ตอนที่ 360 เขารู้คำตอบแล้ว

วรินทรใช้มือคลำๆอยู่ในเรือ คลำๆมาพักหนึ่งก็ไม่เจอประตู เธอเดินเข้าไปข้างๆตะเกียงน้ำมันอยากถือตะเกียงน้ำมันเพื่อส่องแสงสว่าง

แต่ว่าในเวลานี้ตัวเรือนั้นก็สั่นอย่างรุนแรงเสียงน้ำทะเลซัดสาดแผ่นไม้แสบหูเหลือเกินเธอเพิ่งเดินไปข้างๆตะเกียงน้ำมัน

ความสั่นสะเทือนนั้นประมาณ 3 นาที วรินทรเห็นตัวเรือไม่สั่นเป็นแน่แล้ว จึงยืนขึ้นไปที่ตะเกียงนั้น

แต่น่าเสียดายตะเกียงนั้นติดอยู่กับที่ ดังนั้นเมื่อกี้นี้ที่ตัวเรือสั่นนั้นก็ไม่ได้ทำให้ตะเกียงหล่นลงมา

ดึงออกมาไม่ได้ วรินทรก็ไม่ไปเสียแรงจึงนั่งลงกับพื้น

ในเวลานี้ ทาวัตคงจะรู้แล้วว่าเธอนั้นได้หายตัวไป งั้นเมื่อไหร่เขาจะหาเธอเจอล่ะ

เธอหายตัวไปนานอย่างนี้ จะหาเธอเจอเปล่านะ

ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา ก็ถูกวรินทรสลัดทิ้งทันที ทาวัตต้องหาเธอเจอสิต้องหาเจออย่างแน่นอน

วรินทรคลำสร้อยที่สลักว่า “โลก” ที่อยู่บนคอนั้น ทั้งหัวใจก็สงบลงมาทันทีเหมือนมีทาวัตอยู่ใกล้ๆตัว

แต่เธอกลับพบว่า บนร่างกายของเธอนั้นนอกจากสร้อยคอเส้นนี้ นาฬิกาและกระเป๋าก็ไม่เห็นแล้ว

น่าจะเป็นคนเหล่านั้นกลัวว่าบนร่างเธอจะติดพิกัดการติดตาม

แต่ว่าสร้อยคอนี้ถูกเธอซ่อนไว้ใต้เสื้อผ้า ยังมีผ้าพันคอคลุมอยู่ดังนั้นเลยไม่เห็น

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ในที่สุดประตูก็ถูกเปิดออก แสงไฟนั้นส่องสว่างอยู่ในมือนั้นส่องแสงออกมาจากด้านนอก

คนนั้นแค่วางอาหารที่อยู่บนมือลง หลังจากวางเสร็จก็เดินออกไป

วรินทรงงเล็กน้อย คนเหล่านี้ยังใจดีส่งอาหารให้เธอทาน คงไม่วางยาพิษลงไปหรอกนะ

แต่ว่าคิดๆสภาพตัวเองตอนนี้แล้ว วรินทรก็รู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้ ตอนนี้เธอถูกคนเหล่านั้นขังพวกเขาอยากให้เธอตายนั้นง่ายเหมือนบีบมดตาย คงไม่ใส่ยาพิษในอาหารเพื่อฆ่าเธอหรอก

วรินทรเชิดไหล่ขึ้น เดิมทีที่นี่มืดขนาดนั้นเดินไปเธอยังไม่รู้เลยว่าทิศทางประตูอยู่ตรงไหน ยังจะดูอาหารเหล่านั้นอยู่ตรงไหนได้อีกล่ะ

วรินทรเบะปาก หลังจากนั้นก็หาว เมื่อเอามือยันข้างหลังเพื่อเขยิบท่าทีที่สบายขึ้น กลับคลำเจอสิ่งหนึ่ง

สายตาเธอเบิกกว้าง เอาสิ่งของที่อยู่ในมือขึ้นมาเป็นเทียนขรุขระหนึ่งเล่ม

ในใจของวรินทรก็เต้นขึ้นมาทันที

เธอถือเทียนเล่มนั้นขึ้นมาอย่างอดใจไม่ไหว ใช้เทียนเข้าใกล้เปลวไฟในตะเกียงไม่นานนักแสงไฟจากเทียนจึงทำให้ห้องโดยสารของเรือนั้นสว่างขึ้น

ความรู้สึกที่มองเห็นสภาพที่อยู่ตรงหน้าไม่เหมือนกัน

วรินทรเอาเทียนปักไว้บนชั้น หลังจากนั้นก็สังเกตห้องโดยสารเรือ

ห้องโดยสารของเรือไม่ได้ถือว่าเล็ก และก็ไม่ได้เรียบร้อยยังมีเตียงไม้ที่เรีบยๆเตียงนึงข้างบนนั้นปูพรมสีขาวและผ้าห่มบนพื้นนั้น ห้องนั้นเต็มไปด้วยเทียนที่ใช้แล้วและสิ่งของเล็กๆ

มือที่เธอคลำอยู่นานมาก นึกไม่ถึงว่าจะเช็คข้างๆเตียงไปมา

วรินทรหายใจเข้าลึกๆเก็บความประหม่าและความไม่สงบไว้ในใจ เดินไปที่ข้างเตียงแล้วนั่งลง

ความคิดเห็น