ตอนที่ 316 ลองคิดดู

ตอนที่ 316 ลองคิดดู

เดินมาถึงข้างหน้าทาวัต เธอพยายามจะพูด แต่นิรมลได้จับมือของเธอไว้ เธอร้องไห้อย่างน่าสงสาร ไหล่สั่นเทา"พี่พาฉันออกไปหน่อยได้มั้ย ผู้ชายคนนี้น่ากลัวเหลือเกิน เมื่อกี้พึ่งจะ......"

ประโยคสุดท้ายเธอไม่ได้พูดออกมากลับทำให้คนคิดไปไกลแล้ววรินทรมองเห็นน้ำตาที่ไหลพรากเต็มหน้าของนิรมล ริมฝีปากแสยะยิ้ม สัมผัสได้ถึงความเยือกเย็นและไม่แยแส"เขาทำอะไรเจ้า"

นิรมลเกิดความเขินอายจากนั้นแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วเช็ดน้ำตา วรินทรพูดขึ้น" พี่ ฉันรู้ว่านี่อาจเป็นคำพูดที่อาจกระทบจิตใจ แต่ผู้ชายคนนี้กำลังจะทำอะไรบางอย่างกับฉัน ถ้าพี่ไม่เข้ามาฉันคง...."

พูดแล้วก็เอามือปิดหน้าแล้วร้องไห้ออกมา ราวกับสาวน้อยที่ถูกโดนเหยียดหยาม รอยยิ้มของวรินทรฝังลึกลงไปจนมองไม่เห็นความรู้สึกใดๆ สายตาของเธอดูเยือกเย็นแล้วมองไปที่นิรมลพร้อมยกคางของเธอขึ้นแล้วพูดว่า"เธอจะบอกว่าฉันมาขัดเธอใช่ไหม" น้ำเสียงของเธอเย็นชามากทำให้นิรมลเกิดความสับสน

"ไม่ใช่นะพี่ ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น" นิรมลพูดอย่างกลั้นน้ำตา น้ำตาที่ไหลอยู่บนหน้าถูกเช็ดออกไป วรินทรไม่ได้มองไปที่เธออีก แล้วหันกลับไปมองทาวัตที่ทำท่าทางไม่สนใจมาตลอดแล้วพูดว่า"เธอล่ะ ไม่มีอะไรอธิบายให้ฉันฟังหน่อยหรอ"

ทาวัตขมวดคิ้วแล้วเดินไปนั่งที่โซฟา ตาดำที่เย็นชาจ้องมองไปที่ลูกตาใสแจ๋วของวรินทรแล้วพูดขึ้นอย่างเย็นชาว่า"เธอจะเชื่อฉันหรือเชื่อเขา"

ภายในใจของนิรมลเต้นรัว เกิดลางสังหรไม่ดีออกมา แล้วมองหน้าวรินทรอย่างกังวล ทุกคนเงียบสงบ ไม่มีการตอบสนองใดๆ ดูแล้วน่าจะเชื่อเธอแล้วแหล่ะ

ไม่ใช่ว่าประเทศนี้ผู้หญิงจะมองเรื่องชื่อเสียงตัวเองเป็นเรื่องสำคัญสุดหรอกหรอ

"พี่ คนปากไม่ตรงกับใจแบบนี้ อย่าตกไปอยู่ในน้ำมือเขาเด็ดขาดเลยนะ เธอจะไม่มีความสุขเลย"

"อ่อ คนปากไม่ตรงกับใจหรอ เธอหมายถึงเขาใช่ไหม" วรินทรมองไปที่ทาวัตเหมือนเป็นการย้อนถาม

นิรมลหันหัวไป หน้าตาเต็มไปด้วยความน่าสงสาร ถ้าเป็นคนอื่นจะต้องเชื่อเขาแน่ๆ แต่นี่เป็นวรินทรไงไม่ใช่คนอื่น