ตอนที่ 69
ตอนที่ 69 ทาวัต คุณโกหกฉัน!
October 22, 2026
ตอนที่ 69 ทาวัต คุณโกหกฉัน!
กวินมองมามี๊ด้วยความสงสาร น่าสงสารมามี๊จัง โชคชะตาลิขิตมาแล้วว่าต้องโดนแดดดี๊เล่นงาน
วรินทรไม่เชื่อหรอกว่ามันลิขิตมา ใช้แรงขยับขาขวา ขยับทีเดียวเจ็บถึงแผล เจ็บจนลมหายใจเย็นเลย ใบหน้าที่อมชมพูซีดลงเลยทีเดียว เกือบสบัดขาซ้ายไปอีกด้านแล้วไหมหล่ะ
พิการ ตัวหนังสือสองคำนี้ลอยเข้ามาในหัวสมองของเธอ
“ทาวัต คุณโกหกฉัน!”เธอทำปากแบนๆแล้วพูด นวดขาขวาของตน เจ็บเหมือนโดนตัดไปครึ่ง
“ผมโกหกอะไรคุณ?”ทาวัตงง เห็นวรินทรเจ็บจนน้ำตาคลอ หยิ่งๆเฉยๆ แต่กลับเป็นห่วงมาก
“คุณบอกว่าจะไม่ให้ใครมาตัดขาฉันทิ้ง เจ็บอย่างกับผีฉันว่าขาฉันบินไปนานแล้ว!”วรินทรนึกสภาพขาที่โดนตัด ก็มีความรู้สึกที่อยากร้องไห้จนร้องไม่ออกไร้ความหวัง เชี่ยเอ้ยทีหลังจะใส่กระโปรงสวยๆได้ยังไงอีก จะเดินอย่างมั่นใจได้ยังไง!
วันหลังเธอต้องจับไม้เท้าเดินจริงๆหรอ?!
เส้นเลือดเขียวตรงคางทาวัตพันกันไปสักแปป จับคางเธอเงยขึ้นอย่างเบื่อหน่าย วรินทรเงยหน้ามองสีหน้าบ่งบอกว่าถ้าไม่มีขาฉันก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่ “วรินทร คุณโง่กว่านี้อีกหน่อยได้ไหม?”
วรินทรยิ่งรู้สึกเสียใจไปอีก คนที่เสียใจ ธรรมดาที่จะโวยวายอย่างไม่มีเหตุผล เช่นเธอ “ฉันทำไม?ขาฉันโดนตัดทิ้งแล้ว คุณยังจะด่าฉันอีก!”
“ ใครบอกว่าขาคุณโดนตัดทิ้งแล้ว? สมองคุณโดนกินไปหมดแล้วหรือไง?ไม่รู้จักเปิดผ้าห่มดูหรือไงว่าขาในผ้าห่มเป็นขาหมูของใคร?”ทาวัตปากจัด
คุณนั้นแหละขาหมู!วรินทรเปิดดูผ้าห่มด้วยความโกรธ แล้วมองขาที่พันผ้าไว้หลายๆชั้น ก็ไม่ได้โดนตัดทิ้ง……
“ทำไม?นี้ใช่ขาคุณไหม?”ทาวัตเดินไปตรงหน้าเธอ ใช้แรงนวดขาเธอ เจ็บจนวรินทรสูดลมหายใจตรง
“ใครจะไปรู้ว่าเป็นขาเทียมหรือเปล่า?”วรินทรตบมือของทาวัต ในใจก็ยังรู้สึกโชคดีที่ขายังอยู่ แต่ก็ปากไม่ตรงกับใจ
ทาวัตใจร้อน ก้มตัวลงสองมือบีบๆแก้มของวรินทรที่นุ่มนิ่ม สามารถมองเห็นขนตาที่ละเอียดของเธอ เขาสบตาวรินทร พูดกับเธอด้วยความจริงใจในระหว่างที่สบตาไว้——
“วรินทร คุณรู้ไหมความรู้ของคุณหมูยังเอาชนะคุณได้?”
“สมองของคุณกินไปพร้อมกับตอนกินข้าวหรือไง?”
“ว่าคุณเหมือนหมู หมูยังไม่โอเคเลย คุณโง่ขนาดนี้ได้ไง?”
นี้คือครั้งแรกที่ทาวัตพูดมากๆ ถึงแม้........จะเป็นแต่คำที่ด่าเธอ！
เธอโง่?
ถ้าได้ วรินทรอยากจะชี้หน้าเขาแล้วบอกเขาด้วยความได้ใจว่า ลูกชายของเขาอยู่บนมือเธอ อยากเจอเขาต้องเอาหัวมาแลก！
“ฉันโง่ขนาดนี้แล้วคุณมาอยู่ห้องเดียวกับฉันทำไม？แน่จริงคุณก็ออกไปสิ！”วรินทรมองเขาด้วยความสะใจ ใบหน้าเปล่งปลั่ง นึกถึงกวินก็รู้สึกภูมิใจ
“อยู่ห้องเดียวกัน？”ทาวัตหัวเราเสียงต่ำ น้ำเสียงมีเสน่ห์เสมือนไวน์แดง “ในเมื่อคุณบอกว่าเราอยู่ห้องเดียวกัน ไม่กลัว ผมทำอะไรคุณหรอ？”
พูดอยู่ ก็เข้าใกล้วรินทรเรื่อยๆ วรินทรได้แต่ขยับถอยหลัง ทาวัตยิ่งอยู่ยิ่งใกล้ ในใจรู้สึกตื่นเต้น
แหวะ ถอดอะไรไม่ถอนมาถอนขนเสือ！
“ฉัน ฉันบอกคุณนะ อย่าทำอะไรพิเรนทร์ ยังมีเด็กอยู่นะ.........”วรินทรกลืนน้ำลาย ใกล้ทาวัตแล้ว ได้กลิ่นหอมจากตัวเขาอ่อนๆ ผู้ชายที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นเข้าใกล้เธอไม่หยุด เกรงจนวรินทรใจเต้นแรงเหมือนจะทะลุออกมาแล้ว
ทาวัตยิ้มอ่อน นิ้วที่ยาวจับคางเธอไว้ ใบหน้าที่หล่อเหลาค่อยๆเข้าใกล้ข้างหูของเธอ แล้วเป่าลมเบาๆ ชัดเลย รู้สึกไได้ว่าร่างกายผู้หญิงคนนี้สั่นไปหมด
“เด็ก？ตรงนี้มีแค่เราสองคน”