ตอนที่ 229 แอบรัก

ตอนที่ 229 แอบรัก

นรชัยได้สติ ดึงมือตัวเองอย่างไม่ลังเลแล้วเดินไปหาทัตดา

คาร่าเห็นมือของตัวเองที่ว่างเปล่า ปลายนิ้วยังเหลืออุณหภูมิอยู่จางๆ

เธอมองเงาที่นรชัยเดินเข้าไปหาทัตดา แล้วยิ้มขึ้นมาทันที

ลาก่อนนะ คนแอบรักที่ฉันไม่สามารถพูดออกมาได้

ลาก่อนนะ เดือนตุลาปีนั้น ทำให้ฉันพบคนที่ทุ่มเทความรักให้

รอยยิ้มที่มุมปากของคาร่ายังไม่ทันหายไป ร่างกายก็ไร้เรี่ยวแรงลง ทั่วทั้งร่างเซไปข้างหลัง

“คุณ เป็นอะไรไปครับ” เสียงที่สดใสน่าฟังทะลุเข้ามาในแก้วหูของคาร่า สามัญสำนึกสุดท้ายก่อนดับลงไป เธอได้ยินเสียงนี้ คล้ายกับเสียงของธรรมชาติ อยากที่จะลืม

เธอรู้ว่านั่นไม่ใช่นรชัยเป็นแน่

ตอนที่วรินทรมาถึงบลูไลท์ นรชัยก็ได้นำทัตดาออกไปแล้ว คลาดกันพอดีก็เลยไม่ได้เจอ

วรินทรเปิดโทรศัพท์อย่างใจร้อน หาหมายเลขของคาร่า แล้วโทรไปไม่ติด แต่ว่าวรินทร กลับได้ยินเสียงเพลงเบาๆดังมาจากที่ไหนสักที

เป็นเสียงโทรศัพท์เรียกเข้าของคาร่า

เธอเดินตามเสียงของโทรศัพท์ เจอโทรศัพท์ของคาร่าตกอยู่ในมุมหนึ่ง มุมนั้นเรี่ยราดไปหมด บนพื้นยังมีรอยเลือดที่ไม่ชัดเจนด้วย

นัยต์ตาของเธอหดตัวทันที หรือว่าคาร่าจะเกิดเรื่องขึ้น

ไม่ทันคิดอะไรเยอะ เธอก็หาเบอร์โทรศัพท์ของทาวัตเจอแล้วโทรไปได้ยินเสียง ตู๊ดๆๆ ดังมาจากตัวโทรศัพท์ เธออยากจะทะลุตามสายเพื่อไปหาทาวัตจริงๆ

ผ่านไปไม่กี่วินาที ก็โทรติด เสียงที่เย็นยะเยือกส่งมาจากทาวัต “วริน”

เวลาขณะนี้เขากำลังประชุม ข้างหน้านั้นมีผู้บริหารนั่งอยู่ เดิมทีโทรศัพท์จะตั้งสั่น แต่ว่าโทรศัพท์ save ไว้เฉพาะเบอร์ของวรินทรเลยไม่ได้ตั้งสั่น

โทรศัพท์ดังขึ้น ในขณะเดียวกันผู้บริหารเหล่านั้นก็มอง ทาวัตรีบรับโทรศัพท์

เบ้าตาของวรินทรมีน้ำตาคลอ พูดด้วยเสียงที่ร้องไห้ว่า “ทาวัต รีบมา คาร่าเกิดเรื่องแล้ว”

ทาวัตได้ยินเสียงวรินทรร้องไห้ในโทรศัพท์ ก็ขมวดคิ้ว ในใจก็ลุกลี้ลุกลนยกมือทำสัญญาณเพื่อบอกให้หยุดรายงานก่อน “วริน ใจเย็นๆนะ บอกฉันมาว่าเธออยู่ที่ไหน”

พวกผู้บริหารระดับสูงมองทาวัตอย่างประหลาดใจ ประธานกำลังคุยกับใครทำไมถึงมีความอดทนอย่างนี้ อีกทั้ง ยัง.... นุ่มนวล

ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ

“ฉันอยู่บาร์บลูไลท์ เธอรีบมาได้ไหม” วรินทรสูดลมหายใจ รู้ว่าเวลานี้ร้องไห้ก็ไม่ได้ช่วยอะไร สิ่งแรกที่ต้องทำ คือ หาคาร่า

“ได้ รอฉันนะ” ทาวัตพูดจบก็วางสาย ลุกขึ้นเพื่อเดินออกไป

เดินมาถึงปากประตูเขาเหมือนจะคิดอะไรได้ พูดกับผู้บริหารว่า “ประชุมหยุดชั่วคราว เอารายงานประชุมร่างเสร็จแล้วส่งมาที่อีเมลล์ผม”

พูดจบ เปิดประตูกระจกแล้วเดินจากไป เหลือไว้แต่ผู้บริหารเหล่านั้นที่มองหน้ากันเลิกลั่ก