สุดที่จะยื้อ

เวลาล่วงเลยผ่านไปสามเดือนกว่า ความสัมพันธ์ของทั้งคู่นั้นเริ่มจะตึงเครียดมากขึ้น เมื่อหมอพุฒตาลเอาแต่เฉยชา ไม่ยินดียินร้ายกับการกระทำของเตชิน ไม่ว่าเขาจะเอาใจเธอสารพัดวิธี แต่ความพยายามของชายหนุ่มก็ยังไม่ลดละ เขายังคงเอาอกเอาใจภรรยาเป็นอย่างดี ตามรับตามส่งเหมือนเดิม แถมยังคอยพาไปนู่นไปนี่ทั้งที่เธอไม่ได้เรียกร้อง และไม่ได้อยากไป ดังเช่นวันนี้หมอสาวออกเวรสี่โมงเย็น เตชินก็รีบขับรถออกจากบริษัทไปรอรับหมอสาว

“วันนี้คุณอยากทานอะไรพิเศษไหมผมจะทำให้สุดฝีมือเลย” นั่นคือคำถามของเตชิน เมื่อทั้งสองเดินกลับเข้ามาในบ้าน แต่หมอพุฒตาลนั้นเธอเหนื่อยล้าและง่วงนอน แม้เตชินจะไม่ได้คำตอบแต่เขาก็เดินเข้าครัวเขาทำอาหารเมนูง่ายๆ เพื่อให้หมอสาวได้ทาน ก่อนจะยกขึ้นไปให้เธอบนห้องนอน

“เสร็จแล้วครับคุณหมอ มาทานข้าวกัน” เตชินพูดพร้อมกับเดินมาโอบไหล่หมอสาว แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อหมอพุฒตาลร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมา

“ฮึกฮื้อ!!... เราหย่ากันเถอะ แล้วฉันจะหาเงินยี่สิบล้านมาคืนคุณ!!” คำพูดของหมอพุฒตาลนั้น ทำให้เตชินถึงกับก้าวขาไม่ออกหายใจไม่โล่ง ความรู้สึกเหมือนคนจะขาดใจ ไม่มีคำตอบใดๆ เปล่งออกมาจากปากของเตชิน เมื่อเวลานี้เขาเจ็บดังหอกที่ทิ่มแทงมาที่หัวใจ เขายืนแข็งทื่อราวกับถูกสาบให้เป็นหิน

เขาพยายามแก้ไขแล้วแต่ทุกอย่างยิ่งแย่ลง ชายหนุ่มเดินออกจากห้องแล้วขับรถออกจากบ้านด้วยหัวใจที่ปวดร้าว ตอนนี้น้ำใบบัวบกเป็นตันก็รักษาไม่ได้ เมื่อหัวใจของเขามันบอบช้ำจนเกินจะเยียวยา เพราะการกระทำของตังเอง หมอพุฒตาลทรุดตัวลงนั่งแล้วร้องไห้ออกมาสุดที่จะกลั้นเอาไว้ได้ เธอพยายามแล้วยื้อเวลาแต่ยิ่งยื้อ ยิ่งเจ็บปวด ไม่มีอะไรดีขึ้นมา สู้เดินออกไปจากชีวิตเขาจะดีกว่า

“ฮึกฮื้อ!.. ฉันเจ็บเหลือเมื่อนึกถึงสิ่งที่คุณทำ ฉันจะคืนอิสระให้คุณคุณเตชิน” หมอสาวสะอื้นออกมาเมื่อมองไปรอบๆ ห้องนี้แล้ว มันคือสถานที่ ที่เธอมีทั้งสุข และทุกข์ร่วมกับเขา และนับจากวันพรุ่งนี้เธอจะไม่ได้มานอนมานั่งไม่ได้มาใช้ชีวิตในห้องนี้อีกต่อไป จะขอจดจำแต่ความรู้สึกดีๆ เอาไว้ตราบลมหายใจที่มี สิ่งไหนที่ไม่ดีจะขอให้มันตายไปกับใจ เธอไม่ผิดเลยที่เลือกจะเดินออกไปจากชีวิตเขาในวันนี้ ในเมื่อที่ผ่านมาเขานั้นก็ไม่ได้ปรับปรุงตัวให้ดีขึ้น ยังคงกินไม่เลือก ทำตัวสำส่อนเหมือนเดิม