ตอนที่ 35 มารดาของเยี่ยฉวน ! (ปลาย)

บทที่ 35 มารดาของเยี่ยฉวน ! (ปลาย)

ตรงประตูทางเข้าเมืองพันภูผา เยี่ยหลิงที่อยู่ในรถม้ากำลังหันมองเมืองพันภูผาตรงหน้าพลางกะพริบ ตา “ว้าว ! ท่านพี่ เมืองแห่งนี้ใหญ่มากเลยเจ้าค่ะ ใหญ่มากกว่าเมืองชิงเสียอีก !”

เยี่ยฉวนพยักหน้าพลางยิ้มแย้ม “มันใหญ่จริง ๆ นั่นล่ะ !”

เยี่ยหลิงเขย่าเเขนเยี่ยฉวนเบา ๆ และร้องขอบางอย่างราวกับเด็กเอาแต่ใจ “ท่านพี่ เราไปซื้อของหลัง จากนี้ได้ไหมเจ้าคะ ?”

เยี่ยฉวนครุ่นคิดก่อนจะพยักหน้าเอ่ย “ตกลง !”

พวกเขารีบเร่งเดินทางมาตลอดเวลา อย่าว่าแต่เยี่ยหลิงเลย แม้แต่ชายหนุ่มเองก็รู้สึกเบื่อหน่ายเหมือนกัน !

เป็นเรื่องดีที่จะออกไปหาซื้อของ !

คิดดังนี้แล้ว เยี่ยฉวนจึงเข้าไปในเมืองพร้อมกับเยี่ยหลิง

ถนนในเมืองค่อนข้างกว้างขวาง ความกว้างของมันนับได้เป็นหลายจั้งนัก ทั้งเมืองหนาแน่นไปด้วย ผู้คน และมีรถม้ามากมายวิ่งขวักไขว่อยู่บนถนน ทำให้ดูคึกคักมีชีวิตชีวายิ่งกว่าเมืองชิงมากนัก !

เยี่ยฉวนจองห้องหนึ่งของโรงเตี๊ยมกับเยี่ยหลิงก่อนเป็นอันดับแรก และที่เขาจองไว้เพียงห้องเดียว มันก็ เนื่องจากสภาพร่างกายของเยี่ยหลิงในตอนนี้ที่ยังไม่คงตัว ดังนั้นเขาจึงย่อมไม่วางใจโดยง่ายหากปล่อยนางไว้ เพียงลำพังในอีกห้องหนึ่ง

หลังทำการจัดข้าวของเข้าห้องเสร็จ ชายหนุ่มจึงพาเยี่ยหลิงออกไปซื้อของ !

บนถนน เยี่ยหลิงมองไปทางนั้นทีทางนี้ทีอย่างร่าเริงราวกับภูตตัวน้อย

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เยี่ยหลิงก็ได้ของเล่นมากมายเต็มสองมือ

เห็นเยี่ยหลิงมีความสุขนัก ส่วนเยี่ยฉวนก็คลี่ยิ้มสดใสมากกว่าเดิม

เมื่อพวกเขาเดินผ่านแผงลอยเล็ก ๆ เสียงสตรีลึกลับพลันดังขึ้นในหัวของเยี่ยฉวน “หยุดก่อน !”

ได้ยินคำพูดของนาง เยี่ยฉวนพลันชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นเขาก็รั้งตัวเยี่ยหลิงไว้

“ผู้อาวุโส ?” เยี่ยฉวนถามในใจ

สตรีลึกลับเอ่ย “มีแหวนสีม่วงวงหนึ่งอยู่บนแผงข้างเจ้า จงซื้อมันเสีย!”

เยี่ยฉวนหันไปเหลือบมองแผงวางของวูบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะเข้ากับแหวนสีม่วงที่ดูธรรมดาไม่สะดุดตา วงหนึ่งอยู่บนมุมแผง

เจ้าของร้านเป็นชายกลางคน เขามองเยี่ยฉวนและยิ้ม “น้องชาย ต้องการซื้ออะไรหรือ ?”

เยี่ยฉวนหยิบแหวนสีม่วงขึ้นมา “แหวนนี่ราคาเท่าใด ?”

ชายหนุ่มไม่ถามสตรีลึกลับว่าทำไมนางถึงอยากให้เขาซื้อแหวนที่ดูไม่สลักสำคัญอะไร เพราะเขารู้ว่า มันจะต้องมีเหตุผลอยู่ ! เยี่ยฉวนรู้ดีว่าปกติแล้วสตรีลึกลับจะไม่ค่อยพูดนัก นี่จึงเป็นเรื่องยากทีเดียวที่จะเห็นนางเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน !

ชายกลางคนเหลือบมองเเหวนสีม่วงในมือของเยี่ยฉวนและยิ้ม “สิบเหรียญทอง !”

ได้ยินดังนี้ เยี่ยฉวนพลันย่นคิ้วเล็กน้อย “สิบเหรียญทอง แพงไปหน่อย !” แต่เขาก็ให้เงินเจ้าของร้านไปสิบเหรียญทองโดยไม่ลังเล

เห็นเยี่ยฉวนไม่ต่อราคา เจ้าของร้านพลันผุดยิ้มและรีบหยิบเหรียญทองทันที ในใจของเขารู้สึกปิติเบิก บานอยู่ลึก ๆ! เพราะแท้จริงแล้วเขาเต็มใจที่จะขายมันต่อให้ได้ราคา 3 เหรียญทองก็ตามที !

เยี่ยฉวนกำลังจะหันหลังจากไป ถึงตอนนี้ก็พลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านข้าง “เดี๋ยวก่อน !”

เมื่อมองที่มาของเสียงแล้ว เยี่ยฉวนก็เห็นเด็กหญิงตัวเล็กรุ่นราวคราวเดียวกับเยี่ยหลิงเดินเข้ามาหาเขา

เด็กหญิงตัวน้อยสวมเสื้อคลุมนวมตัวเล็ก นางมีริมฝีปากสีกุหลาบและฟันขาวน่ารัก และยิ่งรวบผมเป็นหางม้าด้วยแล้ว มันก็ยิ่งทำให้นางดูน่ารักน่าชังขึ้นไปอีก

หลังเหลือบมองเเหวนในมือของเยี่ยฉวนวูบหนึ่ง เด็กหญิงตัวน้อยก็จึงหันไปหาเจ้าของร้าน “เเหวนวงนี้ข้าจ่ายให้ท่านได้ยี่สิบเหรียญทองเชียวนะ !”

เจ้าของร้านสะดุ้ง เขารู้สึกประหม่าเล็กน้อยเพราะเขาขายมันให้เยี่ยฉวนไปแล้ว