ตอนที่ 131 ผู้ชายคนนี้อันตรายสุดๆ

ตอนที่ 131 ผู้ชายคนนี้อันตรายสุดๆ

ถึงแม้เธอเองก็อยากจะหลบหนีออกไป เเต่ก็จนปัญญาที่จะหนี ก็ที่นี่มันถิ่นของเขา คำพูดของเขามันก็เหมือนราชโองการดีๆนี่เอง

ในอ้อมกอดอันเเสนนุ่มนวล บวกกลิ่นกายหอมละมุนนั้น ยิ่งกระชั้นชิดตัวเขาเข้ามาทุกที ทาวัตรู้สึกว่าเขาเริ่มควบคุมตัวเองได้ยากขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นหอมอ่อนๆตลบอบอวลลอยขึ้นมาเเตะจมูก เหมือนดั่งกรงเล็บแมวกำลังขีดข่วนไปที่เขา

เริ่มจะไม่ไหวเเล้ว

ทาวัตเดินไม่กี่ก้าวก็กลับเข้าไปถึงในห้อง มุ่งตรงไปที่เตียงใหญ่

วรินทรทำหน้ายู่ วันนี้จะต้องโดนจิ้งจอกยักษ์ขย้ำเอาจริงๆเหรอเนี่ย ？

" คุณทาวัต เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวๆๆๆๆ " วรินทรออกอาการมือไปไวกว่าสมองสั่งการซะอีก มือคว้าหมับไปที่มือของทาวัต มองเขาเเบบกังวลใจทำอะไรไม่ถูก

ทาวัตเองก็พยายามอดกลั้นอารมณ์ไว้ อยากเข้าไปจัดการในห้องน้ำให้มันรู้เเล้วรู้รอด เเต่ถูกเธอมาขัดขืนแบบนี้ เขาเริ่มชักสีหน้ามองจ้องเธอเขม็ง

" คุณเองก็รู้ดีว่าจะจัดการเรื่องนี้มันมีหลายวิธีนะ ใช่ว่าจะต้องเป็นผู้หญิงเสมอไปซะหน่อย " สายตาเขาจับจ้องมาที่เธอ วรินทรนิ่งสะกดกลั้นอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะหลุดปากพูด แบบผีเจาะปากมาพูดชัดๆ ：" ยิ่งไปกว่านั้นนะ ฉันเองก็ไม่ได้อาบน้ำมาตั้งหลายวันเเล้ว ปล่อยๆฉันไปเหอะ "

ภายใต้ความกระวนกระวายนั้น คำพูดที่วรินทรพูดออกไปแต่ละอย่างมันช่าง …… แสนจะงี่เง่าสิ้นดี ไม่ได้อาบน้ำมาหลายวันเนี่ยอ่ะนะ ？แล้วมะกี้ที่อยู่ในห้องน้ำ ทำอะไร ？ว่ายน้ำอยู่รึไง ？

รอยยิ้มของทาวัตกระตุกที่มุมปากเล็กน้อย ตาจดจ้องไปที่หญิงสาวตรงหน้า ที่เเท้เธอก็เข้าใจว่าเขากำลังคิดจะทำอะไรกับเธองั้นรึไง ？

เเต่ถ้าทำได้จริงๆล่ะก็ เขาก็อยากจะทำอย่างนั้นซะจริงๆ ！

ทั้งหมดนี้ มันก็เเค่สิ่งที่เธอคิดไปเองคนเดียว ไม่อย่างงั้นเขาคงต้องรู้สึกผิดกับตัวเองถ้าเขาทำอะไรลงไป ？

เเต่ทว่าทาวัตในตอนนี้กลับไม่คิดจะปล่อยวรินทรซะเเล้ว คิดๆ ตัวเขาทับอยู่บนตัวของเธอ ใช้สายตาอันเว้าวอน มองเธอด้วยความปรารถนาอย่างแรงกล้า " งั้นเธอลองบอกซิ ว่ามีวิธีจัดการยังไงบ้าง "

มีความหวังละเว้ย ！

เเววตาของวรินทรดูมีประกายขึ้นมาทันที ขอแค่ไม่ใช่เธอ วิธีไหนมันก็ดีทั้งนั้นแหละ ！

วรินทรเอียงหัวคิดไปคิดมา ไม่งั้นก็หาผู้หญิงมาให้เขาสักคนดีมั๊ย ？

" รึว่าให้ฉันหาสาวๆมาให้คุณสักคนดีมั๊ย ？" วรินทรกระพริบตามองเขาปริบๆ ใบหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง ดูพอใจกับไอเดียที่ตัวเองพยายามนำเสนอสุดๆ

เเต่ดูท่าจะไม่ใช่อย่างงั้นซะเเล้ว สีหน้าของทาวัตเปลี่ยนเป็นดำคล้ำขึ้นมาทันที

ในความมืดมนอย่างที่สุดนั้น ร่างนั้นแผ่ซ่านลมหายใจที่เยือกเย็นชวนขนลุก

ผ่านทะลุเสื้อพริ้วบางเบา วรินทรสัมผัสได้ถึงความเยือกเย็นที่ส่งผ่านจากตัวเขา มันช่างเย็นยะเยือกราวกับ จะทำให้แข็งตายได้ภายในเสี้ยววินาที

ร่างกายเริ่มสั่นสะท้านอย่างฝืนไม่ได้ เกิดอะไรขึ้น ？

ทาวัตมองดูหญิงสาวที่กำลังขดๆตัวอยู่ใต้ตัวเขา ริมฝีปากบางโค้งได้รูป นิ้วมือเรียวยาวลูบไล้สัมผัสไปที่แก้มของวรินทร น้ำเสียงเย็นเยียบเย้ายวน ทว่าเป็นความเยือกเย็นที่ไม่มีวันสิ้นสุด พุ่งจู่โจมไปที่วรินทร " อยากผลักไสผมให้ผู้หญิงคนอื่นมากอย่างงั้นเหรอ ？"

วรินทรใจเต้นโครมคราม รู้สึกวูบวาบในอก เขาโกรธเข้าให้แล้ว เธอรู้ดี ยิ่งถ้าเขายิ้มใจละลายเเบบนั้น ก็ยิ่งจะอันตรายขึ้นทุกที

แต่ถึงกระนั้นก็เถอะ วรินทรก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าเธอไปยั่วโมโหให้เขาโกรธตอนไหนกัน ？

" มันก็เป็นอีกทางออกหนึ่ง ที่จะแก้ปัญหาได้ไง " วรินทรพูดเสียงงุ้งงิ้งเหมือนยุงบิน ไม่กล้าสบตาเขา

ลมหายใจที่เเผ่ซ่านลงมาจากกายเขา ช่างเยือกเย็นเเละอันตราย เหมือนมีพลังบางอย่างทำให้ไม่มีใครกล้าที่จะเผชิญหน้าล่องลอยอยู่ทุกหนทุกเเห่ง ปกคลุมไปทั่วอณูร่างกายของวรินทร

วรินทรเริ่มตระหนักได้ทันทีว่า ผู้ชายคนนี้ช่างอันตรายสุดๆ

เมื่อไม่กี่วินาทีที่ผ่านมา เขาเพิ่งจะแสดงท่าทีว่ารักใคร่เอ็นดู เเต่แล้วอีกไม่กี่วินาทีต่อมา ก็ต้องถูกเขาผลักตกลงไปในวังวนของความอึดอัดคลุมเครือ ด้วยน้ำมือของเขาเอง

" ทางออกงั้นเหรอ ？" ทาวัตหัวเราะหึหึ ด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน สายตายังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าเรียวเล็กงดงามผุดผ่อง เเววตาสะท้อนด้วยความโกรธ " ให้ผมเเสดงให้คุณดู ว่าทางออกจริงๆมันต้องจัดการยังไง "

？

？