ประเทศอังกฤษ

ประเทศอังกฤษ

หมอสาวนอนห่มผ้าอยู่บนเตียง แสงแดดยามเช้าส่องกระทบมาที่ใบหน้างาม ทำให้หมอพุฒตาลค่อยๆ ปรือตาขึ้น แม้มาอยู่ที่นี่ได้เดือนกว่าแล้ว แต่ร่างกายของเธอก็ยังปรับรับกับอากาศที่นี่ไม่ได้ นั่นอาจเป็นเพราะว่าร่างกายของเธอยังไม่แข็งแรงดี จึงทำให้หมอต้นต้องคอยดูแลเป็นพิเศษ บางครั้งก็ทำให้หมอพุฒตาลอดที่จะคิดไม่ได้

หมอหนุ่มดูแลเธอเหมือนดั่งหมอสาวเป็นเจ้าหญิง ที่มีทาสรับใช้หรืออัศวินขี่ม้าขาวมาช่วยในยามทุกข์ใจแบบนี้ เพราะหมอต้นคอยปรนนิบัติ และดูแลเธอเป็นอย่างดี ยังกับไข่ในหินมดไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม บางครั้งหมอสาวก็อดคิดไม่ได้ ทำไมหัวใจของเธอถึงได้มองข้ามผู้ชายคนนี้ไปได้ ทั้งที่เขานั้นมีคุณสมบัติที่ผู้หญิงหลายคนปรารถนาจะได้มาเป็นคู่ชีวิต

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงคนเคาะประตูดังขึ้น ก่อนที่ชายร่างสูงใหญ่จะเดินเข้ามา

“ตื่นนานหรือยังหมอตาล ทานข้าวได้แล้วลุกไหวไหม... หื้ม” หมอต้นเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับถือถาดสำรับอาหารมาวางที่โต๊ะ ก่อนที่จะเดินมาพยุงหมอพุฒตาลลุกขึ้น จากนั้นเขาพาเธอเดินเข้าไปในห้องน้ำ เพราะหมอหนุ่มเป็นห่วง กลัวว่าเธอจะล้มหัวคะมำฟาดพื้นไป เมื่อแน่ใจว่าหมอพุฒตาลทรงตัวได้แล้ว หมอต้นก็เดินออกมารออยู่ด้านนอกของห้องน้ำ ไม่ห่างประตูไปไหน เขารอเธออยู่ใกล้ๆ เผื่อหมอพุฒตาลล้ม หรือเป็นอะไรไปเขาจะได้รีบเข้าไปช่วยเหลือเธอทัน หมอหนุ่มรออยู่ได้สักพักใหญ่จนเขารู้สึกว่าเธอทำธุระนานเกินไป หมอต้นเริ่มกระวนกระวายใจไม่อยากห่างเธอแม้สักนาที

“หมอตาลเป็นอะไรหรือเปล่าครับทำไมเงียบจัง”

“แป๊บหนึ่งค่ะหมอต้น เดี๋ยวตาลจะออกไปแล้ว แปรงฟันอยู่ค่ะ” หมอสาวตะโกนออกมา ขณะที่กำลังแปรงฟันบางครั้งเธอก็รู้สึกว่าเขามีน้ำใจ และเป็นห่วงเธอมากกว่าใครคนนั้นเสียอีก

“ครับเสร็จแล้วเรียกผมด้วย เดี๋ยวจะไปช่วยพยุง” หมอต้นตะโกนเข้าไปในห้องน้ำ หมอพุฒตาลแปรงฟันไม่นานเธอก็เดินเอามือดันกำแพงห้องน้ำ เพื่อทรงตัวก่อนจะเปิดประตูออกมา เมื่อหมอต้นเห็นรีบเดินเข้าไปพยุงหมอพุฒตาลเอาไว้ เพราะเขากลัวว่าเธอจะล้มลงไป ตอนนี้ร่างกายของหมอพุฒตาลไม่ได้แข็งแรงเหมือนดังแต่ก่อน เขาจึงต้องดูแลเธออย่างใกล้ชิด

“ค่อยๆ นั่งนะครับนั่งลงช้าๆ เบาๆ แบบนั้นแหละโอเค” หมอต้นพูดออกมาด้วยความห่วงใย เขาคอยจับพยุงให้หมอสาวนั่งลงที่เก้าอี้เบาๆ ก่อนจะหยิบจานข้าวส่งให้เธอ

“ขอบคุณค่ะหมอต้น”

“ทานเยอะๆ นะครับหมอตาล ผมลงมือทำตั้งแต่เช้าเพื่อคุณโดยเฉพาะ” หมอต้นพูดพร้อมทั้งตักอาหารใส่จานให้กับหมอพุฒตาล หมอสาวอมยิ้มขอบคุณส่งไปให้กับหมอหนุ่มตรงหน้า

“ขอบคุณนะคะหมอต้น ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่คุณทำให้ตาล”

“ผมยินดี และเต็มใจ ขอบคุณนะ ที่คุณให้โอกาสผมได้ดูแลคุณ” หมอต้นพูดพร้อมกับเอื้อมมาจับมือเล็กเรียวของหมอสาว แล้วลูบเบาๆ เพื่อให้กำลังใจเธอ

“ที่ผ่านมาแล้วให้คิดว่าเป็นฝันร้าย ต่อไปนี้ทุกเรื่องราวของคุณจะเจอแต่ฝันดีหมอพุฒตาล” หมอทั้งสองยิ้มให้กัน รอยยิ้มที่เปื้อนใบหน้าหมอสาวนั้น กลับเต็มไปด้วยความชอกช้ำ เมื่อนึกถึงวันคืนที่ผ่านมา หากเตชินไม่สูญเสียลูก เขาจะมีสำนึกบ้างไหมเธอไม่อาจรู้ได้ว่า เขานั้นจะยังทำตัวเหมือนเดิม ยังใช้ชีวิตเป็นคุณชายเจ้าสำราญไม่สนโลกดังที่ผ่านมาอีกหรือไม่ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอควรเอามาคิดใส่ใจ เพื่อให้มันรกสมอง เพราะเตชินได้ตายไปจากใจของเธอแล้วในเวลานี้