ตอนที่ 347 ปิดบังเธอ

ตอนที่ 347 ปิดบังเธอ

สิ่งเดียวที่น่าจะเป็นไปได้ก็คือ กวินหาเจอแหวนแห่งความลับแล้ว พวกคนของเอฟก็คือตัวแทนที่อยู่เบื้องหลังอำนาจของผู้ครอบครองแหวนลับ

เด็กคนนี้ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ยังกล้าปิดบังเธอหรือ?

วรินทรขมกราม เสียแรงที่เธออุตส่าห์แอบหาอยู่ตั้งนาน แต่กวินกลับหาเจอก่อนแล้ว แล้วยังพิชิตใจคนพวกนั้นแล้ว ดูซิไว้เธอกลับไปแล้วจะจัดการยังไง

ถ้าไม่ใช่เพราะทาวัตทักเธอ เธอก็คงคิดไม่ถึงเอฟกับเอ เมื่อก่อนเธอก็เคยสงสัยว่าสองคนนี้ทำไมถึงแซ่เย่ แต่ใครจะไปรู้ ว่าจะเป็นคนของตระกูลศรีภักดีจริงๆ

เธอช่างสะเพร่าเกินไป สะเพร่าจริง?

มองดูวรินทรที่ขมกรามทุบอกตนเองออยู่นั้น ทาวัตยิ่งยิ้มที่มุมปาก ยื่นมือไปลูบผมเธอ "เป็นไง คิดได้หรือยัง?”

วรินทรหันหัวอย่างอุดอู้ มองทาวัตที่ยิ้มอยู่ จึงลองถาม "ทาวัต คุณรู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม?”

มือที่ลูบหัวเธอชะงัก โดนเธอจับได้ล่ะ

รู้ตั้งแต่แรก แต่ก็ยังปิดบังเธอ

วรินทรขมกราม กระโจนไปหาทาวัต กัดที่คอเขาอย่างแรง ด้วยความขุ่นเคืองเหมือนแมวไม่พอใจ "คุณรู้ตั้งแต่แรก ทำไมไม่บอกฉันคะ”

ให้เธอวุ่นคนเดียวอยู่ตั้งนาน

ทาวัตเมิน คิดไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนี้เวลาโกรธขึ้นมาจะรุนแรงขนาดนี้ กระโจนมาแล้วก็กัดเขา เหมือนแมวที่กำลังโมโหจริงๆ

คางเขาวางอยู่บนหัวเธอ ที่เธอกัดคอเขา ถึงจะไม่เจ็บ แต่การลวนลามแบบนี้ ทาวัตจะอดทนไหวได้ยังไง?

"ใครใช้ให้เธอโง่เอง? คนเขาโจ่งแจ้งขนาดนี้เธอเพิ่งรู้สึก?” ทาวัตตอบเสียงแหบ เหมือนดั่งถ้วยกาแฟดำมีกลิ่นหอมผสมกับแอลกอฮอล์น้อยๆอย่างเซ็กซี่

วรินทรเมินปากน้อยๆ สุดท้ายก็คลายมือที่กอดคอเขาอย่างจำใจ มองดูข้างบนที่มีรอยฟัน ในใจเจ็บปวด "คุณเจ็บไหม?”

แต่เธอกับโดนเขาลากมาแนบอก ใบหน้ากระทบอกเขาอย่างแรง ทำให้วรินทรงงงัน

"อยากลองดูไหม? ทาวัตกระซิบถามข้างหูเธอ ลมหายใจอุ่นๆพ่นผ่านลำคอเธอ”

พูดดังนั้นแล้ว วรินทรรู้สึกเหมือนคอตนเองโดนกัดแล้ว ถึงจะไม่เจ็บ แต่ก็เซียวมาก

"คุณเกิดปีหมาหรือไง?” วรินทรทุบตีหน้าอกเขาอย่างเขินอาย ใบหน้าน้อยๆยิ่งอยู่ยิ่งแดง เส้นเลือดงดงามตรงคอกลายเป็นสีแดงชมพู

"ติดมาจากเธอไง”

"……”

——

ฐานทัตส่งวรินทรมาถึงฮวงเซิงสากลแล้วก็จากไป เมื่อรถขับมาถึงสถานที่หนึ่ง แล้วก็จอด

ในรถไม่ได้เปิดไฟ

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ได้ยินเพียงเสียงเปิดประตู แล้วคนในรถก็เพิ่มมาคนหนึ่ง

"ฐานทัต” เสียงผู้หญิงดังขึ้น แฝงด้วยความตื่นเต้นและดีใจ ข้างกายฐานทัตมีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่

ฐานวัตที่กำลังมองไปนอกหน้าต่างหันกลับมา "รอตั้งนาน ลำบากคุณแย่เลย” เสียงฐานทัตนุ่มนวล ไม่ว่าตอนไหนๆแววตาของเขาก็ยังอ่อนโยนอยู่เสมอ ปล่งประกายด้วยแสงอันชาญฉลาด