ตอนที่ 18 สัมภาษณ์นักออกแบบซีอา

ตอนที่ 18 สัมภาษณ์นักออกแบบซีอา

เมื่อเห็นม๊ามี๊ของตัวเองจ้องกางเกงในซุปเปอร์แมนของตัวเองแล้วหัวเราะอยู่ กวินก็รู้สึกจนใจมาก

“แม่ดูความลับของลูกชายตนเองก็เป็นเรื่องปกติ ใครจะกล้าพูดอะไร”วรินทรวางกางเกงในลง ในใจคิดว่าวันนี้หลังจากอาบน้ำเสร็จจะให้เขาใส่กางเกงในตัวนี้ให้ได้ ริมฝีปากก็เผยรอยยิ้มที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ รอยยิ้มนั้นร้ายกาจมาก

กวินรู้สึกตัวสั่น ม๊ามี๊ต้องคิดแผนร้ายอยู่แน่ๆเลย

ตอนที่กำลังคิดอยู่นั้น เสียงกริ๊งประตูก็ดังขึ้น

“ดูก่อนนะว่าข้างนอกคือใคร ถ้าไม่รู้จักอย่าเปิดประตูเด็ดขาด เข้าใจไหม”ตอนที่วรินทรพูดอยู่นั้น กวินก็มาถึงหน้าประตูแล้ว ใช้เท้าข้างหนึ่งเหยียบบนชั้นวางรองเท้า มองผ่านตาแมวเพื่อดูว่าข้างนอกเป็นใคร

ข้างนอกนั้นคือผู้หญิงคนหนี่ง ผมสั้นปะบ่าของเธอดูสะอาดสะอ้าน ผิวขาวเนียน มุมปากยกขึ้น รูปร่างสูงโปร่ง ชุดทำงานสีดำที่ที่ดูไม่มีชีวิตชีวา ในตัวเธอกลับมีความรู้สึกสดใสชื่นใจขึ้นมา กวินจำได้ เธอคือคาร่า เพื่อนสนิทที่สุดของม๊ามี๊

แกร๊ก แกร๊กประตูเปิดออก

คาร่าอยากจะให้กอดที่อบอุ่นกับวรินทร แต่ใครจะไปรู้เธอกลับกอดอากาศไป

ตกตะลึงไปสักพักก็ก้มลงไป มองเห็นกวินที่ใส่ชุดผ้ากันเปื้อนที่น่ารัก มือยังจับอยู่ที่ล็อคประตู ดวงตากลมโตเหมือนลูกองุ่นนั้นเปล่งประกายความสดใส จิบปากเล็กน้อย มองไปที่เธอโดยไม่ขยับเขยื้อน

“อ่า กวิน ไม่เจอกันตั้งนาน หนูยังน่ารักเหมือนเดิมเลยนะ”คาร่ากอดกวินแล้วดิ้นไปมาด้วยใบหน้าที่ตกหลงรัก

คาร่าคือเพื่อนคนแรกที่วรินทรรู้จักหลักจากที่ไปต่างประเทศ และก็เป็นเพื่อนสนิทที่สุด

อาจจะเป็นเพราะสองคนต่างเป็นคนจีน จึงได้รับการดูแลอย่างดีจากคาร่า

ห้าปีที่แล้วหลังจากที่เธอโดนชยุตตีอย่างโหดร้าย เธอที่มีแต่แผลเต็มตัวถูกทิ้งไว้กลางสายฝน ถ้าไม่ได้เป็นเพราะถูกฐานทัตเพื่อนของเธอช่วยเอาไว้ เธอคงตายไปแล้ว

ฐานทัตเป็นเพื่อนสมัยเด็กของเธอ เป็นคุณชายของบ้านสุขกาล เพราะว่าเมื่อตอนเด็กวรินทรเคยช่วยชีวิตเขาตอนจมน้ำ สองคนเลยกลายเป็นเพื่อนสนิทกัน ก่อนที่เธออายุสิบแปด ฐานทัตเป็นเพียงคนคนเดียวนอกจากแม่ของเธอที่รู้ฐานะที่แท้จริงของเธอ

ตอนนั้นที่วรินทรถูกชยุตข่มขู่ สิ่งเดียวที่เธอคิดได้คือไปยืมเงินกับฐานทัต

วันนั้นฐานทัตเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ ได้ยินว่าวรินทรกลับไปบ้านพูลสวัสดิ์แล้ว ก็เลยไปบ้านพูลสวัสดิ์เพื่อเยี่ยมเธอ แต่กลับเจอกับวรินทรที่มีแผลอยู่เต็มตัวถูกทิ้งไว้กลางสายฝน

หลังจากได้รับความยินยอมของเธอ ฐานทัตเลยพาเธอไปต่างประเทศ จนวรินทรคลอดลูกออกมา และเพราะเหตุนี้ เธอถึงได้มีกวินเด็กน้อยน่ารักคนนี้อยู่เป็นเพื่อนข้างกายเธอ ไม่ได้รู้สึกเหงาหว่าเว้เกินไป

จนทำให้ตอนนี้วรินทรรู้สึกดีใจที่ตอนนั้นไม่ได้ทำลูกคนนี้แท้งไป......

วรินทรอุ้มกวินมาจากคาร่า ลูบหัวเขา “เด็กดีรีบไปทำกับข้าวเร็ว ม๊ามี๊กับน้าคาร่าจะคุยกันสักหน่อย”

กวินพยักหน้าอย่างเชื่อฟังแล้วหันตัวกลับไปในครัว

ได้ยินวรินทรพูด คาร่าทนไม่ได้จึงเม้มปากทันที“ดูเธอซิ คิดไม่ถึงว่าเธอจะกล้าให้เด็กทำกับข้าว เธอนิเป็นพวกใช้แรงงานเด็กจริงๆเลย”