ตอนที่ 34 ฉันไม่เคยติดค้างคุณ

ตอนที่ 34 ฉันไม่เคยติดค้างคุณ!

วรินทรเอ๋ยวรินทร เธอนี่มันช่าง...

“ฉันไม่เคยติดค้างคุณสักหน่อย!”วรินทรผลักเขาออกทั้งที่ใบหน้าของตัวเองแดงแจ๋

ทาวัตถอยหลังไปหลายก้าวก่อนจะนั่งกลับที่ของตัวเอง เขาเอียงคอมองเธอเล็กน้อย “วรินทร ในเมื่อคุณกลับมาแล้วก็ช่วยจำไว้เสียด้วยว่าเมื่อห้าปีก่อนคุณเป็นผู้หญิงของผมตอนนี้ก็ยังคงเป็นอยู่ อีกหน่อยชื่อของคุณก็จะต้องอยู่ถัดไปจากชื่อของผม ต่อให้คุณอยากหนีไปจากผม ผมก็จะตามไปลากคุณกลับมาอยู่ข้างกายของผมอยู่ดี”

คำพูดของเขาชัดถ้อยชัดคำและแฝงไปด้วยความจริงจัง

คำพูดของเขาเตือนสติให้เธอนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาทั้งหมด มันทำให้เธอได้รู้ว่าความคิดความอ่านของเธอไม่ใช่วรินทร

เมื่อห้าปีก่อนอีกแล้ว

สายตาคมของทาวัตจ้องมองมาที่เธอ รูปร่างของเขาสูงโปร่งและดูดีมาก ขนาดเธอนั่งอยู่ตรงนี้ยังรู้ได้ว่าเขาต้องหมั่นออก

กำลังเป็นประจำแน่นอน แม้ว่ายามนี้เขาจะมีเสื้อผ้าปิดกั้นอยู่ก็เถอะ ความคิดนี้ทำให้วรินทรอดหน้าแดงขึ้นมาอย่างคิดลึกไม่ได้

“ทาวัต คุณพูดแบบนี้คุณคิดจะขอฉันแต่งงานหรือคะ?” วรินทรถามขึ้นมาอย่างเหม่อลอย

หลังจากเธอพูดจบความเงียบก็เข้ามาปกคลุมบรรยากาศโดยรอบของคนทั้งคู่ทันทีจากนั้นวรินทรก็ค่อยๆมีสติขึ้นมา

พระเจ้า!

เมื่อกี้เธอเผลอหลุดพูดอะไรออกไปเนี่ย?!

เธอถามออกไปได้อย่างไรว่าเขาคิดจะขอเธอแต่งงานหรือ?

ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงจะพูดออกไปอย่างมั่นใจแน่นอนว่า ‘นอกจากคุณจะขอฉันแต่งงานแล้วยังมีใครกล้าแต่งงานให้คุณอีกหรือ’ แต่พอมาเป็นเวลานี้...

ตอนนี้ในใจของวรินทรมีคำพูดเป็นหมื่นล้านคำที่วิ่งวุ่นเต็มไปหมด

นิ้วเรียวยาวของทาวัตเคาะลงบนโต๊ะอย่างเป็นจังหวะ ชายหนุ่มฟังถ้อยคำของหญิงสาวด้วยใบหน้าไม่เปลี่ยนแปลง

วรินทรกลืนน้ำลายอย่างประหม่า เธอเอาแต่จ้องมองเขาไม่กล้าขยับกายไปไหนทั้งสิ้น ถ้าตอนนี้เขาเกิดอยากบีบคอขึ้นมา

จริงเธอจะรีบวิ่งหนีทันที

“แต่งงานกับคุณ?” ริมฝีปากของทาวัตยกยิ้มขึ้น ดวงตาคมหรี่ลงมีแววเย็นชาอยู่ในนั้น

ดวงตาของวรินทรอยากจะเสมองไปทางอื่นแต่ก็ไม่อาจละสายตาออกไปจากเขาได้ ดวงตาเย็นยะเยือกของเขาทิ่มแทงเข้า

มาในหัวใจของเธอ มันหนาวเย็นเสียจนหัวใจเธอรู้สึกสั่นสะท้าน

วรินทรจ๋า เขาไม่ได้อยากจะแต่งงานกับเธอเสียหน่อย เธอเสียใจใช่ไหมล่ะ

ดวงตาเธอหลุบลงอย่างช้าๆ ร่างกายของเธอค่อยๆเอนไปพิงเก้าอี้อย่างท้อแท้สิ้นหวัง

“นอกจากคุณจะแต่งให้ผมคุณยังมีทางเลือกอื่นอีกหรือไงครับ”ทาวัตยิ้มลึกล้ำ ดูท่าแล้วเธอเองก็คงอยากแต่งงานให้เขา

เหมือนกันสินะ

วรินทรเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างตกใจ ก่อนจะค่อยๆนึกออกช้าๆ เธอ! ถูก! หลอก!

“คุณมั่นใจเกินไปแล้วนะคะ”

หญิงสาวพยายามกลบเกลื่อนร่องรอยของความยินดีที่เกิดขึ้นในใจก่อนจะห่อเหี่ยวลงเมื่อนึกบางอย่างได้

เธอจะแต่งงานกับเขาได้จริงๆน่ะหรือ? หากปีนั้นเธอพลาดไปนิดเดียวกวินน้อยของเธอก็ไม่มีโอกาสลืมตาขึ้นมาบนโลกนี้ได้

แล้วนะ

ถ้าหากเขารู้เรื่องของกวินเข้า ท้ายที่สุดเธอกลัวว่า...

“คุณคงไม่ได้อ่านสัญญาอย่างล่ะเอียดสินะ”ทาวัตหยิบมือถือขึ้นมาก่อนกดไปมาสักพัก เขาส่งสัญญาให้เธอนั่งลง

สัญญา？

วรินทรงุนงง เขาหมายถึงสัญญาที่เธอเซ็นตอนเข้ามาทำงานให้บริษัท CR กรุ๊ปใช่ไหมนะ?

“มีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ?”วรินทรนั่งลงก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบน้ำผมไม้บนโต๊ะขึ้นมาจิบ เมื่อลำคอแห้งผากของเธอมี

น้ำผลไม้แสนหวานไหลลงคอมาก็สดชื่นเสียจนหญิงสาวดื่มมันเข้าไปอีกหลายอึก

“คุณไม่ได้อ่านสัญญาข้อที่เจ็ดอย่างละเอียดหรือไงกัน คุณยังจำค่าปรับที่ต้องเสียได้ไหมครับ” น้ำเสียงของทาวัตนิ่งมาก

แต่ในเวลานี้คำพูดของเขาเหมือนกับก้อนหินก้อนใหญ่ที่หล่นลงมาทับหัวใจเธอ

สัญญาข้อที่เจ็ด!

โชคดีที่ความทรงจำของวรินทรไม่แย่นัก เพียงไม่นานเธอก็นึกขึ้นมาได้ ในสัญญาระบุไว้ว่า:

เมื่อมาร่วมงานกับบริษัท CR กรุ๊ป หากลาออกจากงานโดยไม่มีเหตุผลถือว่าผิดสัญญาต้องจ่ายค่าเสียหายให้แก่บริษัท

เป็นตัวเลขเจ็ดหลัก!!

เธอพลาดแล้ว!

วรินทรขบฟันแน่นอย่างไม่พอใจ ตอนนั้นเธอก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องอยู่แล้วเชียว มาตอนนี้หญิงสาวถึงได้รู้ว่าเธอ

กระโดดลงมาติดกับที่ทาวัตวางไว้ดักเธอแต่แรก!

วรินทรจะบ้าตาย แต่ก็ทำได้แค่อดทนทำอะไรไม่ได้!!

ช่วงวันหยุดสองแม่ลูกออกมาใช้เวลาเดินช้อปปิ้งด้วยกัน เวลานี้ผู้คนไม่เยอะเท่าไหร่ จู่ๆวรินทรก็อยากจะเข้าห้องน้ำขึ้นมา

เธออยากพาเด็กชายเข้าไปในห้องน้ำกับเธอด้วยแต่กวินน้อยไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ยอมเข้าห้องน้ำกับเธอดึงดันจะรอเธอข้างนอก

วรินทรก็ไม่อยากบังคับเขา ในความคิดของเธอโอกาสที่เธอจะถูกคนแปลกหน้าหลอกลักพาตัวไปยังมีโอกาสมากกว่า