ตอนที่ 301
ตอนที่ 301 ทาวัต ฉันเป็นทุกข์
October 22, 2026
ตอนที่ 301 ทาวัต ฉันเป็นทุกข์
จ้องเขม็งใส่ทันทีวรินทรก็รู้สึกว่าไม่ได้มีประโยชน์ สูญเสียความมั่นใจฉับพลันทั้งร่างทิ้งตัวลงมาข้างหลังยังเตียงนุ่มๆ รู้สึกเป็นทุกข์เหมือนปลาใกล้ตาย
“ทาวัต ฉันเป็นทุกข์” เธออ้าปากพร้อมแสดงสีหน้า ‘ฉันไม่อยากมีชีวิตอีกต่อไปแล้ว’
ทาวัตหยุดพลิกหนังสือ วางหนังสือลงโต๊ะข้างๆ เอื้อมมือไปวัดอุณหภูมิที่หน้าผากและลำคอเธอ “ไม่สบายตรงไหน?”
“ฉันไม่สบายใจ รู้สึกเป็นทุกข์เหลือเกิน” เธอพูดต่อ กุมบริเวณหัวใจราวกับว่าป่วย ออกแรงกะพริบตาปริบๆ ท่าทางแอ๊บแบ๊ว
ทาวัตเลิกคิ้ว รู้สึกหญิงสาวคนนี้ท่าทางแปลกๆ หลังจากกลับมาที่ห้องอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยก็ใช้ดวงตานั้นมองเขาอย่างรักใคร่ เป็นไปได้ไหมว่าอยากจะทำอะไรกับเขา?
ถ้าวรินทรรู้ว่าตนสงสัยว่าคุณพ่อคุยอะไรกับเขา ถ้าถูกเขาเข้าใจผิดว่าคิดจะทำอะไรกับเขาล่ะก็ ถ้าถูกเขาเข้าใจผิดเป็น ‘อยากทำอะไรกับเขา’ ล่ะก็ เดาว่าต้องอ้วกออกมาเป็นเลือด
ดูเหมือนว่าเธอมีซีเซียมไหม? มีไหม?!
ทาวัตขยับริมฝีปากบางเบาๆ หว่างคิ้วจ้องมองเธอด้วยสีหน้าคลุมเครือ หนวดปลาหมึกนั่นคลำมาถึงหน้าอกเธอ “ไม่สบายตรงนี้หรอ?”
วรินทรออกแรงพยักหน้ารัวๆ ไม่รู้สึกตัวสักนิดว่าตนโดนเขาลวนลาม และลวนลามอย่างตรงไปตรงมา
ทาวัตพลันก้มลงโน้มหน้าเข้ามาใกล้ จากนั้นเข้าประชิดเป่าลมที่ข้างใบหูเธอเบาๆ“คุณดูเหมือนอยากจะทำอะไรกับผมนะ”
ไอบ้านี่?
วรินทรอึ้งไปสักพัก ใคร่ครวญความหมายในคำพูดเขาทันทีหลังจากนั้น ใบหน้าเล็กพลันขึ้นสี ด้วยเหตุนี้ ติ่งหูกลมก็ถูกย้อมไปด้วยสีชมพู ดูแล้วน่ารักน่าเอ็นดูเป็นอย่างมาก
“ใคร ใครอยากจะทำอะไรกับคุณ? ทาวัต คุณคิดให้บริสุทธิ์หน่อยไม่ได้หรอ?” เธอซุกแก้มแดงๆที่หน้าอกเขาด้วยความเขินอาย อ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรง
“ไม่ใช่คุณหรอ? ใครคิดไม่บริสุทธิ์กันแน่ ดูออกว่าคุณคิดอยากทำอะไรกับผม ผมก็แค่ทำให้คุณพอใจ ไม่ดีหรอครับ?” ทาวัตเพียงทำหน้า ‘ผมอุทิศชีวิต’ ลักษณะท่าทางเสียสละตนเพื่อเธอ วรินทรที่มองอยู่อยากจะบีบคอเขาให้ตาย
ใครคิดไม่บริสุทธิ์? ความคิดเธอบริสุทธิ์ที่สุดแล้ว!
“ใครอยากให้คุณทำให้พอใจ? ตาคู่ไหนของคุณมันมองว่าฉันอยากทำอะไรกันคุณ?” วรินทรอายจนแทรกแผ่นดินหนี ปกติหน้าที่หนาตอนนี้บางลงไปอีกชั้นหนึ่ง บางจนถึงหนังกำพร้า!
เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์ วรินทรเธอใช้ไม่ได้แล้ว? ถ้าเธอหน้าบางต้องหน้าหนาขึ้นเวลาอยู่กับบอสทาวัต!
แต่เหมือนว่าตอนนี้ถูกทาวัตทับอยู่ ในสถานการณ์ที่กลิ่นเปปเปอร์มินต์บางๆบนกายเขาคลุมตัวเธอ วรินทรในอ้อมอกขยับเขยื้อนไม่ได้ ไม่ปกติแล้ว!
“ตาสองข้างผมเห็นนะ ทำไมล่ะ คุณจุดไฟแล้วคิดจะหนี?” ริมฝีปากบางของทาวัตปรากฏรังสีชั่วร้าย ค่อยๆประชิดใบหูของเธอ โทนเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยเสน่ห์ กระซิบเอ่ยเสียงเบา “ฝันไปเถอะ”
หยุดพูด ไม่รอให้เธอได้ตอบกลับ ก็ประทับกลีบปากเธอลงไปอย่างแนบชิด
บ้าจริง! เธอจุดไฟที่ไหนล่ะ? คุณหญิงวรินทรกรอกตาประท้วงอย่างไร้เสียง
—
เมื่อใกล้ถึงเวลากลางวัน เนื่องจากเมื่อคืนต่อสู้อย่างกล้าหาญ ทำให้คืนนี้คุณหญิงวรินทรที่ลุกไม่ขึ้นนอนห่มผ้าหลับปุ๋ย
ถึงเวลาอาหารเช้า คุณท่านไม่ให้คนเข้าไปเคาะประตูพวกเขา แต่ว่าใกล้ถึงเวลากลางวันแล้ว ยังคงนอนอยู่แบบนี้ ก็เลยให้กวินไปเคาะประตู
กวินเดินไปถึงหน้าประตูห้องวรินทรกับทาวัตแล้วเคาะ ไม่มีมาเปิดประตู กำลังจะเปิดประตูเข้าไป ประตูก็เปิดขึ้นทันที
คือทาวัตที่สวมเพียงเชิ้ตสีขาวที่ติดกระดุมแขนเสื้อ เห็นว่าเป็นกวินก็ยื่นมือไปลูบหัวด้วยความเคยชิน “อรุณสวัสดิ์ลูกรัก คุณแม่ลูกยังหลับอยู่ อย่าไปปลุกเธอเลย”