ตอนที่ 80 พ่อแกเป็นใคร

ตอนที่ 80 พ่อแกเป็นใคร？

ก็แค่ซอสพริก กวินกินได้ เขาก็ไม่ยอมแพ้!

“คู่กับน้ำโค้กเหมาะมากนะ!”กวินยื่นน้ำโค้กที่อยู่ตรงหน้าตนให้เอฟอย่างใจกว้าง ให้เขากอกเข้าไปในปาก

เอฟรับมาแบบไม่รังเรเลย แล้วกอกใส่ปากเลยทีเดียว เสียงซ่าของน้ำโค้กออกมาจากในปาก สลับความเผ็ดกับซอสพริกในปากเลย น้ำโค้กเป็นของเย็น เผ็ดเย็นสลับกัน ให้รสชาติฟ้าผ่าในปากชัดๆ!

การกินแบบนี้กวินแนะนำอย่าใช้บ่อย เพราะไม่ใช่ทุกคนที่จะมีฟันและกระเพาะที่แข็งแรงเหมือนสองแม่ลูกเขานะ

“มาต่อๆ พี่เอฟพี่เก่งมากเลย ลูกผู้ชาย!”กวินคีบเนื้อย่างให้เอฟไปด้วย เทน้ำโค้กให้เขาไปด้วย ไม่หยุด

เร็วๆนี้ในร้านปิ้งย่างก็มีภาพบรรยากาศ：เด็กน้อยคนหนึ่งที่รูปหล่อแบ๊วๆ ดื่มน้ำโค้กไปด้วยแล้วทาซอสบนปิ้งย่างไปด้วย กินอย่างสนุกสนานมาก ไม่มีปัญหาอะไรเลย แต่ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเขากินจนหน้าแดงหูร้อนหมด ปิดปากไว้แสดงความหมายว่าขัดขืน เห็นเด็กผู้ชายคนนั้นยื่นปิ้งย่างมาให้ได้แต่โบกมือ

“ที่จริงก็ไม่ได้เผ็ดมาก”ปากของกวินปาจาปาจา จานบนโต๊ะเยอะมาก ส่วนมากก็เอฟเป็นคนกิน กวินกินน้อยมาก

เพราะมามี๊บอกว่า ของแบบนี้ไม่ดีกินเยอะ

......แต่แกก็ให้เอฟกินไปเยอะเลยนะ

“เอฟ โอเครไหมเนี่ย？”กวินเปิดตากว้างๆมองเอฟ เห็นสภาพใบหน้าที่แดงและทนไว้ก็รู้สึกสงสาร กวินจึงตัดสินใจปลอบใจสักหน่อย

“ปิ้งย่างและซอสพริกของร้านนี้ นายชอบแน่นอน”ธรรศพานรชัยเดินเข้าในร้านปิ้งย่าง ดมกลิ่นหอมปิ้งย่างบนอากาศ นรชัยก็พบว่าน้ำลายย้อยในปากโดยไม่รู้ตัว

“ถ้าไม่เผ็ดนายเลี้ยงทั้งหมดนะ” นรชัยมองรอบๆอย่างเฉยๆ ณ ตอนนั้นเป็นเวลากลางคืน คนที่มากินปิ้งย่างร้านนี้ก็ไม่น้อยเลย เพราะฉะนั้นต้องหาที่นั่งดีๆ

“ไม่มีปัญหา นู้นมีที่นั่ง”

นรชัยพยักหน้า แล้วเดินไปทางมุมที่ไม่มีคนนั่งกับธรรศ

“ผมไปสั่งอาหารที่อร่อยนะ นายรอผมที่นี้”ธรรศพูดจบ เดินไปอีกทาง มุมที่นรชัยนั่ง ก็สงบดี

ไม่พูดก็ไม่ได้ บางทีก็บังเอิญอย่างนี้แหละ

บังเอิญเกิ๊น

กวินจัดการไม้สุดท้ายอย่างไม่เกรงใจ ดื่มโค้กไปหนึ่งคำ พิงที่เก้าอี้ หรี่ตาดวงใสๆของเขา

“อิ่มจุง อิ่มจุง ผมอิ่มแล้วบ””

เอฟแอบๆมองจานที่วางอยู่ข้างๆ แล้วมองท้องของกวินที่ป่องๆ ตะลึง ท้องของเด็กคนนี้ทำไมยัดได้เยอะขนาดนี้

“เอฟ อยากกินอีกหรอ?”กวินมองเอฟที่จ้องเขาตลอด จึงถาม

เอฟได้ฟังปุ๊ปรีบส่ายหัว “ไม่ เอฟไม่อยากกินของพวกนี้อีกต่อไปแล้ว

เขาสามารถรู้สึกได้ว่าในขณะที่พูด ลิ้นทั้งลิ้นคือชาไปหมด

กวินเบะปาก มองเขาด้วยความรู้สึกเสียดาย “งั้นก็น่าเสียดายนะ”

เขายังอยากมากินกับเขาอีก

กวินคิด หยิบกระดาษทิชชู่ขึ้นมาเช็ดปาก กำลังจะโยนทิ้งในถังขยะ ใครจะไปรู้ไม่รู้ว่าตัวเป็นไร ขาเก้าอี้หมุนแรง กระเด็นไปบนพื้นทั้งตัว