ตอนที่386 ไปฆ่าคนๆคนหนึ่ง

ตอนที่386 ไปฆ่าคนๆคนหนึ่ง

ประภาพประกบริมฝีปากอย่างแน่น แววตาที่สับสน เขารู้อยู่แล้วว่าชยุตหลังจากที่ได้แหวน จะต้องถีบออกจากหมากรุกของเขา แต่เพราะว่าพิษที่อยู่ในตัวมษยา เขาจึงไม่สามารถอยู่นิ่งได้

ชยุตใจทราม ไม่เพียงแต่แค่เรื่องนี้ เขาจะอยากกลืนกินอำนาจของประเทศCไว้ในกำมือ และเท่ากัตอนี่กำจัดทาวัตไป

ในเวลาสั้นๆ ชยุตไม่จะทำร้ายตระกูลศรีภักดีพังได้ เขายังมีเวลาอีกเยอะ

"ตอนนี้ทำยังไงดีละ?" วรินทรเริ่มหวั่นใจ กับใบหน้าที่สับสนที่อยู่บนหน้าเธอมองไป ถึงได้วางมือลงละสงบสติอารมณ์

"ต่อไปสิ่งที่ชยุตจะทำ น่าจะนำเธอไปต่อรองกับคนๆหนึ่ง" ประภาพมองไปที่วรินทร ก่อนที่จะกำหมัดอย่างแน่น ในสมองเอาแต่คิดว่าจะยังไงต่อไป

"ฉัน?" วรินทรชี้ไปที่ตัวเอง ลืมตาโต ตะลึง

ถ้าเป็นอย่างที่ประภาพคิดว่า อีกไม่นาน ชยุตก็เรียกคนมาพาเธอไป หลังจากควบคุมอำนาจทุกอย่าง ชยุตที่ไม่มีศีลธรรม

ได้ครอบครองห้องอ่านหนังสือของประภาพ

และพึงพอใจกับห้องอ่านหนังสือนั้นที่มีเครื่องปั้นดินเผาที่ราคาแพงประดับ

วรินทรถูกคนลากเข้าในห้องอ่านหนังสือนี้ ประตูถูกปิดอย่างเสียงดัง "ปัง"

เธอได้ดูเครื่องปั้นดินเผาของชยุตอย่างระมัดระวัง กำลังกัดริมฝีปาก

ชยุตได้วางเครื่องปั้นดินเผาในมือลง มองไปที่วรินทร ในแววตาที่เต็มไปด้วยแผนต่างๆนาๆ "ฉันได้ยินจากเฟิร์นว่าเธอความจำเสื่อมหรอ? กับพ่อแท้ๆของเธอก็ไม่รู้จักแล้วหรือไง?"

วรินทรรู้สึกถึงความเยือกเย็น และไม่ได้ตอบ

"มานั่งนี้สิ พวกเราพ่อลูกมาระลึกความหลังกันหน่อย" นึกไม่ถึงว่าจะสามารถใช้ตัวขอฃวรินทรได้ ชยุตเปลี่ยนอย่างอ่อนโยน ราวกับพ่อคนหนึ่ง เดินไห้องหนังสือ แล้วนั่งลงที่โซฟาสีดำ

วรินทรชะงักแปลกใจสักครู่ ก็ได้เดินไปนั่งโซฟาตรงข้ามกับชยุต ใบหน้าที่นิ่ง และแววตาที่ใส่ซื่อ เหมือนกำลังจ้องมองคนแปลกหน้าอยู่

ชยุตพอใจกับพฤติกรรมของวรินทรมาก มันแสดงให้เห็นถึงว่าวรินทรความจำเสื่อมจริงๆ

ชยุตยังไม่รู้เรื่องวรินทรรู้ว่าตนเองไม่ใช้ลูกสาวของเขา ประภาพไม่ได้บอกให้เขา รวมไปถึงเรื่องการไปมาหาสู่ของตะกูล....ก็ได้ปิดบังเขาไว้

ชยุตรู้ดีว่า วรินทรนั่นไม่ใช่ลูกแท้ๆขอฃตน ฉะนั้นหลายปีนี้ เขาถึงไม่เคยถามถึงทมยันตีกับวรินทรเลย แต่สำหรับต้องตัดสินใจ ที่เอาคนอื่นมาเป็นลูกสาวของตนเอง

เขาไม่เคยแตะต้องตัวของทมยันตี ทมยันตีจะมาคลอดลูกคนเองได้ยังไง ชยุตแสดงกิริยาที่มีต่อหว่างวรินทรกับวาดฝันก็ไม่เหมือนกันอยู่แล้ว

แต่ตอนนี้เพราะเขารู้ว่ากำลังทำอะไร จะต้องใช้ทรินทร ก็คงไม่ทำให้วรินทีจับได้หรอก

"ฉันเป็นพ่อของเธอ " ชยุตพูดไปโดยดูไม่ออกว่าเขากำลังโกหกเลย

วรินทรนึกคิดแปปหนึ่ง "ประภาพบอกฉันว่าพ่อแม่ฉันอยู่ที่ฝรั่งเศส"

"เขาโกหกเธอ ฉันไม่ได้อยู่ฝรั่งเศส และแม่เธอก็ได้เสียไปนานแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะไปฝรั่งเศสหรอก " ชยุตได้หลอกสมองของเธอโดยการเรื่องจริงอิงโกหกมาพูด ยิ่งทำให้หลงเชื่อได้ง่าย

"คุณเป็นพ่อของฉันจริงๆหรอ?" วรินทรทำตาโต จ้องมองไปที่ตาของขนุนอย่างแปลกใจ

ชยุตพยักหัว และมองเธอด้วยความรัก "ลำบากมากเลยใช่มั้ยลูก"

วรินทรไสหัว ตาที่มีละอองน้ำ แล้วยังสูดจมูกไปมาอีก

"รู้มั้ย ทำไมพ่อถึงเรียกให้มาหา" ชยุตถาม

"ไม่รู้ค่ะ"

"พ่อวอนให้เราไปเรื่องหนึ่ง ไปฆ่าคนๆหนึ่งให้พ่อ " ชยุตกัดฟันพูด เหมือนกำลังโกรธแค้นใครคนหนึ่งอยู่