ตอนที่381 ขอโทษที...ฉันไม่ได้รู้จักคุณ

“……”

แค่ประโยคหนึ่ง ได้ทำให้สิบสอง รู้สึกว่าสิ่งที่กระทำไปซื่อบื้อไปหน่อย

“คุณยังมีที่ที่อยากไปอยู่หรือเปล่า? ฉันจะพาเธอไป”

วรินทรตอนนั่นกำลังนั่งมองดูโฆษณาที่ผ่านจอกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า “ฉันเหนื่อยแล้ว เธอกลับไปเถอะ”

จากนั่นก็มีเสียงหายใจ เฮือกใหญ่ พูดขึ้นมาว่า “ ได้ ”

เมเห็นวรินทรถูกคนอื่นลากไปแล้ว ใบหน้าของเธอแสดงอารมณ์ถึงความกังวล รอจน พรต กลับมา

ถึงได้ตามไปพร้อมๆกัน

_ _

“แดดดี้ นึกไม่ถึงว่าเราจะพลาดประเทศนี้ไป ยังดีให้ เม กับ พรต ไปก่อน ไม่งั้นไม่รู้จะหากันเจอเมื่อไหร่”

กวินได้มองดูวิวด้านล่าง ซึ่งยิ่งเข้าใกล้ประเทศBเข้าไปทุกที อากาศก็เริ่มหนาวขึ้นมา

“มันก็ไม่แน่นะ” ทาวัตไส่หัวเบาๆ ซึ่งนิ้วมือกำลังพิมพ์อยู่กับแป้น และตอนนั้นมีหลายพิกัดได้ปรากฏบนหน้าจอโน้คบุ๊ค

กวิน ได้ขยับเข้าไปดูจอ บนจอมีหลายพิกัดที่มีจุดสีแดงพิกัดอยู่ ซึ่งมันคือสถานที่พิกัดที่เฟริ์นอยู่

“แดดดี้ นี่กำลังทำอะไรอยู่ ?” กวินถามด้วยความแปลกใจ

“หาคน” ทาวัตตอบไปสองคำ เม้าส์ก็คลิ๊กไปที่พิกัด แล้วจอก็ปรากฏสถานที่ที่พิกัดบนแผ่นที่

......

กวินสุดหล่อตัวน้อยกำลังตะลึง แดดดี้แค่มีพิกัดสถานที่พวกนี้ ทำไมยังมีแผ่นที่พวกนี้อีก?

งั้นไม่ต้องเป็นทำอะไรแล้ว ขอแค่แดดดี้ยอมหา งั้นก็แสดงว่าพิกัดพวกที่เกี่ยวข้องกับภูมิศาสตร์ก็สามารถค้นหาออกมาได้สิ ?

กวินคิดไปคิดมา ก็รู้สึกตัวเองจะถูกเปิดเผยในนั่น

ทาวัต มองไปที่หน้ากวินที่กำลังทำหน้าหงิกงอ ทาวัตดูออกว่ากวินกำลังคิดอะไรอยู่

เลยค่อยๆอธิบายให้ฟังว่า “แดดดี้ลูก ไม่ทำลูกแบบนั่นหรอก”

เนื่องที่ทำให้ลูกตัวเองมีความคิดแบบนั่น จึงทำให้เหมือนตัวเองเป็นบอสทาวัต และรู้สึกภูมิใจมาก

กวิน เลิกทำหน้าหงิกงอ แล้วกลับไปนั่งที่ของตัวเอง และไม่ได้เข้าไปรบกวน ทาวัต อีกเลย

ถ้าเดินทางโดยทางน้ำจะใช้เวลากี่วันถึงจะถึง ประเทศ B แต่ถ้านั่งเฮลิคอปเตอร์ไปอย่างเร็วก็คงใช้เวลา ประมาณ1วันได้ ถึงที่นั่นก็เข้าคืนอีกวัน ถึงจะถึงที่หมาย

ไม่กี่วันนี่ ประเทศB หิมะตกไม่หยุดเลย และช่วงนี้ก็เริ่มตกน้อยลงแล้ว ฉะนั้นสังเกตได้จากพื้นที่เต็มไปด้วยหิมะปุยๆนั่นเอง

บ้านพักของประภาพห่างจากตัวเมืองมาก เพราะยังงั้นทาวัตจึงไม่ได้กังวลถึงได้จอดแถวบ้านพัก

จอดรถได้ไม่นาน จู่ๆก็มีเงาของคน 2 คน ออกมาจากบ้านพัก วิ่งตรงมายังเฮลิคอปเตอร์

และเจ้าของเงาที่เข้าใกล้มา ยิ่งดูชัดขึ้นขึ้นว่านั่นก็คือเงาของ เม กับ พรต

เพิ่งจอดได้ไม่นาน เม ก็รีบรายงานคุณทาวัต “คุณหนูค่ะ คุณนรินทร์ตอนนี้อยู่ข้างใน...”

พูดยังไม่ทันจบประโยค ทาวัตกับกวินก็รีบวิ่งตรงไปที่บ้านพักอย่างรวดเร็ว

ภายในบ้านพัก มีแต่ความเงียบและความว่างเปล่า เหมือนไม่มีคนอยู่ ทุกอย่างในบ้านถูกเก็บอย่างเป็นระเบียบยิ่งทำให้รู้สึกแปลกใจ

ทาวัตกับกวินหยุดชะงักไม่กี่วิ จึงนั่นรีบแยะย้ายกันค้นหา

เสียงหอบ .....

เสียงหายใจที่มีความตกใจดังขึ้น เสียงหายใจที่เต็มไปด้วยความกังวลใจ

“กริบ”..... เดินไปทางประตู ทาวัตได้หยุดแปปหนึ่ง ก่อนที่จะถีบประตูห้อง

จากดวงตาที่สดใสเหมือนท้องฟ้าค่อยๆเปลี่ยนเป็นความกังวล

ความคิดเห็น