ตอนที่ 44 ไข้ขึ้นสูง

ตอนที่ 44 ไข้ขึ้นสูง

อพาร์ทเม้นของคาร่าอยู่ไม่ไกลมาก ดังนั้นกวินจึงใช้เวลาเดินเพียงแค่สิบนาทีก็ถึง

เด็กตัวเล็กๆแค่คนเดียวเดินอยู่กลางดึกแบบนี้ไม่ทำให้กวินรู้สึกกลัวแม้แต่น้อย เพราะว่าเขามีเอฟและพรรคพวกคอยคุ้มกันความปลอดภัยให้อยู่แล้ว เพราะฉะนั้นเรื่องความปลอดภัยหายห่วง

เมื่อเดินมาถึงล็อบบี้ใต้คอนโดของคาร่า กวินก็เดินไปเรียกลิฟต์

พอดีกับที่นรชัยเดินออกมาจากลิฟต์พอดีจึงสวนทางกับร่างป้อมๆของกวิน เด็กชายกวินกดปุ่มลิฟท์แล้วดูประตูลิฟต์ปิดลงอย่างช้าๆ

นรชัยรู้สึกถึงอะไรบางอย่างไม่ถูกต้องจึงหันหน้ากลับไปดู ก่อนที่ประตูลิฟต์จะปิดลงเขาเห็นใบหน้าเล็กๆของกวิน มือหนาที่ถือโทรศัพท์มือถือไว้ในมือแทบจะล่วงลงไปที่พื้น

นรชัยทำหน้าเหมือนเห็นผี เด็กคนเมื่อกี้ดูไปดูมาหน้าคุ้นมาก...

เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนนะ...

กวินกระชับสายกระเป๋าเป้ให้มั่นก่อนจะมองตัวเลขชั้นบนหน้าปัดลิฟต์ขึ้นสูงขึ้นทีละชั้นๆจนหยุดลงที่ชั้นสิบเอ็ด

เขาเคยได้ยินมามี้พูดถึงป้าคาร่ามาบ้าง มามี้บอกว่าป้าคาร่าเป็นลูกคุณหนูตระกูลร่ำรวยเหมือนกัน แต่แอบหนีออกมาทำงานหาเลี้ยงตัวเอง แต่เมื่อดูจากความเป็นอยู่แล้วก็ไม่เลวเลยทีเดียว ทั้งชั้นสิบเอ็ดนี้มีเพียงห้องของคาร่าเพียงห้องเดียวเท่านั้นดังนั้นเมื่อประตูลิฟต์เปิดออกก็เห็นประตูบ้านของป้าคาร่าได้ทันที

กวินจัดการไขกุญแจเข้าไปในบ้านของคาร่าอย่างคุ้นเคยก่อนจะเดินเข้าไปราวกับบ้านตัวเองก็ไม่ปาน

“เอ๋?” คาร่าที่ได้ยินเสียงเปิดประตูดังขึ้นก็รีบถือแก้วน้ำเดินออกมาดู จากนั้นก็พบว่าเป็นเด็กชายกวินนี่เอง

“กวิน ดึกดื่นป่านนี้ยังแอบหนีออกมาหาป้าไม่กลัวมามี้ของหนูจะตีก้นหรือไง?” คาร่าดีใจรีบวิ่งมาโอบกอดร่างป้อมๆเข้ามาในอ้อมแขน ก่อนจะถูไถแก้มนุ่มๆของเด็กน้อยอย่างมีความสุข

“มามี้บอกให้ผมมาที่นี่ฮะ ป้าคาร่าต้องรับผมไว้เลี้ยงด้วยนะฮะ” กวินจ้องมองเธอด้วยดวงตากลมโตพลางทำหน้าตาน่าสงสารออดอ้อนเธอ

คาร่านวดหน้ากลมๆของเด็กชายกวินด้วยความสงสาร “ป้าคาร่าต้องรับหนูไว้เลี้ยงอยู่แล้ว หนูอยากอยู่ที่นี่กับป้าคาร่านานแค่ไหนก็ได้นะจ้ะ ไม่มีปัญหา”

คาร่าชอบกวินมากจริงๆ เวลาที่เห็นกวินเธอก็ยังอยากมีลูกของตัวเองบ้างจัง

แต่เมื่อคิดถึงน้ำแข็งเดินได้อย่างนรชัย เธอก็หดหู่จนต้องถอนหายใจออกมา

“ว่าแต่ว่ากวินจ้ะ ดึกขนาดนี้ทำไมยังไม่หลับไม่นอนเอ่ย มามี้ของหนูยังไม่กลับบ้านหรือไงกัน?” คาร่าเหลือบมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังก็ถามขึ้นมาอย่างสงสัย เด็กๆควรนอนกันตั้งแต่หัวค่ำแล้วไม่ใช่หรือไงนะ?

อีกอย่างถ้าวรินทรกลับมาถึงบ้านแล้วก็คงไม่ให้กวินมานอนกับเธอที่นี่หรอก หรือว่าวรินทรจะพาใครกลับบ้านนะและเธอก็ไม่อยากให้เขาคนนั้นเห็นกวินด้วยสินะ

ทาวัต

นอกจากเขาคนนั้นจะเป็นใครได้

คาร่ามองมาที่กวินด้วยแววตาสงสาร ในใจก็ก่นด่าทาวัตไม่หยุด ต่อให้เขาไม่รู้เรื่องราวที่แท้จริงก็เถอะ เขาก็ไม่สมควรทำร้ายจิตใจของวรินทรอยู่ดี ทำให้กวินไม่อาจเห็นหน้าพ่อแท้ๆของตัวเองได้ด้วยซ้ำ

กวินหลุบตาลงก่อนจะพูดออกมา “ผมนอนหลับไปแล้วฮะแต่ถูกมามี้ปลุกให้ตื่น”

ขอโทษนะฮะมามี้ ขอใช้ชื่อมามี้มาเป็นข้ออ้างหน่อยนะฮะ

บูกัตติ เวย์รอนสีดำคันหรูแล่นมาจอดที่ที่จอดรถใต้คอนโดของวรินทร โคมไฟสลัวๆที่ติดๆดับๆราวกับใกล้จะเสียในไม่ช้า

ทาวัตช้อนร่างของวรินทรเข้ามาในอ้อมแขนก่อนจะเดินเข้าคอนโด

“ชั้นไหน?” เมื่อเดินเข้ามาในลิฟต์ทาวัตก็ถามเธอขึ้นมา

วรินทรตอบโดยไม่แม้แต่จะลืมตาขึ้นมามอง “ชั้นเจ็ด”

ทาวัตกดปุ่มลิฟต์ก่อนที่ลิฟต์จะค่อยๆขึ้นไปเรื่อยๆ ในลิฟต์ที่เงียบสนิทมีเพียงเสียงหายใจหอบอย่างหนักของวรินทรที่ไม่สบายดังขึ้นเท่านั้น

เธอเอนศีรษะซบลงบนอกแกร่งของเขาอย่างอ่อนแรง ลอบฟังเสียงหัวใจของเขาที่เต้นอย่างมั่นคง เพราะเพิ่งตากฝนมาทำให้เสื้อผ้าของหญิงสาวชื้นไปหมด ร่างกายที่ถูกพิษไข้เล่นงานของวรินทรเมื่อต้องมาสวมใส่เสื้อผ้าชื้นๆแบบนี้ทำให้รู้สึกไม่สบายตัวอย่างมาก