ตอนที่ 4 ว่าที่สามี มานี่ซิ

ตอนที่ 4 “ว่าที่สามี มานี่ซิ !”

Tonight คือบาร์ที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองเจียง

เมื่อเลิกเรียน วรินทรถูกคนขับรถขับมาส่งที่บาร์แห่งนี้ ได้ยินว่าดารินทร์ หันมณี ว่าที่ภรรยาของเธอโทรมาที่บ้านพูลสวัสดิ์ว่าอยากจะพบเธอ

พอนึกถึงชีวิตของแม่เธอยังอยู่ในมือของสองแม่ลูกนั้น วรินทรบังคับตัวเองมา แค่หวังว่า จะไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นก็พอ

เมื่อเข้าไปในบาร์ เสียงดนตรีดังก้องจนหูแทบหนวก วรินทรขมวดคิ้วอุดหูเดินผ่านชายหญิงที่เต้นอยู่ตรงกลางฟลอร์ จนมาถึงตรงหน้าดารินทร์ ที่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน

ขณะนั้นดารินทร์แต่งตัวเซ็กซี่ แต่งหน้าเข้ม ระหว่างนิ้วคีบเลดี้บุหรี่

กลิ่นของผู้หญิงที่เป็นผู้ใหญ่ ทำให้คนอื่นไม่มีทางคิดได้ว่า เธอกับคนป่วยในข่าวลือมีความเกี่ยวข้องกันได้

วรินทรขมวดคิ้ว เธอไม่ชอบที่นี่เลยจริงๆ

มีคนแต่งตัวโอ้อวดหลายคนนั่งอยู่ข้างๆดารินทร์ คนเหล่านี้น่าจะเป็นเพื่อนของเธอ วรินทรคิดในใจ

“คุณ..คุณดารินทร์ สวัสดีครับ ผมคือวรินทร” วรินทรโค้งคำนับแล้วพูดทักทายด้วยเสียงเบา

อยู่ข้างนอก เธอเป็นลูกนอกสมรสที่อ่อนแอขี้ขลาด

ดารินทร์มองเธอ ริมฝีปากแสยะยิ้มด้วยความรังเกียจ “นายคือวรินทร คนที่จะมาเป็นเขยแต่งเข้าบ้านหันมณีเหรอ ?”

วรินทรแข็งทื่อเป็นท่อนไม้ผงกหัว

“ได้ยินมาว่านายเป็นลูกชายนอกสมรสของบ้านพูลสวัสดิ์ ?” น้ำเสียงเยือกเย็นที่ดูถูกเหยียดหยามดังขึ้นมาอีก

วรินทรเข้าใจได้ทันที ดารินทร์ หันมณีคนนี้ตั้งใจเรียกเธอเพื่ออัปยศอดสูเธอ

“หน้าตาก็พอใช้ได้ แต่ทำไมรูปร่างอ่อนแอขนาดนี้ล่ะ ” ดารินทร์ ยกแก้วเหล้าขึ้น หมุนรอบตัววรินทรและพินิจพิเคราะห์

สายตานั้นเหมือนมองสัตว์ประหลาดอยู่ เธอหยุด แววตาเย็นชา “บ้านพูลสวัสดิ์ของนายนิไม่มีความจริงใจเลยสักนิด หาลูกนอกสมรสที่ไก่อ่อนขนาดนี้มาแต่งเข้าบ้านฉัน คิดว่าบ้านหันมณีเป็นอะไร !”

พูดจบก็ยกมือสาดเหล้าไปหน้าวรินทร

เรื่องที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้วรินทรตกตะลึง และรอบๆมีตบมือและหัวเราะดังขึ้น

วรินทรยืนตะลึงอยู่กับที่ เหล้าบนปรอยผมหยดลงที่ละหยดๆ หยดลงไปที่หัวรองเท้า และหยดลงไปหัวใจของเธอด้วย