ตอนที่376 เธอปฏิเสธที่จะเชื่อทุกคน

ตอนที่376 เธอปฏิเสธที่จะเชื่อทุกคน

สีหน้าซีดเซียวของวรินทรดูดีขึ้นมากแล้ว เธอมองไปรอบๆทั่วทุกด้าน แล้วก็ค่อยๆหลับตาลง แสงแดดสว่างจ้าแต่ไม่ได้ส่องตา อบอุ่นแต่ไม่ทำให้ร้อน รู้สึกสบายใจมาก

“หลังจากนี้เธอควรจะออกมารับแสงแดดบ่อยๆนะ มันจะดีต่อการฟื้นฟูร่างกายของเธอ” ประภาพเข็นเธอไปจนถึงกลางลานกว้าง แล้วก็ให้คนชงชามาให้เธอหนึ่งแก้ว

“อื่ม ” วรินทรตอบรับมาหนึ่งคำ แล้วก็จิบชาดำ แล้วก็มองไปที่ประภาพ

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม คนๆนี้ทำให้เธอรู้สึกไม่ค่อยดี ทำให้เธอไม่ค่อยอยากจะเข้าใกล้

“ฉทำไม...ฉันถึงเสียความทรงจำล่ะ?” วรินทรเงยหน้าขึ้นมามองหน้าประภาพ เขาคนนี้ทำให้เธอสังหรณ์ใจไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ว่า เธอก็อยากรู้คำตอบไม่อยากจะให้สมองของเธอว่างเปล่าไม่รับรู้อะไร

ประภาพกระพริบตาเล็กน้อย ภาพเหตุการณ์วันนั้นก็โผล่ขึ้นมา

วันนั้นที่ทะเล หลังจากที่เขากับเธอตกทะเลไปแล้ว เขาได้รับการช่วยเหลือก่อน แล้วตอนที่เขาไปช่วยวรินทร ประภาพจะไม่มีวันลืมภาพนั้นตลอดชีวิต

หวาดกลัวตะลึงโกรธแค้นหลังจากนั้นเขาก็รู้อย่างแจ่มแจ้ง เธอตัดสินใจปล่อยมือเขาแล้วตกลงไปในทะเลอีกครั้ง

คำพูดสุดท้ายที่เธอบอกเขาก็คือ ทำไมถึงเป็นนาย

ในประโยคนี้ เต็มไปด้วยความผิดหวังแล้วก็ตกลงไปที่ทะเลอีกครั้ง

ตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา เขาก็รู้ว่า วรินทรมั่นใจว่านี่เป็นฝีมือของเขา

ที่จริง เธอเริ่มสงสัยตั้งแต่เห็นเขาอยู่บนเรือแล้ว เขาแค่กลัวว่าเธอจะไม่เชื่อใจเขา ที่สุดท้ายที่เขาอยากจะนั่งนั้น คือนั่งในใจเธอนั่นเอง

หลังจากที่วรินทรตกลงไปในทะเลอีกรอบแล้วเขาก็เริ่มหาหมู่เกาะกับประเทศที่ติดทะเล ให้พวกเขาได้อาศัยแถวริมชายหาด ไม่คิดว่า สุดท้ายจะได้ข่าวว่าเธอได้ไปอยู่ที่เกาะของประเทศ B

เขาช่วยชีวิตเธอไว้ แต่ก็เริ่มกลัว กลัวว่าเธอตื่นมาจะมองเขาด้วยสายตารังเกียจ

เรือทิ้งระเบิดลำนั้นเขาส่งไปเอง การที่เธอถูกลักพาตัว คือแผนของเขาเอง ที่โดดลงทะเล ก็เพื่อไม่ให้เธอถูกทาวัตพาตัวไป แล้วก็จัดฉาก ให้ดูเหมือนว่าเธอเสียชีวิตบนเรือลำนั้น

พูดได้ว่า เรื่องทั้งหมดนี้ เขาวางแผนทั้งหมดตั้งแต่แรก

ประภาพกลัวการเห็นสายตาของจรินทรพอเขาได้สบสายตากับเธอเมื่อไหร่ ก็ได้แต่นึกถึงตอนที่เธอสะบัดมือเขาออกแล้วยอมตกลงไปในทะเล หัวใจก็รู้สึกหม่นหมองขึ้นมาทันที

“ตัวตนของฉันดึงดูดศัตรูจำนวนมาก เธอก็เลยถูกคนพวกนั้นลอบทำร้าย ได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะ เลยสูญเสียความทรงจำ” ประภาพมองหน้าเธอ แล้วก็ตอบอย่างจริงใจ

วรินทรหลุบตาลง พร้อมกับถามต่อ “แล้ว ครอบครัวฉันล่ะ?”

“ครอบครัวของเธออยู่ที่ฝรั่งเศส เดี๋ยวมีเวลาแล้วจะพาเธอไปเยี่ยมพวกเขา”

วรินทรพยักหน้า แล้วก็มองหน้าเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ก่อนที่ฉันจะเสียความทรงจำไป ฉันชอบนายรึเปล่า?”

“ชอบมากเลยแหละ” ประภาพตอบอย่างไม่ลังเล เท่ากับว่าทั้งหลอกเธอ และหลอกตัวเองด้วย แต่เวลาแบบนี้ มันก็คุ้มค่า

ใครจะไปคิดว่าวรินทรจะยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา พร้อมกับจ้องหน้าประภาพ “ยังไงฉันก็ว่าก่อนจะเสียความทรงจำฉันก็ไม่ได้ชอบนายหรอก การแต่งงานของเราคงเป็นแค่เรื่องธุรกิจเท่านั้นแหละ”

ประภาพช็อกไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าเธอจะเหมือนกับตอนยังไม่เสียความทรงจำมากขนาดนี้พูดจาวู่วาม อยากพูดอะไรก็พูด

“อืม มันก็เป็นการแต่งงานกันจริงๆนั่นแหล่ะ แต่ว่าฉันรักเธอมาก แต่เธอกลับไม่รักฉันเท่านั้นเอง”

เพราะเกรงว่าเธอจะจำอะไรได้ ประภาพก็เลยพูดสี่คำนั้นออกไปอย่างไม่ทันระวัง

“อ๋า นายตกหลุมรักข้างเดียวนี่เอง” หลังจากวรินทรนอนเบื่อมาหลายวัน ประโยคนี้ก็ทำให้เธอรู้สึกเริ่มสนใจขึ้นมาบ้างแล้ว “แล้วฉันล่ะ? คนที่ฉันชอบล่ะ?”