ตอนที่ 83 ท่านพี่ จัดการ ! (ต้น)

บทที่ 83 ท่านพี่ จัดการ ! (ต้น)

เมื่อได้ยินคำพูดของไป๋เจ๋อ เยี่ยฉวนก็ได้แต่ส่ายหน้า “ในโลกยังมีคนเช่นนี้อยู่สินะ !”

โม่อวิ๋นฉีมองมายังคนตัวใหญ่ด้วยแววตาระคนเวทนา พลางสั่นศีรษะ

ไป๋เจ๋อถามสวนกลับ “หรือข้าหาใช่เช่นนั้นกัน ?”

ชายหนุ่มทั้งสองหันมองหน้ากัน ราวกับรู้กันโดยมิได้นัดหมาย พวกเขาต่างรีบเดินหนีทิ้งระยะห่างเจ้า คนตัวใหญ่

ไป๋เจ๋อที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ได้แต่ยกมือขึ้นลูบศีรษะเลี่ยนเตียนอย่างสับสนงงงัน

ในไม่ช้าเยี่ยฉวนและพวกเดินมาถึงถนนที่มีผู้คนพลุกพล่านใจกลางเมืองหลวง

เยี่ยฉวนมีแผ่นป้ายพิเศษของสำนักอัปสรเมรัย ด้วยเหตุนี้ชายหนุ่มจึงมุ่งตรงไปยังสถานที่ ผู้ถือแผ่น ป้ายจะใช้สิทธิได้ในราคาย่อมเยา ดังนั้นแล้วทำไมเขาถึงไม่ควรใช้มันกัน ?

คนทั้งหมดมาถึงใจกลางเมือง พื้นที่ในส่วนซึ่งเจริญรุ่งเรืองของเมืองหลวง เป็นตำแหน่งที่หอสูงเก้าชั้น ตั้งตระหง่าน ความหรูหราโอ่อ่าแตกต่างกับสำนักอัปสรเมรัยสาขาที่เมืองพันภูผาโดยสิ้นเชิง

เยี่ยฉวนสองพี่น้องเข้าสู่ด้านในพร้อมผู้กุลีทั้งสอง โดยไม่ต้องให้เยี่ยหลิงและโม่อวิ๋นฉีรอนาน หญิงสาว แต่งกายดีผู้หนึ่งพลันเดินตรงเข้ามาคารวะทักทาย “พวกท่านประสงค์สิ่งใดเจ้าคะ ?”

ชายหนุ่มชูแผ่นป้ายแขกพิเศษต่อนางทันที เมื่อหญิงสาวเห็นแผ่นป้ายชัดเจน สีหน้าของนางพลัน เปลี่ยนแปลง ก่อนที่จะทำการแสดงคารวะอีกครั้งด้วยท่าทีนอบน้อมกว่าเก่า “เชิญตามมาทางนี้เจ้าค่ะ นาย ท่านผู้ทรงเกียรติ”

ทั้งสี่เดินตามหญิงสาวแต่งกายดีเข้ามาในห้องอีกห้องหนึ่งซึ่งตกแต่งอย่างหรูหรา เมื่อทั้งหมดเข้า ประจำที่นั่ง คนที่เข้ามาใหม่พลันยกชาจิตวิญญาณมาเสิร์ฟให้กับทุกคน ต่อมาไม่นาน บุรุษอาวุโสผู้หนึ่งก็ได้ เดินผ่านประตูเข้ามา !

เมื่อเข้ามาแล้ว ผู้อาวุโสผู้นี้พลันแสดงคารวะต่อทุกคนในทันที หลังจากนั้นจึงหันมาทางเยี่ยฉวน “นายท่านผู้มีเกียรติ โปรดแจ้งนามของท่านได้ไหมขอรับ ?”

ชายหนุ่มจำเอ่ยชื่อตนเอง “ข้า เยี่ยฉวน !”

“เยี่ยฉวน !”

เพียงได้ยินสองคำ ชายอาวุโสพลันมีอาการสะดุ้งเล็กน้อย เขามองเยี่ยฉวนอย่างสำรวจตรวจตรา ทันใดก็มั่นใจแน่ชัดว่าบุรุษหนุ่มเบื้องหน้าคือเยี่ยฉวนผู้ที่ชื่อเสียงกระฉ่อนไปทั่วทั้งเมืองหลวง

ทว่าชายแก่ยังสงวนท่าทีเป็นปกติ “มีอะไรให้ข้าช่วยขอรับ คุณชายเยี่ย ?”

เยี่ยฉวนหยุดคิดนิดหนึ่งก่อนโพล่งขึ้นว่า “ข้าขอซื้อข้าวสาร 600 ชั่ง ไก่ 50 ตัว เป็ด 50 ตัว เนื้อหมู 20 ชั่ง เนื้อวัว 20 ชั่ง และน้ำมันอีก 5 ถัง…”

ทุกคนที่ได้ยินพากันอ้าปากค้างอย่างไม่เชื่อหู

ความประหลาดใจปรากฏอยู่บนใบหน้าของชายชราเมื่อได้ยินรายการสินค้าที่ชายหนุ่มต้องการ

บนม้านั่งมุมห้องไม่ไกลออกไป โม่อวิ๋นฉีนั่งเหลือบตามองเพดานนิ่งเฉย แสร้งทำทีไม่รู้จักกับเยี่ยฉวน

ไป๋เจ๋อแสดงท่าทางกระอักกระอ่วน

“เขาตั้งใจจะมาหาซื้อของเหล่านี้ที่สำนักอัปสรเมรัยจริงหรือ ?”

“ใครหนอคิดซื้อข้าวสารและน้ำมันที่สำนักอัปสรเมรัย ?”

สั่งของที่ต้องการได้แล้ว เหมือนว่าชายหนุ่มเพิ่งนึกได้บางสิ่ง จึงกล่าวออกมาว่า “ส่วนลดราคาสินค้า ข้าจำได้ว่าสามารถลดได้กึ่งหนึ่ง !”

ชายชรานิ่งงัน “…”