บทที่ 7

“เรื่องเมื่อคืน?”

“เรื่องเมื่อคืนฉันไม่ผิด”เสียงหวานของพายสะบัดใส่ธันเดอร์ทันที เธอยังเคืองเรื่องที่เขาไล่เธอออก ในใจคิดไปแล้วว่าเขาคงเรียกเธอมาต่อว่าอีกแน่นอน

“เรื่องเป็นยังไง?”

“ทำไมคุณไม่ถามผู้ชายคนนี้ล่ะคะ หรือว่าถามแล้วแต่เขาก็ยังยืนยันว่าฉันผิด”คาเตอร์ที่กำลังยกแก้วเหล้าขึ้นจิบ ชะงักไปทันที เมื่อถูกหญิงสาวพาดพิงถึง

“ฉันอยากฟังจากปากเธอมากกว่า”

พายเหยียดยิ้มออกมาทันที ปกติเธอไม่ใช่ผู้หญิงไม่มีมารยาทกับคนที่อายุมากกว่า แต่วันนี้ขอทำตัวแหกกฎตัวเองหน่อยเถอะ“ฟังไปทำไมคะ ในเมื่อคุณไล่ฉันออกไปแล้ว”

“ยังปากดีไม่เลิกนะ”คาเตอร์ส่งเสียงพูดออกไปทันทีอย่างเหลืออด เขาพอจะรู้ว่าเธอไม่พอใจที่โดนไล่ออก แต่ควรฟังเหตุผลก่อนไหม ไม่ใช่เอาแต่ทำสีหน้าและท่าทางไม่พอใจอยู่แบบนี้ เห็นแล้วมันอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงต่อว่าเธอออกไป แถมเขายังเป็นคนช่วยเธอต่างหาก แต่เหมือนไม่มีบุญคุณกับเธอสักนิด หรือเห็นว่าเขาไม่ทวงบุญคุณเรื่องที่ช่วย เธอเลยทำตัวได้ใจอยู่แบบนี้

“ที่ฉันไล่เธอออกก็เพราะความปลอดภัยของเธอนะ คิดว่าฉันเป็นคนยังไง ที่จริงฉันจะไล่ใครออกก็ไม่ต้องมานั่งอธิบายให้ฟังนะ แต่รู้ว่าเธอกำลังคิดว่าฉันเข้าข้างคนพวกนั้นล่ะสิ”ธันเดอร์เอ่ยออกไปอย่างมีเหตุผล พอจะมองออกว่าเธอไม่พอใจเรื่องนี้

“ไม่ต้องไปอธิบายให้คนแบบนี้เข้าใจหรอกครับ อธิบายไปก็เปล่าประโยชน์”

พายตวัดสายตามองคาเตอร์ทันทีด้วยความไม่พอใจ“พวกคุณคงไม่เข้าใจหรอกว่าชีวิตที่ต้องดิ้นรนทุกอย่างเป็นยังไง ตอนนี้งานคือสิ่งที่ฉันต้องการ ไม่งั้นคงไม่อดทนเลิกดึก ๆ ทุกวัน แต่พอรู้ว่าโดนไล่ออก เป็นใครจะไม่โกรธบ้างคะ เหตุผลอะไรก็ไม่มีให้ จะให้ฉันเข้าใจว่ายังไง”

ดวงตากลมโตมีน้ำเอ่อคลอออกมา แต่เธอก็พยายามข่มน้ำตาเอาไว้อย่างที่สุด เธอไม่อยากร้องไห้ให้ใครเห็น แต่ทว่าคาเตอร์จับได้ว่าน้ำเสียงเธอสั่นเครือ แต่ก็ยังคงนั่งทำสีหน้าเรียบเฉยอยู่

“เอาล่ะ ฉันเข้าใจนะ แต่จะให้เธอกลับมาทำงานไม่ได้จริง ๆ คนพวกนั้นอันตรายกว่าที่เธอคิดนะ”

“ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว แต่ไม่เข้าใจว่าคุณเรียกฉันมาพบทำไม”

“ฉันมีหลักฐานที่จะเอาผิดพวกมันแล้ว แค่อยากให้เธอตัดสินใจว่าจะเอายังไง เพราะมันเป็นเรื่องของเธอ”

พายขยับตัวเล็กน้อย ใช้ความคิดอย่างหนัก ใจหนึ่งเธอก็โกรธคนพวกนั้นที่ทำแบบนั้นกับเธอ แต่อีกใจมันก็แย้งว่าเธอไม่อยากยุ่งกับเรื่องนี้อีกแล้ว ไหน ๆ เธอก็ไม่ได้ทำงานที่นี่แล้ว คงไม่มีวันได้เจอกับคนพวกนั้นอีก

“ไม่ค่ะ”พายส่ายหน้าทันทีเมื่อคิดได้ เธอตัดสินใจจบเรื่องนี้ไว้แค่นี้

“หึ”แต่ทว่าเธอได้ยินเสียงหัวเราะเยาะดังมาจากผู้ชายที่นั่งฝั่งตรงข้ามกับเธอ

“แล้วแต่เธอนะ แต่ถ้าจะเอาผิดฉันรวบรวมหลักฐานทุกอย่างไว้ให้แล้ว”

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันไปได้แล้วใช่ไหมคะ”ธันเดอร์พยักหน้าตอบกลับ หญิงสาวเลยลุกขึ้นจากตรงนั้นทันที เธอไม่อยากนั่งให้ผู้ชายคนนั้นใช้สายตาดูถูกเธออีกแล้ว แต่ทว่าเธอเดินออกมาได้ไม่เท่าไหร่ ก็ได้ยินเสียงทุ้มพูดขึ้นมาลอย ๆ เหมือนกำลังด่าเธออยู่

“มีหลักฐานแต่กลับไม่เอาผิด เธอนี่ไม่รักศักดิ์ศรีของตัวเองเลยนะ”

พายตวัดสายตาไปมองเขาทันทีอย่างไม่พอใจ ที่เธอต้องโดนไล่ออกจากงานไม่ใช่เพราะว่ารักศักดิ์ศรีตัวเองหรือไง แต่ทว่าคนแบบนี้พูดไปก็เท่านั้น เพราะเขาตัดสินเธอไปแล้ว“แล้วพี่เกี่ยวอะไรด้วยคะ”

“ฉันไม่อยากเกี่ยวอยู่แล้ว เธอจะแจ้งความหรือไม่แจ้งมันก็เรื่องของเธอ”

“ถ้าไม่เกี่ยวก็อย่าพูดแบบนี้ค่ะ ฉันไม่ชอบ”

“ปากแบบเธอนี่ ฉันไม่น่าช่วยไว้เลยจริง ๆ ทำเป็นอวดดี อวดเก่ง ทั้งที่ตัวเองไม่มีอะไรให้อวด”

คาเตอร์ใช้สายตามองเธอหัวจรดเท้า เขาไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนปากดีได้เท่าเธอมาก่อน ขนาดเขาช่วยไว้แท้ ๆ แต่เธอยังปากเก่งกับเขาไม่เลิก

“ขอบคุณนะคะที่ช่วยฉัน ไม่ว่าพี่อยากได้อะไรตอบแทนเรื่องที่ช่วย ถ้าฉันทำได้ ฉันจะทำทุกอย่าง”