานี้เขาและเธอไม่ต่างอะไรจากคนแปลกหน้าที่ไม่สามารถจูนเข้าหากันได้อีก