หนีห่าง

หลายวันผ่านไป เตชินไม่กลับมาที่บ้าน เขาใช้ผับเป็นที่หลับนอน ส่วนงานบริษัทเขาก็ยังคงออกไปทำทุกวัน อย่างน้อยชายหนุ่มก็ไม่ทิ้งความรับผิดชอบในจุดนั้น

เวลานี้ผู้เป็นมารดาเริ่มสงสัย เพราะไม่เจอหน้าลูกชายมาหลายวันแล้ว ตั้งแต่กลับจากภูเก็ต ส่วนหมอพุฒตาลก็ไม่เคยรายงานพฤติกรรมของเตชิน ไม่ว่าเขาจะไปอยู่ที่ใดกับใคร เพราะเธอเริ่มที่จะทำใจยอมรับกับสภาพที่เป็น และอีกอย่างคือเธอไม่ใช่ผู้หญิงพี่จะคอยตามตอแยสามีแบบนั้น เธอปล่อยให้เขามีชีวิตในแบบที่เป็นไปตามความต้องการ เพราะถ้าเขายังมีจิตสำนึกสักนิดก็คงคิดได้ ไม่ต้องให้ใครคอยชี้แนะและตามจี้เหมือนเด็กๆ แบบนี้

ในเมื่อชีวิตของเธอ ไม่สามารถที่จะหลีกเลี่ยงการเผชิญกับความปวดร้าวนี้ไปได้ หมอสาวก็พร้อมที่จะตั้งรับและฝ่าฟันมันไปเท่าที่กำลังของเธอจะมีและรับมันไหว หากวันใดเธอท้อแท้หมดสิ้นแล้วกำลังใจ ถ้ามันไปต่อไม่ได้ เธอก็พร้อมจะถอยออกมาเอง ดังที่เคยตั้งใจเอาไว้ตั้งแต่แรก หมอพุฒตาลนั่งทานอาหารเช้ากับครอบครัวของสามี ที่เธอก็ไม่รู้ว่าเขาหนีหายไปอยู่ที่ใด ที่แน่ๆ ชายเจ้าสำราญอย่างเค้าไม่มีทางอยู่อย่างเดียวดาย เหมือนอย่างที่เธอกำลังเผชิญ ข้างกายของเขาคงห้อมล้อมไปด้วยนารี ที่คอยบำบัดความใคร่ให้กับผู้ชายที่ไม่รู้จักพออย่างเตชิน

"หนูพุฒตาล เตชินไม่กลับบ้านมากี่วันแล้วลูก" แม่ของสามีเอ่ยถามขึ้น หลังจากที่นางสงสัยมาหลายวัน เพราะไม่เห็นลูกชายคนเล็กกลับบ้าน

"สองสามวันค่ะคุณแม่" หมอสาวพูดออกไปตามความเป็นจริง เธอเองก็ไม่อยากจะพูดถึงเขาสักเท่าไร เพราะแค่นี้เตชินก็มองเธอในด้านลบมากพออยู่แล้ว หมอสาวจึงไม่อยากให้เขามองว่าเธอนั้นเป็นคนขี้ฟ้องอีก

"ผมไม่เข้าใจเตชินจริงๆ ครับแม่ บางครั้งเขาก็ดูเป็นผู้ใหญ่ แต่บางครั้งกลับไม่มีความรับผิดชอบอะไรเสียเลย" เตชิตผู้เป็นพี่ชายเอ่ยขึ้นอย่างเอือมๆ กับพฤติกรรมของน้องชาย ทั้งที่เขาพยายามทำทุกอย่าง เพื่อปูทางให้น้องอย่างเตชินเข้ามาบริหารบริษัทได้อย่างราบรื่น เพราะในอนาคตอันใกล้นี้เขาก็จะต้องขึ้นรับตำแหน่งรองประธานบริษัทแล้ว

"เตชิตระงับบัตรเครดิตทั้งหมดของเตชินซะ!" ผู้เป็นมารดาพูดออกมาอย่างเหลืออด กับสิ่งที่ลูกชายกำลังกระทำอย่างไม่เป็นเดือดเป็นร้อน ทั้งที่อายุก็ไม่ใช่น้อยแล้ว

"คุณแม่ อย่าทำแบบนั้นเลยนะคะ เพราะมันยิ่งจะไปกันใหญ่ปล่อยเขาไปก่อน เมื่อไหร่ที่เขาพอเขาอาจจะกลับมาเอง หรือไม่ตาลก็อาจจะเป็นคนเดินออกไปจากเขาเองค่ะ" หมอสาวพูดออกมาจากใจจริง เพราะจากสิ่งที่เตชินกระทำนั้น มันไม่มีทางเลยที่เขาจะหันมามองเห็นคุณค่าในตัวเธอ เมื่อเขาเห็นเธอเป็นเพียงแค่ผู้หญิงหน้าเงิน ที่แม่เขาต้องจ่ายแพงกว่าผู้หญิงอื่นที่เขาเคยจ่ายมาก็เท่านั้นเอง

"แม่ขอโทษนะหนูพุฒตาล ที่ทำให้หนูต้องมาตกที่นั่งลำบากแบบนี้ ลูกชายของแม่มันไม่รักดีมันชอบทำอะไรชั่วๆ ทั้งที่แม่ไม่เคยสอนให้มันทำ!"

"คุณแม่อย่าคิดมากเลยค่ะ ตาลไม่ได้คิดอะไร สิ่งเดียวที่ตาลคิดคือเรื่องของคนไข้กับการรักษา เพื่อให้พวกเขาเหล่านั้นกลับไปใช้ชีวิตอย่างปกติเหมือนเดิมให้ได้ นั่นคือเป้าหมายในชีวิตของตาล" สิ่งที่หมอสาวพูดออกมานั้นมันไม่ใช่ความจริงทั้งหมด เธอพูดเพื่อให้ผู้เป็นมารดาของสามีได้สบายใจ จะได้คลายความกังวลลงบ้าง