ตอนที่ 48 ฉันจะฆ่าพวกแก

ตอนที่ 48 ฉันจะฆ่าพวกแก

ของอย่างวรินทรน่ะหรือจะกลัวหนู? ถ้ากลัวหนูอย่ามาเรียกเธอว่าวรินทรเลย

“คุณผู้หญิงคะ ในบ้านมีหนูน้อยมาก ดิฉันจับมาได้แค่สี่ตัวเองค่ะ” ไม่นานพวกสาวใช้ก็จับหนูยัดใส่กรงมาให้ณัฐพิชาดู

เมื่อหญิงวัยกลางคนเห็นเจ้าหนูสีดำๆสกปรกก็เกือบหลุดกรี้ดออกมา

“แล้วแกจะเอามาให้ฉันดูทำไม? ปล่อยเข้าไปในห้องสิ” เธอโบกมือไล่และชี้ไปทางห้องที่ต้องการให้เอาหนูไปปล่อย

สาวใช้ไม่ทราบว่าวรินทรถูกขังอยู่ในนั้น เธอรู้เพียงแค่ว่าห้องนี้เป็นห้องของคุณผู้หญิงคนเก่าที่นายท่านสั่งห้ามไม่ให้ใคร

เตะต้องสางของส่งเดช เธอจึงรู้สึกลำบากใจ “คุณผู้หญิงคะ แบบนี้มัน...”

“แบบนี้มันทำไม ฉันสั่งให้เธอทำเธอก็ต้องทำ หากเกิดอะไรขึ้นเดี๋ยวฉันรับผิดชอบเอง” ณัฐพิชาหายใจฮึดฮัด

วาดฝันหลบอยู่อีกทางหนึ่ง ไม่ว่าอย่างไรหนูก็เป็นสัตว์ที่ผู้หญิงทุกคนขยะแขยงอยู่แล้วยิ่งกลิ่นเหม็นที่โฉยออกมาจากตัว

พวกมันด้วยแล้วเธอยิ่งอยากจะอ้วก!

เมื่อสาวใช้ได้ยินณัฐพิชาพูดออกมาแบบนั้นก็วางใจ เธอจึงเดินไปเปิดประตูและปล่อยหนูสี่ตัวเข้าไปในนั้นจากนั้นก็ปิด

ประตูกลับตามเดิม

“เธอยืนเฝ้าอยู่ตรงนี้ ห้ามให้มีสักตัวหนีรอดออกมาได้นะ ได้ยินไหม?” เมื่อพูดจบณัฐพิชาก็ลากวาดฝันกลับห้องไปอาบน้ำ

แต่งตัว

วรินทรที่อยู่ข้างในห้องเคลื่อนไหวเร็วมาก หญิงสาวจัดการเปิดถุงผ้าก่อนจะย้อนยัดพวกหนูเข้าไปในนั้นและมัดไว้ทันที

เจ้าพวกหนูสีดำตัวเล็กๆต่างดิ้นรนไปมาอยู่ในนั้นแต่ก็ไม่สามารถหลุดออกมาได้

ในเมื่อพวกเธอสองแม่ลูกชอบหนูกันขนาดนั้น ก็ดี ฉันจะให้พวกเธอได้เจออะไรใหม่ๆดูบ้าง

วรินทรมองไปรอบ ๆ ห้องก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง เธอนำข้าวของเครื่องใช้รวมถึงพวกเครื่องประดับ

เพชรพลอยที่ทมยันตีชอบใส่ลงไปในนั้น เครื่องประดับพวกนี้เป็นของที่ชยุตเคยมอบมันให้แก่แม่ของเธอ แม่ของเธอไม่ใช่คนชอบใส่เครื่องประดับอยู่แล้วดังนั้นหากเธอนำกลับบ้านก็คงไม่มีใครสังเกตเห็น

ดูท่าแล้วถ้ารวมเข้ากับเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นมาในไม่ช้านี้ วรินทรมั่นใจมากว่าชยุตไม่มีทางรู้ได้แน่นอน

สาวใช้ที่เฝ้าอยู่หน้าประตูเห็นว่าในห้องยังคงเงียบสงบไม่มีอะไรเกิดขึ้น อีกย่างประตูก็ถูกล็อคไว้เธอจึงคิดจะไปห้องน้ำสัก

หน่อยแล้วค่อยกลับมาเฝ้าต่อ

หลังจากอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ ณัฐพิชาและวาดฝันก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาก พวกเธอสองคนเดินช้าๆจนไปหยุดที่

หน้าห้องของทมยันตี แต่ไม่ได้ยินเสียงกรีดร้องอย่างที่คาดหวังเลยสักนิด

“คนเฝ้าล่ะ? หายไปไหนกัน?” วาดฝันลองบิดลูกบิดประตูพลางทำหน้ามุ่ยไม่พอใจ

“ไม่ต้องห่วงหรอก ประตูถูกล็อคไว้อยู่ อย่างไรเสียยายนั่นก็หนีไปไหนไม่ได้อยู่แล้ว คงตกใจจนเป็นลมไปแล้วมากกว่า”

ณัฐพิชาไม่รู้สึกเป็นห่วงสถานการณ์ในตอนนี้เลยแม้แต่น้อย

เธอไม่เชื่อหรอกว่าหนูสี่ตัวนั่นจะทำอะไรวรินทรไม่ได้

“งั้นเราลองเปิดเข้าไปดูดีไหม?” วาดฝันพยักหน้า

วาดฝันอยากเห็นท่าทางหวาดกลัวของวรินทรจนตัวสั่นไปหมด

ณัฐพิชาหยิบไม้กวาดขึ้นมาก่อนจะค่อยๆเปิดบานประตูเข้าไปในห้อง ในห้องเงียบสงบไม่มีเสียงอะไรเลยทั้งยังมืดสนิทจน

แทบไม่เห็นอะไร

วาดฝันเกาะหลังแม่ของตนเดินเข้ามาในห้อง หญิงสาวแอบกลัวว่าจะมีหนูวิ่งออกมา

วรินทรที่นั่งเงียบๆอยู่ข้างประตูหลุดยิ้มชั่วร้ายออกมา คิดไม่ถึงว่าสองแม่ลูกคู่นี่จะโง่ขนาดเดินเข้ามาด้วยตัวเองแบบนี้

จากนั้นก็แอบขอโทษทมยันตีในใจ

วรินทรฉวยโอกาสหลบออกไปนอกห้องและเปิดถุงผ้าปล่อยหนูออกไปทันทีจากนั้นก็ปิดประตูล็อคเสร็จสรรพ

“กรี้ด!! แม่คะ มีอะไรไม่รู้กัดหนู!” วาดฝันกรีดร้องออกมา “แม่คะ หรือว่าจะเป็นหนู?!”