ตอนที่ 17 คนขี้ขลาดเป็นยังไงงั้นหรือ ? (ต้น)

บทที่ 17 คนขี้ขลาดเป็นยังไงงั้นหรือ ? (ต้น)

“อันหลานซิ่ว !”

เยี่ยฉวนเองก็ตกใจเช่นกัน

เขาเองก็เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน ในแคว้นเจียงนับได้ว่ามิมีผู้ใดไม่รู้จักอันหลานซิ่ว และนั่น…มันก็เพราะว่าชื่อเสียงของนางนั้นระบือไปไกล !!!

นางคืออัจฉริยะแห่งแคว้นเจียง !

อันหลานซิ่วบรรลุพลังขั้นหลอมรวมลมปราณได้ตั้งแต่ก่อนอายุ 18 ปี ไม่เพียงเท่านั้น แต่นางยังเป็นสตรีผู้ใช้หอกที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของแคว้นเจียงอีกด้วย และที่น่ากลัวที่สุดก็คือการที่นางเข้าใจการใช้หอกอย่างลึกซึ้งและสามารถเข้าถึงแก่นแท้ของหอกด้วยวัยไม่ถึง 18 ปี !

นี่หมายความว่าอย่างไรน่ะหรือ ?

หมายความว่า นางมีโอกาสมากถึงเก้าในสิบส่วนที่จะเข้าถึงเต๋าแห่งหอกที่ยิ่งใหญ่ในภายภาคหน้า

นี่คืออัจฉริยะที่ไม่เคยมีปรากฏในประวัติศาสตร์แห่งแคว้นเจียงมาก่อนในรอบ 500 ปี !

นอกจากนั้นยังมีบันทึกและตำนานมากมายเกี่ยวกับอันหลานซิ่ว… เป็นต้นว่า

นางเป็นศิษย์คนแรกที่ได้รับเชิญให้เข้าศึกษาที่ฉางมู่โดยอาจารย์ใหญ่

นางคือผู้เยี่ยมยุทธ์แห่งแคว้นที่มีอายุน้อยที่สุดในแคว้นเจียงบ้าง

นางคือชนรุ่นหลังคนแรกแห่งแคว้นเจียงที่สามารถฝึกฝนจนเลื่อนขั้นสำเร็จ

ในสายตาของนางแล้วกับแค่เรื่องที่ผู้ถูกเลือกคนหนึ่งนั้นไม่ควรค่าพอให้กล่าวถึงจริง ๆ!

เยี่ยฉวนไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่นางมาเยือนถึงเมืองชิงได้

บนหลังม้า อันหลานซิ่วยกชูหอกยาวขึ้นมาและชี้ตรงไปที่เยี่ยฉวน ในแววตาไม่มีร่องรอยของการแสดงของความดูถูก ชื่นชมหรืออวดอ้างความหยิ่งยโสแต่อย่างใด

…ดวงตาคู่นั้นของหญิงสาวช่างสงบนิ่งและมั่นคง

เยี่ยฉวนดึงสติของตัวเองกลับมาก่อนจะส่ายหน้า “ท่านทักผิดคนแล้ว”

คิ้วสีเข้มของอันหลานซิ่วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย “เจ้าหมายความว่าอย่างไร ?”

เยี่ยฉวนอธิบาย “ขอตอบท่านว่า ข้ามิใช่ผู้ที่ดึงดูดนิมิตแห่งฟ้าดินมาที่นี่แต่อย่างใด ส่วนเยี่ยหลางนั้นอาศัยอยู่ที่จวนตระกูลเยี่ย ท่านจะสามารถพบเขาได้ที่นั่น !”

อันหลานซิ่วเลิกคิ้วเรียวงามของนางเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ “เจ้ามิใช่เยี่ยหลางหรอกหรือ ?”

เยี่ยฉวนพยักหน้ารับ

ทันใดนั้น เยี่ยหลิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เยี่ยฉวนก็พลันพูดขึ้นว่า “พี่สาว แต่ท่านพี่ของข้า เองก็ยอดเยี่ยมมากเหมือนกันนะเจ้าค่ะ !”

เยี่ยฉวนอมยิ้มและยกมือขึ้นลูบศีรษะเล็ก ๆ ของน้องสาว ส่วนเยี่ยหลิงก็เอาแต่คลี่ยิ้มหวาน จับแขนพี่ชายของนางไว้แน่น

เห็นทีอันหลานซิ่วจะต้องมองเยี่ยฉวนเสียใหม่แล้ว นางกล่าวขึ้นว่า “ข้าล่ะประหลาดใจนัก เมืองชิงเล็ก ๆ แห่งนี้นอกจากจะมีผู้ที่ดึงดูดนิมิตแห่งฟ้าดินมาได้อย่างเยี่ยหลางแล้ว ยังมีคนอื่นที่บรรลุขั้นกายาซ่อนเร้นอยู่ด้วย”

เยี่ยฉวนเพียงยิ้มแต่ไม่กล่าวอะไร

อันหลานซิ่วไม่สนใจ “เจ้าจะใช่เยี่ยหลางหรือไม่ก็ช่างเถอะ แต่เจ้ามีคุณสมบัติมากพอที่จะรับการโจมตีด้วยหอกของข้าได้ครั้งหนึ่ง อยากจะลองไหมเล่า ?”

“ว่าไง ?”