ตอนที่ 190 จำการสาธิตเมื่อสักครู่ได้ใช่มั๊ย

ตอนที่ 190 จำการสาธิตเมื่อสักครู่ได้ใช่มั๊ย

ตึกๆ ตึกๆ

การเต้นของหัวใจนั้นดังขึ้นมา ทำให้วรินทรอดที่จะไม่สนใจไม่ได้

วรินทรกุมหน้าอก ทำไมช่วงนี้หัวใจถึงเต้นแรงขณะนี้ หัวใจมีปัญหาหรอ?

ทาวัตเห็นการกระทำเล็กๆของวรินทรแบบเงียบๆ ก็เริ่มยิ้มที่มุมปาก ก็เริ่มมีแผนในใจขึ้นมา

เขารู้ดีว่าการที่จะให้วรินทรพูดเรื่องในใจออกมานั้นเป็นไปไม่ได้ ยัยโง่นี่ ไม่รู้ว่าเขารู้เรื่องนี้หรือไม่ แต่ที่จริงแล้วเธอก็มีใจให้เขาเรียบร้อย

หลังจากที่วรินทรกินข้าวเสร็จ เธอก็หยิบคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊คที่กวินเอามาให้จากคฤหาสน์แล้วเริ่มวาดรูป ที่เธอวาดก็คือรูปเสื้อผ้านั่นเอง

ทาวัตกำลังอ่านเอกสาร เมื่ออ่านเสร็จก็วางไว้ข้างๆ และก็ไม่ได้เซ็นลงไป

บรรยากาศภายในห้องนั้นก็เงียบลง ไม่มีใครส่งเสียงออกมา ทำให้เกิดบรรยากาศที่เงียบสงบแห่งปี

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ทาวัตก็อ่านเอกสารบนโต๊ะเสร็จ หยิบปากกาขึ้นมา เมื่อเห็นวรินทรกำลังบิดขี้เกียจ ก็เกิดไอเดียขึ้นมา

“มานี่หน่อย” เขาพูดขึ้นมาอย่างขี้เกียจ

วรินทรหันมา แล้ววางโน้ตบุ๊คไว้บนโต๊ะ แล้วลุกขึ้นเดินไปหาเขา

เนื่องจากนั่งทำมานาน ขาของเธอเริ่มเป็นเหน็บชา ราวกับว่ามีมดจำนวนมากกำลังกัดขา ทรมานมาก

“มีไรหรอ?” เมื่อเดินถึงข้างๆเขา ก็นั่งลงที่ข้างเตียงตามที่เขาบอก แต่เขากลับยื่นปากกาในมือให้เธอ

“เลียนแบบได้มั๊ย?” เขาเอ่ยถาม

วรินทรรู้สึกงง ในมือก็มือปากกาแท่งนั้น แล้วก็ส่ายหัว

“งั้นผมสอนให้”

พูดจบ ทาวัตก็ยื่นมอไปโอบเอววรินทร เพื่อให้ทั้งคู่เข้าใกล้กันมากขึ้น มือขวาก็จับมือเล็กๆของเธอ แล้วจับปากกาให้ตรง

ถึงมือเขาจะไม่ค่อยมีแรง แต่ก็สอนเธอให้ปลอมลายเซ็นเขาอย่างผ่อนคลาย

เขาหยิบกระดาษวาดรูปมาหนึ่งแผ่น แล้วกุมมือเล็กๆของเธอ แล้วก็เซ็นลายเซ็นของเขาลงไป ถึงจะไม่ค่อยมีแรง แต่ลายเซ็นก็มีความพลิ้วไหวดั่งสายน้ำและปุยเมฆ