ตอนที่ 289 เขาอยู่ที่ไหนกัน

ตอนที่289 เขาอยู่ที่ไหนล่ะ？

“ฝรั่งเศษ”ตาของเธอเป็นประกาย รังสีของความเจ้าเลห์นี่ ไม่รู้ว่ากำลังเล่นอะไรอยู่

ทาวัติคิดทบทวนแล้ว แต่ไม่ได้ตอบเธอ แต่ก็ไม่ได้ขัดเธอ แต่ก็พูดเสียงอบอุ่นว่า “นอนเถอะ”

วรินรู้ว่าถ้าเขาถามแล้วเขาจะไม่ทำให้เธอผิดหวัง ก็เลยนอนลงดึงผ้าห่มมา มือสองข้างดึงมุมของผ้าห่มและหลับตาลง

อดไม่ได้ที่จะยิ้ม หัวใจของเธอเป็นเรื่องง่ายที่จะพึงพอใจกับอาหารหรือสิ่งเล็ก ๆ จึงทำให้เธอสวยขึ้นในทันที

เพียงแต่ว่า ถ้าต้องการให้เธอลืมเรื่องพวกนี้ สิ่งเหล่านี้ไม่เพียงพอจำเป็นจะต้องมีการชดเชยอื่น ๆ

ทาวัตเข้าใจนิสัยของวรินทรเป็นอย่างดี มีเรื่องมากมายที่เธอไม่ชอบพูดออกมา และยังเก็บเอาไว้ในใจ ยิ่งคิดไม่ออกว่าจะทำยังไงก็ยิ่งต้องคิดให้ดี

—

วันต่อมา วรินทรถูกปลุกให้ตื่นด้วยความรู้สึกที่อึดอัด ในจิตใต้สำนึกบอกเธอว่าตอนนี้มันอันตราย มันเหมือน.....มีอันตรายอยู่ที่สูง

สุดท้ายเธอทนไม่ไหว ลืมตาออกมา เห็นสิ่งสีขาวบางอย่าง

เธอกระพริบสองสามครั้งหันกลับไปมอง เห็นเพียงที่นั่ง ...

เธอไปอยู่ที่ไหน?

“ตื่นแล้วหรอ” เสียงทาวัตดังมาจากข้างๆวรินทรหันหลังไปมองอย่างรวดเร็ว ก็เห็นแค่ทาวัตสวมเสื้อสีแดงกำลังมองดูโน๊ตบุคเห็นเธอตื่นขึ้นมาก็หยิบน้ำให้เธอขวดหนึ่ง

วรินทรรับมาและมองไปรอบๆ ก็พบว่าตัวเองอยู่ในเครื่องบิน ไม่น่าแปลกใจที่มีความรู้สึกว่าอึดอัด

“คุณจะทำอะไร จะเอาฉันไปขายหรอ?” วรินทรกอดแขนของทาวัตเฝ้าดูเขาด้วยความระมัดระวัง

พึ่งตื่น สมองของเธอยังคงเบลอๆอยู่ ตามไม่ทันทางของทาวัต

ทาวัตยกมุมปากขึ้น วางโน้ตบุ๊คไว้บนขา เอามือของเธออกและเคาะหัวของเธอ “ในหัวคิดอะไรอยู่”

“แม่ไม่คุ้มค่าเงิน พ่อคงไม่ขายแม่ไปหรอกนะ”กวินออกมาจากเบาะหลัง วรินทรทำหน้าทะเล้น ซนมากไปแล้ว

วรินทรย่นจมูก มองไปที่เขาทีนึง ความหมายของเขาตะกี้ เป็นการชมหรือทำให้เธอเสียหายกันแน่?

“ยังมีประมาณหนึ่งชั่วโมงก็จะถึง คุณนอนต่ออีกหน่อยเถอะ ถึงแล้วผมค่อยเรียกคุณ” ทาวัตเอาผ้าห่มมาคลุมให้เธอ

“โอ้” วรินทรพยักหน้า เพราะว่ายังคงอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ดี บวกเธอรู้สึกวิงเวียนเล็กน้อย จึงห่มผ้าให้เรียบร้อยแล้วปิดตาลง

ทาวัตมองเธอที่อยู่ข้างๆรอบหนึ่งง มือที่พิมพ์อยู่ค่อยๆเคลื่อนไหวเบาๆและช้าลง

กระทั่งเครื่องบินมาถึงที่สนามบินฝรั่งเศส วรินทรก็ยังไม่ตื่น เขาทำอะไรไม่ถูกทาวัตอุ้มเธอขึ้นรถ

ห้องพักของโรงแรมในกรุงปารีส นอนลงบนเตียง/ร่างกายที่นอนขดอยู่ของวรินทรพลิกไป ประตูก็ถูกเปิดออดก

หัวเล็กๆของกวินก็โผล่เข้ามา มองดูในห้องหลังจากนั้นก็เข้ามา

มองไปที่บนเตียงที่ยังคงมีวรินทรหลับอยู่ กวินก็เศร้าใจ ขาสั่นๆวิ่งไปที่เตียงวิ่งไปหน้าวรินทรอดไม่ได้ที่จะเรียก “แม่ ตะวันจะทอดก้นแล้ว ลูกหิวจะตายอยู่แล้ว!”