ตอนที่ 325 ฟ้าผ่าในวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส

ตอนที่ 325 ฟ้าผ่าในวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส

ทาวัตเห็นผลที่ได้รับ จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อส่งข้อความหาคู่หูของติรยาที่อยู่บนเวที

เมื่อคู่หูของติรยาเห็นข้อความ จึงรีบบอกติรยาทันที และติยาหันไปมองพวกเขาแววเดียว แล้วหันกลับทันที แล้วพร้อมกับเตรียมตัวเตรียมใจจะพูดในสิ่งที่ต้องทำให้ทุกคนตกใจหรืออาจจะไม่พอใจก็ได้

"ท่านประธานทาวัตของพวกเราเพิ่งจะตัดสินว่าเสื้อผ้าที่เหลืออยู่ตรงนี้จะไม่จัดประมูล และจะนำไปจัดวางจำหน่ายสินค้าในปริมาณจำกัดภายในร้านแทน และผู้ใดที่ต้องการซื้อ จะต้องผ่านการยอมรับจากประธานทาวัตหรือวรินทรผู้ออกแบบถึงจะยอมขายสินค้าให้”

อะไรนะ ?? !!

ซึ่งเรื่องนี้ส่งผลให้บุคคลที่เตรียมพร้อมจะซื้อชุดรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าในวันที่ท้องฟ้ายังแจ่มใสเลย

นึกไม่ถึงเลยว่าจะไม่ให้ประมูลแล้ว ?

เสื้อผ้าเหล่านี้หากนำออกไปจากที่นี้ คาดว่าพวกเขาจะซื้อไม่ได้แล้ว !

และวรินทรกับทาวัตได้ออกไปจากสถานที่การจัดงานอย่างเงียบๆ โดยไม่สนใจเสียงเอะอะโวยวายและความไม่พอใจของคนในงานเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

"ที่คุณทำแบบนี้เพราะจะช่วยฉันโฆษณาใช่ไหม ?”วรินทรเอียงหน้าไปดูสีหน้าที่สดชื่นของทาวัต แล้วถามอย่างเบิกบานใจ

"อืม” ทาวัตค่อยๆพยักหน้า และขับรถออกไปจากคริสตัลฮอลล์ทันที

"อ้อ” วรินทรอุทานออกมาเมื่อเธอเตรียมพร้อมที่จะนับจำนวนผู้ต่อสู้ที่ต้องการจะประมูล ก็เห็นเขาสั่งติรยา เธอจึงตกใจจนเกือบจะตาค้างปากค้าง

จริงๆแล้วการกระทำของเขาครั้งนี้ ต้องการที่จะให้ได้กำไรมากกว่าในงานการจัดการประมูลนั้น

สิ่งที่ประเทศ C มีอยู่มากมายนั้นก็คือคนมีเงินแต่ไม่ค่อยมีสถานที่ที่จะเสียเงิน และสิ่งสำคัญที่ชัดเจนสุดก็คือสัญลักษณ์ที่บ่งบอกว่าตนเองมีเงิน แถมคนพวกนั้นก็ชอบเปรียบเทียบกับผู้หญิงที่มีมากกว่าเพื่อที่จะแข่งกันซื้อของต่างๆอีกด้วย

ถึงแม้ว่าจะไม่ชอบสินค้าของตนเองที่ถูกปกคลุมด้วยทองคำ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะว่าเธอคือผู้ที่โลภในทรัพย์สินเงินทอง และคนมีเงินจะทำอะไรก็ได้เสมอ

กวิน ซึ่งตอนนี้เขาอยู่ที่ที่เจอกับเอฟครั้งแรกคือที่ที่อยู่เก่า และดูข้อความบนหน้าจอที่พวกเขาส่งมาให้เอฟ

เกี่ยวกับชนุตร์

สำหรับกวินคนนี้ไม่กล้าและไม่ค่อยให้ความสนใจอะไร และไม่ว่าเบื้องหลังหรือข้อมูลพื้นฐานก็ไม่มีข้อมูลใดๆเลย แถมไม่มีการป้องกันใดๆด้วย

วันนี้วรินทรกับทาวัตมัวแต่ยุ่งเรื่องบริษัทจึงไม่ได้อยู่บ้าน เขาจึงถือโอกาสนี้ตั้งใจให้เอช่วยเขา และให้ลาหยุดไม่ไปเรียน เพื่อมาที่ที่อยู่เก่าและตรวจสอบข้อความพวกนี้

"เอฟพูดว่าตอนนี้ชนุตร์อยู่ที่เกาะไซปันเพื่อพักฟื้น และทั้งหมดนี้ก็ยังไม่มีอะไรผิดปกติด้วย” บนแขนของเอถือโน้ตบุ๊คอยู่ และเธอก็ใช้นิ้วกดเพื่อที่จะขยายรูปใหญ่ขึ้นบนหน้าจอ

ภาพบนหน้าจอ ตอนนี้ชนุตร์กำลังนอนอยู่บนเก้าอี้สำหรับเอน และใส่แว่นกันแดด ที่บริเวณลานบ้านและเคลิบเคลิ้มอยู่กับแสงแดดด้วย

แล้วไม่น่าจะมีเรื่องผิดปกติอะไรนะ

กวินจ้องหน้าจอแล้วถามทันทีว่า "น้องสาวเขาล่ะ ?”

เอกดแป้นพิมพ์บนโน้ตบุ๊ค และเริ่มเปลี่ยนไปส่องห้องมษยา ซึ่งนอนมาส์กหน้าอยู่บนโซฟา

มือซ้ายและมือขวาของเธอถูกพันด้วยผ้าพันแผล จึงทำให้เคลื่อนไหวช้ามาก

เนื่องจากมือทั้งสองข้างของมษยาถูกทาวัตทำให้เส้นเอ็นขาด แต่ยังดีที่แก้ไขสถานการณ์ได้ทัน แต่ก็ต้องใช้เวลาเยอะพอสมควร จึงจะสามารถฟื้นคืนสู่สภาพปกติได้

"มือบาดเจ็บถึงขนาดนี้แล้วยังจะมาส์กหน้าอีก เอผู้หญิงทุกคนรักสวยรักงามมากเลยเหรอ ?”กวินหันไปหาเอแล้วถามอย่างแปลกใจทั้งหมดนี้มีอะไรแปลกๆ แต่ว่าไม่รู้ว่าแปลกตรงไหน และเป็นเรื่องที่ติดอยู่ที่ปาก พูดออกมาไม่ได้

เอยิ้มออกมา "กวิน ผู้หญิงทุกคนไม่เหมือนกับฉันหรือว่าหม่ามี๊ของคุณที่สวยตั้งแต่เกิด ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีใครที่มาแก้ไขหลังจากที่เกิดมาแล้วแบบนี้หรอก คุณคิดว่าใช่ไหมล่ะ”