ตอนที่ 148 สำนักใหญ่แห่งสถานศึกษาฉางหลาน (ปลาย)

บทที่ 148 สำนักใหญ่แห่งสถานศึกษาฉางหลาน (ปลาย)

หลังโดนเปิดโปง เจียงเยว่เทียนเพียงยิ้มมุมปาก ปากเอ่ยว่า “จริงอยู่ข้าอยากเห็นท่านและหลี่เสวียนชาง ต่อสู้จนรู้แพ้รู้ชนะ… แต่หลังจากนั้นจะเป็นอย่างไร ? สถานศึกษาฉางหลานต้องล่มสลายและสถานศึกษาฉางมู่ จะได้รับชัยชนะโดยเด็ดขาด ถึงกระนั้นทุกอย่างจะจบเพียงเท่านี้หรือ ? ไม่ สำนักใหญ่แห่งสถานศึกษาฉางมู่ บนแผ่นดินชิง จะต้องส่งคนมาเพื่อฟื้นฟูฉางมู่ขึ้นที่นี่อีกครั้ง และเมื่อถึงตอนนั้น สถานศึกษาฉางมู่ก็จะมีอำนาจ เหนือที่นี่แต่เพียงสถานเดียว”

อาจารย์ใหญ่จี้พูดอย่างใจเย็น “เข้าใจแล้ว เพื่อควบคุมสถานศึกษาฉางมู่ ท่านจึงประสงค์จะให้ฉาง หลานต่อสู้กับฉางมู่ต่อไป”

คู่สนทนาส่ายศีรษะ “อาจารย์จี้ ข้าขอพูดอย่างเปิดอก เวลานี้ภายในราชสำนักเข้าข้างท่าน แน่นอนเป็นไปไม่ได้ที่เราจะยื่นมือเข้าช่วยเหลือพวกท่านอย่างออกหน้าออกตา ทว่าราชสำนักปรารถนาจะให้ความช่วยเหลือ ต่อท่านอย่างลับ ๆ เด็กหนุ่มคนนั้นเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์แห่งแคว้น ทั้งยังมีสัมพันธภาพอันดีกับเสี่ยวจิ้ว ดังนั้นราช สำนักจึงจะให้ความสำคัญกับคนผู้นี้อย่างที่สุด”

ฝ่ายอาจารย์ใหญ่ยกโถสุราขึ้นจิบทว่ายังคงนิ่งเฉย

เจียงเยว่เทียนถามยิ้ม ๆ “อาจารย์จี้ ท่านจะไม่คัดค้านใช่หรือไม่ ?”

อาจารย์ใหญ่จี้ส่านหน้า “ไม่ ข้าไม่ได้จะคัดค้าน เพียงไม่ต้องการใช้เล่ห์เหลี่ยมกับเขาเท่านั้น”

ครานี้เจียงเยว่เทียนจึงยิ้มออก “แน่นอน ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมใด ๆ พวกเราจะคอยคุ้มกันให้เขาอย่างลับ ๆ คนผู้นี้มีคุณค่าแก่น้ำมิตรและมีความสัมพันธอันสำคัญยิ่งทั้งต่อแคว้นบ้านเกิดและครอบครัว นอกจากนั้นเขา ยังเป็นผู้ที่เสี่ยวจิ้วชื่นชมอย่างมาก สำหรับเขา ราชสำนักหาได้มีความมุ่งร้ายแม้สักน้อย เรื่องนี้ข้าขอรับรองด้วยตนเอง !”

อีกฝ่านพยักหน้ารับทราบ “เช่นนั้นก็ตกลง”

จากนั้นจึงยกโถสุราขึ้นจิบก่อนหันหลังเดินจากไป

อีกฝ่ายยังยืนอยู่ที่เดิม เข้าหันมองโถงหอประชุมแห่งฉางหลานและยิ้มออกมา “ยอดผู้ฝึกกระบี่… สุดยอดแห่งผู้ฝึกกระบี่…”

หลังจากนั้นจึงหันหลังให้และร่างหายวับออกไปจากสถานที่ทันที

ในห้องครัว เยี่ยหลิงจุดไฟในเตาเตรียมหุงหาอาหาร

ทันใดนั้นได้ปรากฏร่างของเด็กหญิงคนหนึ่งใกล้กับที่นางอยู่ เด็กหญิงนางนั้นสวมเสื้อผ้าฝ้ายตัวหนา ผมยาวถักเป็นเปียห้อยไว้ด้านหลังศีรษะ ใบหน้าสดใสน่าเอ็นดู

สายตาของเยี่ยหลิงมองที่เด็กหญิงผู้เข้ามาใหม่นิ่งเฉยโดยไม่พูดสักคำ

เสียงเบาราวกระซิบดังมาจากเด็กหญิงคนใหม่ “วันนี้ท่านพี่ของเจ้าเกือบตาย !”

เยี่ยหลิงทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าและไม่มีเสียงตอบเช่นเคย

เด็กหญิงอีกคนมองตรงมาที่เยี่ยหลิง “เจ้าทำให้เกิดปัญหาต่อท่านพี่ของเจ้าหลายต่อหลายครั้ง วันนี้ เขาก็เกือบต้องตายเพราะเจ้า ต่อไปศัตรูจะพุ่งเป้ามาที่เจ้าแน่”

ครานี้น้ำตาของเด็กหญิงเยี่ยหลิงไหลพรากลงอาบแก้มทันที น้ำตาหลั่งรินไม่ขาดสายจนเด็กน้อยไม่ สามารถปาดเช็ดออกจนหมดอีกแล้ว

อีกฝ่ายก้าวตรงมาหาเยี่ยหลิง “เจ้าต้องหัดพึ่งพาตนเองและเข้มแข็ง มีเพียงหนทางนี้จึงจะไม่สร้าง ปัญหาให้ท่านพี่ของเจ้า ไม่สิ หนทางเดียวเท่านั้นที่เจ้าจะสามารถปกป้องท่านพี่ของเจ้าได้ในภายหน้า !”

เยี่ยหลิงเงยหน้าขวับขึ้นมองเด็กหญิงตรงหน้าทันที “ท่านพี่ข้าเป็นคนเก่งมาก… ข้าจะปกป้องเขาได้ หรือ ?”

เด็กหญิงคลี่ยิ้ม “เขาเก่งมากก็จริง แต่เมื่อเทียบกับเจ้าแล้วนับว่ายังห่างไกล ถ้าเจ้าไปกับข้า ข้ารับรอง ว่าในอนาคตเจ้าจะเจิดจรัสจนน่าแปลกใจยิ่งกว่าผู้เยี่ยมยุทธ์อันหลานซิ่วแห่งแคว้นเจียงเสียอีก !”

ผู้ที่นั่งฟังสะดุ้งตัว พลันถามออกไปว่า “ทำไม ทำไม…”

คราวนี้คนตัวเล็กคลี่ยิ้มกว้าง นางมีท่าทางตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด “เพราะว่าในกายเจ้ามีกายาเหมันต์ ที่นับว่าเป็นกายาพิเศษหนึ่งในตำนาน ถ้าเจ้าไปกับข้ายังสำนักเหมันตอุดร พวกเราจะใช้ความรู้และพลังที่มี ฝึกฝนให้เจ้า และทำให้เจ้ากลายเป็นหนึ่งในรายนามบนทำเนียบยอดคนตามตำนานของโลกชิงฉาง”