ตอนที่ 432 ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปก็เป็นไปไม่ได้อีกแล้ว

ตอนที่ 432 ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปก็เป็นไปไม่ได้อีกแล้ว

“คาร่า เป็นอะไร?” วรินทรที่นอนหลับอยู่สนิทอยู่ข้างคาร่าตื่นขึ้นเพราะเสียงกรี๊ดคาร่า นั่งขึ้นมา นวดตาที่ยังเปิดไม่เต็มตาแล้วถามขึ้น “ฝันร้ายหรอ?”

คาร่าเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วเพิ่งรู้ตัวว่าที่แท้ก็คือความฝัน

เธอฝันซับซ้อนมาก เธอเคยฝันที่ตวัสจากไปตอนมัธยมปลาย ฝันว่าครั้งหนึ่งเคยทำอะไรโง่ๆกับนรชัย เคยฝันว่าบริษัทเอวิชั่นเกิดวิกฤต จากนั้นก็เข้าร่วมกับตระกูลยังเจริญ ถึงผ่านวิกฤตไปได้

เธอยังฝันอีกว่า เลือดบนร่างกายของทัตดาอยู่บนหน้ารถเธอ

คาร่าถูแก้ม. จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือมาจากโต๊ะ เปิดแสงหน้าจอแล้วมองวันที่ ที่แท้ก็เป็นฝันจริงๆ ทำไมจู่ๆเธอก็ฝันถึงเรื่องพวกนี้ล่ะ

อาจจะเพราะช่วงนี้เรื่องกวนใจมากเกินไป

“ฉันไม่เป็นไร แกนอนเถอะ” คาร่ายิ้มให้วรินททร จากนั้นก็ให้เธอนอนลงไป ตัวเองก็นอนตามลงไป

คาร่านึกขึ้นได้ว่า ที่วันนี้เธอมาอยู่ที่บ้านวรินทรก็เพราะนรชัย

ไม่ใชช่เพราะนรชัยทำร้ายเธออีก แต่เป็นเพราะว่านรชัยอยู่ที่บ้านเธอ เธอก็เลยออกมาพักกับวรินทรอย่างไม่ต้องสงสัย

คิดๆไปคาร่าก็รู้สึกปวดหัว นรชัยในฝันเมินเฉยเธอโดยที่ไม่มีความรู้สึกใดๆ รักแต่ทัตดาหมดใจ

แต่นรชัยในความเป็นจริง กลับเหมือนคนละคน จู่ๆก็สุภาพกับเธอขึ้นมา ชอบมาที่บ้านเธอในช่วงนี้ ทำให้คุณพ่อคุณแม่เธอสงสัยว่าเธอกับนรชัยมีความสัมพันธ์อะไรกัน

อย่างไม่มีทางเลือก เธอทำได้เพียงส่งสายตาโหดๆไปให้ทาวัต มาพักกับวรินทร

คาร่าแม้กระทั่งรู้สึกว่า การกลับมาของดวงดาวในมหาสมุทรลึกนั้นคือข้อผิดพลาด เธอยอมให้นรชัยเข้าใจผิดดีกว่า

ตั้งแต่แรกที่รู้ว่าคนที่แอบคอยช่วยเหลือเธอเงียบๆและยังบังมีดให้เธอคือตวัส ไม่ใช่นรชัย คาร่าก็เข้าใจทันที

ที่จริงแล้วเธอกับนรชัยก็เหมือนกัน ยอมผิดคน รักผิดคน

แต่ความต่างที่มากที่สุดของเธอกับนรชัยก็คือ เธอชอบตวัสไปแล้วก่อนจะรู้ความจริง แต่นรชัยตอนรู้ความจริงถึงจะตาสว่าง

นรชัยชอบเธอ ไม่ใช่เพราะความยินยอม แต่เป็นความรู้สึกผิด

แต่เธอว่าจะเคยชอบนรชัยมากเท่าไหร่ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปก็เป็นไปไม่ได้อีกแล้ว

คิดไปคิดมา คาร่าก็ปิดตาหลับปุ๋ย

——

เพื่อหนีนรชัย อาจจะพูดได้ว่าคาร่าใช้สมองครุ่นคิดอย่างหนัก ตอนที่ไม่สามารถหลบอยู่ที่บ้านวรินทรได้ ก็จะไปกกตัวอยู่ที่บ้านตวัส ตราบใดที่ไม่เจอกับนรชัยก็พอแล้ว

“อยากไปหลบที่ต่างประเทศจัง” คาร่าสั่นศีรษะอย่างอดไม่ได้ ยัดแอปเปิ้ลเข้าไปในปากแล้วดูรายการวาไรตี้ในโทรศัพท์ สั่นศีรษะต่อ

เธอพลาดตรงไหนตั้งแต่แรก คนที่ดีกับเธออย่างตวัสดันไม่ชอบ ดันไปชอบคนที่เย็นชาแทบบ้าอย่างนรชัย?

คาร่าสั่นศีรษะไปมา จากนั้นก็โดนคนข้างๆสัมผัสแก้ม โทนเสียงอิจฉาลึกๆ “เป็นอะไร? ยังคิดถึงรักแรกอยู่หรอ? เสียดาย?”

คาร่ารีบยิ้มตาม หยิบองุ่นมาหนึ่งลูกยัดเข้าปากตวัส “กินซะ จะพูดเพ้อเจ้อยังไง ถ้าฉันยังชอบเขา ฉันจะขยันหนีเขาไหม?”

“ใครจะไปรู้ว่าคุณยังคิดกับเขายังไง อาจจะรู้สึกผิดเลยไม่กล้าเผชิญหน้า?” ตวัสพูดอย่างไม่พอใจ ขโมยจานผลไม้ในมือเธอมาแล้วโอดครวญ

ให้ตายเถอะ ดูทำหน้าเข้า?

คาร่ากระตุกมุมปาก หยิบองุ่นในจานผลไม้มาหลายชิ้นยัดเข้าปากตวัส “ไร้สาระจริงๆ พูดมั่วๆอีกระวังจะสำลัก”

ในปากตวัสถูกยัดจนเต็มปาก อยากจะพูดต่อต้านสักประโยคก็ยังไม่ได้ ทำได้เพียงบังคับให้เคี้ยวแล้วกลืนลงไป จากนั้นก็พูด “เพียงแต่คุณหลบแบบนี้มันไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา จะไม่กลับบ้านไปตลอดหรอกใช่ปะ? และถ้ายิ่งหนีแบบนี้ ปัญหามันก็ไม่ถูกแก้ คุณคิดว่าไง?”