ตอนที 205 ปีศาจที่เลวร้ายที่สุด

ตอนที 205 ปีศาจที่เลวร้ายที่สุด

“หม่ามี๊ รับสายดีไหม ทำแบบนี้มันจะไม่ดีกับปะปี๊เลยนะ” กวินรู้สึกผิดต่อทาวัต ถึงยังไงเขาก็ไม่รู้ว่ากวินหนีออกมาเพราะความโกรธ และก็ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นพูดอะไรกับกวิน

เขาเป็นเหมือนผู้บริสุทธิ์ ที่ถูกพวกเรารังแก

“จะสนใจทำไม ให้เขาร้อนใจไปอีกซักพักเถอะ” จรินทรถอนหายใจ เรื่องที่เห็นที่โรงพยาบาลยังไม่ทันทำให้เธอใจเย็นลงได้ แล้วทำใจถึงจะใจอ่อนเร็วขนาดนั้นกันล่ะ

เสียงเรียกเข้าดังอีกซักพักก็หยุดไป แล้วก็ไม่ดังอีก กวินน้อยไม่ได้พกโทรศัพท์มาด้วย ทาวัตถึงติดต่อเขาไม่ได้

จรินทรกับกวินมองหน้ากัน แค่นี้น่ะเหรอ

และโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง แต่ว่าไม่ใช่ของจรินทร

“ของฉันเอง” คาร่าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แต่เป็นเบอร์แปลก เธอไม่ได้คิดอะไรกเลยรับสาย “ฮัลโหล”

“บอกให้จรินทรรับโทรศัพท์” น้ำเสียงเย็นชานั้นตะคอกใส่สายมา ทำให้ทุกคนเสียวสันหลัง

“แม่จ๋า!” คาร่าตกใจจนโยนโทรศัพท์ให้จรินทร “รีบรับเลย เจ้านายบ้านเธอน่ะ”

ทำไมถึงหาเบอร์เธอเจอล่ะ เธอเปลี่ยนเบอร์ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง นอกจากจรินทรกับกวินก็ไม่มีใครรู้อีก แล้วทำไมทาวัตถึงหาเจอภายในเวลาอันรวดเร็วอย่างนี้ล่ะ

จะน่ากลัวเกินไปแล้ว!

จรินทรมองหน้าจอโทรศัพท์ กลืนน้ำลาย สุดท้ายเธอก็ไม่กล้าพอที่จะตัดสายเขา เธอยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู “ฮัลโหล”

“หาลูกไม่เจอ อยู่กับเธอรึเปล่า” น้ำเสียงของทาวัตดูสงบเยือกเย็น ปนไปด้วยความสงสัย

“อืม ใช่ เขาอยู่กับฉัน” พร้อมกับมองหน้าเด็กน้อยที่ใสซื่อ เจ้าเด็กบื๊อเอ้ย ทำให้ปีศาจร้ายโมโหซะแล้ว!

อีกฝ่ายเงียบไปหลายวินาที เงียบจนทำให้จรินทรใจไม่ค่อยดี หลังจากนั้นทาวัตก็พูดว่า “แล้วเธออยู่ไหน ฉันบอกว่าถ้าตื่นแล้วให้กลับคฤหาสน์ไม่ใช่เหรอ”

ไม่รู้ว่าจรินทรคิดไปเองหรือว่ายังไง ถึงแม้ว่าน้ำเสียงเขาจะเยือกเย็น แต่รู้สึกเหมือนมีความอ่อนโยน ออดอ้อนอยู่ในนั้น ทำให้ใจเธอหวิว

อยู่ๆเธอก็นึกถึงเรื่องที่โรงแรม แล้วหน้าก็แดงขึ้นมา กวินหันไปมองหน้าคาร่า

คาร่าพยักหน้าเบาๆ ดวงตาบ่งบอกว่า หม่ามี๊ของเขาต้องกำลังคิดเรื่องอะไรอยู่แน่ๆถึงกลายเป็นแบบนี้

กวินกัดริมฝีปาก แล้วก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ

“ทำไมไม่ตอบล่ะ” พอทาวัตรู้ว่ากวินปลอดภัย ก็ไม่ร้อนใจ ค่อยๆถามอย่างใจเย็น

“ไม่มีอะไรหรอก......” ใบหน้าที่สวยงามของเธอแดงไปหมด โชคดีที่เขาไม่ได้อยู่ตรงนี้ ไม่งั้นคงอับอายน่าดู

“เมื่อไหร่จะกลับ” เขายังคงถามต่อ

จรินทรหลงเสน่ห์เขาจนเกือบจะตอบว่า “ใกล้กลับแล้ว” แต่ยังโชคดีที่เธอยับยั้งไว้ทัน และไม่คิดถึงเรื่องเมื่อคืนนี้อีก

“ดูอารมณ์ก่อนแล้วกัน” จรินทรเชิดหน้าขึ้น พร้อมตอบอย่างผู้ชนะ

นายก็ไล่ยัยลูกพีชเน่าของนายไปก่อนสิ!

“หืม” ทาวัตถามด้วยน้ำเสียงที่เฉยเมยแต่กลับมีเสน่ห์ แต่เน้นเสียงมาก จรินทรสามารถเดาท่าทางที่เฉยเมยของเขาได้ผ่านทางหน้าจอเลยทีเดียว

มือของเธอสั่นเล็กน้อย ก็เลยรีบวางสาย ไม่งั้นต้องแพ้เขาอีกแน่ๆ

“หม่ามี๊คิดอะไรอยู่น่ะ” กวินเห็นว่าจรินทรเดี๋ยวก็ยิ้มเดี๋ยวก็หน้าบึ้ง ดูแปลกมาก พลางเอามือจับไปที่หน้าผผากของเธอ ตัวก็ไม่ได้ร้อนนี่

สายของปะปี๊มีมายากลเหรอ ถึงทำให้หม่ามี๊เป็นแบบนี้ได้