ตอนที่163 หลังจากนี้ก็เป็นแค่เพื่อนกัน

ตอนที่163 หลังจากนี้ก็เป็นแค่เพื่อนกัน

กวินกลับเชิดหน้าอย่างภูมิใจ “ลูกไม่ใช่เด็กขี้ขลาดนะ การแอบหลังแดดดี้ไม่ใช่พฤติกรรมของลูกผู้ชาย!”

เขากวินหากโดนใครรังแก ควรจะเอาคืนเป็น2เท่า จะยืนให้คนอื่นรังแกเฉยๆได้ยังไง?

อย่างนั้นมันขี้ขลาดเกินไป ไม่ใช่ทำเนียบของเขา!

ถึงแม้ว่า…..คำพูดคำนั้นของแดดดี้จะทำให้เขาดีใจอยู่ลึกๆ ความรู้สึกที่ก่อเรื่องแล้วก็แอบหลังพ่อ เขาไม่เคยได้สัมผัสมันเลย

กวินกวักสายตาไปมา คิดในใจว่าจะหาโอกาสลองสัมผัสดูดีไหม?

“ฮ่าๆๆๆ ดี นี้ถึงจะเป็นลูกของพ่อ” ทาวัตยืนขึ้น อุ้มร่างเล็กๆของกวินเหวี่ยงเป็นวงกลม

ได้ยินมาว่าเด็กๆทุกคนชอบเล่นแบบนี้ นี้ทาวัตถุงกับค้นหาในเน็ตมาเป็นพิเศษเลย

กวินยิ้ม เขาชอบเวลาที่อยู่กับทาวัต ไม่มีแรงกดดันใดๆ ไม่เหมือนตอนอยู่กับวรินทร แต่เขาชอบมาก

อยู่ดีๆมีเสียงส่งมาจากนอกคฤหาสน์ ทำลายบรรยากาศหมด

ทาวัตขมวกคิ้ว อุ้มกวินเดินออกไปนอกคฤหาสน์

บนสนามหญ้านอกคฤหาสน์ คนใช้กำลังล้อมไม่รู้กำลังดูอะไร ดูจากมุมของพวกเขาแล้วเห็นเพียงเสื้อสีขาวที่อยุ่ท่ามกลางผู้คน

วรินทรที่ตอนแรกอยุ่ในห้องนอนดีๆ แต่ก็รออยู่นานกลับไม่มีใครมาเปิดประตูเธอ เธอโมโหเลยหาทางลงมาทางระเบียงห้อง ที่แรกเธอกะจะโดดลงสระว่ายน้ำ แต่ไม่ได้ดูทิศทางดีๆ เลยตกลงมาที่สนามหญ้าข้างสระว่ายน้ำ

ครั้งนี้ถึงแม้จะไม่ได้บาดเจ็บอะไร แต่เท้าก็แพลงแล้ว

วรินทรนั่งอยู่บนสนามหญ้า จับขาที่บาดเจ็บของตัวเอง เริ่มบวมขึ้นมาแล้ว ต่อหน้าคนมากมาย เป็นตายยังไรก็ไม่ยอมบอกว่าตัวเองบาดเจ็บ

“เกิดอะไรขึ้น?” ทาวัตกับกวินเดินมาถึงด้านหน้าวรินทร นั่งมองร่างกายเธอ

วรินทรมองไปรอบๆ กวาดสายตามองดูคนใช้ที่รายล้อม เธอปิดปากไม่ยอมพูด

ทาวัตสายตาเยือกเย็น หัวคิ้วกระดิก พูดกับคนใช้เหล่านั้นว่า “มาล้อมอะไรอยู่ตรงนี้? ถ้าว่างมากก็ไปเอาเงินเดือนก้อนสุดท้ายกับน้าลิงแล้วออกไปซะ”

คนใช้ต่างรีบแยกย้ายกันไป อย่างรวดเร็วตรงนี้ก็เหลือเพียงทาวัต วรินทรและกวิน สามคน น้าลิงให้คนใช้บางคนแอบดูอยู่ไกลๆ ไม่ให้ใครเข้าไป

“ผมขอดูหน่อย” ทาวัตเอามือของเธอที่จับข้อเท้าไว้ออก เป็นอย่างที่คิด มันแดงจนไม่เป็นรูปเป็นร่างแล้ว

“หม่ามี้! ทำไมต้องคิดสั้นโดดตึกละ?!” กวินจ้องมองวรินทร มองหน้าเธออย่างผิดหวัง แล้วขยับเข้าไปดูข้อเท้าวรินทร เป่าเบาๆที่ข้อเท้าเธอ “ลูกเป่าให้ เป่าแล้วจะหายเจ็บ”

วรินทรมองหน้ากวินอย่างซาบซึ้ง กวินลูกเธอที่น่ารักที่สุด

“หม่ามี้นะโง่!” ทาวัตใช้นิ้วแทงไปที่หน้าผากวรินทรหนึ่งที และอุ้มเธอขึ้น เดินเข้าคฤหาสน์ไป

กวินก้าวขาสั้นๆรีบตามไป

“ฉันไม่โง่หรอก! ใครให้คุณขังฉันไว้ละ ถ้าคุณไม่ขังฉันไว้ขาฉันจะได้รับบาดเจ็บไหม?” วรินทรเจ็บข้อเท้าจนหน้าเธอซีด แต่ปากก็ยังบ่นไม่หยุด และใช้มือทุบตีแขนของเขา