ตอนที่ 173 พนัน

ตอนที่ 173 พนัน

เขามีลางสังหรณ์ว่า ถ้าหากเวลานี้ถูกชายชุดดำจับตัวไว้ได้ เช่นนั้นผลที่ตามมา...

เห็นสีหน้าของชายชุดดำ ใช่คนนั้นดูราวกับว่าจะสั่งการพวกเขา สั่งให้พวกเขาลงมือแล้ว

ความเร็วของวินเร็วมาก ชายชุดดำยังไม่ได้เข้าใกล้ถ้ำเลย ร่างเล็กก็พูดออกไปด้วยความรวดเร็ว วิ่งออกไปด้านนอกหุบเขา

“สมควรตาย!” ชายชุดดำคาดไม่ถึงว่าก็วิ่งจากกันตลอดกาล กว่าจะมีปฏิกิริยาโต้กลับ และวิ่งไล่ตาม

ชายชุดดำกลับมาถึงถ้ำ ในมือถือผลไม้หลากอยู่หลายผล พลันคิดถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ วางผลไม้ในมือลง รีบวิ่งออกไปนอกถ้ำ

ความเร็วของกวินนั้นเร็วมาก แต่ทว่าแม้จะเร็วก็ไม่มีทางที่จะเร็วได้เท่ากับขายาวๆ ของผู้ใหญ่เต็มวัย ผู้อื่นแค่ก้าวใหญ่ๆ แต่ไม่กี่ก้าวก็ถึงข้างตัวเขาแล้ว

"เจ้าเด็กตัวเหม็น วิ่งอีกสิ เชื่อไหมว่าฉันตอนนี้ฆ่าแกได้?" ไม่มีคำสั่งก่อนหน้าแล้ว ชายชุดดำไม่จำเป็นต้องหยุดยั้งอีก จับหลังคอเสื้อของกวิน กล่าวอย่างดุดันยิ่งนัก

"คุณลุง คุณลุงพูดอะไรฮะ ผมฟังไม่เข้าใจเลยฮะ" กวินยังคงยิ้มหวาน มองเขาอย่างน่ารักอ่อนหวาน ทว่านัยน์ตากลับปรากฏไอเย็นเป็นชั้นบางอย่างชัดเจน

"แก..." ชายชุดดำยังอยากจะด่าอีก พลันรู้สึกเหมือนมีอะไรชนกับหน้าท้องส่วนล่างของตน มองลงไปโดยจิตใต้สำนึก ดวงตาของเขาพลันหดเกร็ง!

มันคือปืนสีเงินขนาดเล็กด้ามหนึ่ง จ่ออยู่ที่หน้าท้องส่วนล่างของเขา พร้อมที่จะเหนี่ยวไก

ชายชุดดำเยาะเย้ยออกมาเสียงหนึ่ง มองกวินอย่างดูแคลน "ปืนของเล่นเด็ก? แกแน่จริงก็ลองยิงดูสิ"

รอยยิ้มหวานบนใบหน้าอ่อนเยาว์ของกวินหุบลงอย่างรวดเร็ว แทนที่ด้วยความเย็นชาไร้สิ้นสุด สายตาจ้องมองชายชุดดำราวกับว่ามองคนที่ตายแล้วอย่างนั้น "คุณแน่ใจนะ?"

"เจ้าเด็กเวร ที่นี่ไม่ต้องมาทำ... อั๊ก" ชายชุดดำยังคิดจะดูถูกอีกสักหลายประโยค ทันใดนั้นต้นขาพลันรู้สึกเจ็บปวดเสียดแทงขึ้นมา อดกลั้นเสียงร้องไว้ได้ทันเวลา

ก้มหน้าลงมอง ที่ต้นขาของเขาถูกปืนยิง เลือดไหลทะลัก เพราะกางเกงเป็นสีดำ ทำให้มองเห็นได้ไม่ชัดนัก เพียงเห็นแต่เลือดไหลลงไปตามขา ไหลลงไปถึงพื้นตรงหน้า ย้อมให้พื้นดินกลายเป็นสีแดงอย่างรวดเร็ว

ชายชุดดำคลายมือออก กวินถือโอกาสดิ้นจนหล่นลงมาที้พื้น ถอยไปหลายก้าว ใบหน้าเล็กเต็มไปด้วยกลิ่นอายเยือกเย็น สายตาที่มองชายชุดดำราวกับราชามองมาที่มดตัวหนึ่ง

เล็กจ้อยไร้พลัง

ชายชุดดำกัดฟัน มือคลำไปที่ขากางเกง กวินรู้ว่าเขาคิดจะทำอะไร ไม่รอให้เขาหยิบปืนที่ซ่อนไว้ที่ขากางเกงออกมา กวินเร่งชิงลงมือก่อน ยิงไปที่แขนของชายชุดดำ

เสียงของลูกกระสุนทะลุทะลวงผ่านเลือดเนื้อ ฟังแล้วรื่นหูเป็นพิเศษ

ชายชุดดำตกตะลึงเล็กน้อย พวกเขาคาดไม่ถึงว่าเด็กน้อยวัยห้าขวบที่พวกเขาลักพาตัวมาจะน่าหวาดหวั่นขนาดนี้!

ตอนที่เหนี่ยวไกยิง สายตาก็ไม่ขยับแม้แต่น้อย เกือบจะมั่นใจอย่างมาก

ชายชุดดำโดนยิงไปสองแผล กระดูกมือขวาถูกยิง ขนาดแรงขะลุกขึ้นก็ยังไม่มี ต้นขาเลือดก็ยังคงไหลไม่หยุด ทุกนัดของกวินวางแผนมาเป็นอย่างดี มากกว่าจะเป็นการยิงสุ่มให้เปลืองลูกกระสุน

"ไอ้เด็กโง่!" ชายชุดดำพลันใช้มือซ้ายหยิบปืนออกมาจากขากางเกงอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ใช้ปากกระบอกปืนสีดำสนิทเล็งไปที่กวิน

กวินขมวดคิ้ว ท่าทางเหมือนกับทาวัตถึงเจ็ดส่วน นัยน์ตาเย็นยะเยือกมองไปที่ชายชุดดำแล้วขมวดคิ้วมุ่น ทันใดนั้นเปิดปากพูดเสียงเด็ก เผยให้เห็นแผงฟันขาว กล่าว "คุณลุง ผมเคยบอกคุณลุงไหมฮะ ว่าผมไม่ชอบให้คนอื่นเอาปืนมาจ่อผม?"

"เชอะ เช่นนั้นแกก็ลองดูว่าเป็นลูกกระสุนของแกที่เร็ว หรือของฉันที่เร็ว" ชายชุดดำมือถือปืน มือขวาได้รับบาดเจ็บ เขาทำได้เพียงใช้มือซ้ายจับปืนให้มั่น กลิ่นอายบนร่างเยือกเย็น มองตาของกวินอย่างหวาดกลัวเล็กน้อย

ยังเด็กขนาดนี้ ก็ยิงปืนได้ขนาดนี้แล้ว ถ้าหากวันหน้าเติบโตขึ้น เช่นนั้นคนผู้นั้นก็ไร้หนทางแล้ว