บทที่ 10 ไป๋สู้สู้ที่อับอายขายหน้า

บทที่ 10 ไป๋สู้สู้ที่อับอายขายหน้า

สิ้นคำสั่งของพี่เสือ ลูกน้องชายฉกรรจ์กว่าสิบคนของเขาก็เข้าล้อมลู่เสี้ยงหยางไว้

ซุนเซียงเซียงในตอนนี้โกรธจัด หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความให้หลิวผิงทันที ในข้อความนั้นคือ ลูกน้องของคุณจะลงไม้ลงมือกับประธานของหยูเม่ยหยินกรุ๊ป จะร่วมมือกันก็ร่วมมือ ถ้าไม่ร่วมมือก็ไปซะ

บนใบหน้าของลู่เสี้ยงหยางไม่ได้มีความโกรธเคืองใดๆ ถึงขั้นมองข้ามชายฉกรรจ์กว่าสิบคนที่ยืนล้อมอยู่ด้วยซ้ำ แล้วหัวเราะคิกคักพูดกับพี่เสือ “ถ้านายคุกเข่ายอมรับความผิดตอนนี้ บางทีอาจจะยังรักษาหน้าที่การงานไว้ได้นะ”

คำพูดของลู่เสี้ยงหยาง ทำเอาพี่เสือขำออกมา แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “แกคิดว่าแกเป็นใคร? เจ้านายฉันคือหลิวผิงคุณชายหลิวแห่งเมืองปินเหอ ใครบ้างเจอเขาจะไม่เกรงใจ?”

“จัดการมัน เกิดอะไรขึ้นฉันรับผิดชอบเอง!”

ได้ยินดังนั้น ชายฉกรรจ์กว่าสิบคนก็เริ่มลงมือ ยกกำปั้นขึ้น แล้วปล่อยหมัดไปที่ลู่เสี้ยงหยาง

แต่กำปั้นยังไม่ทันถูกตัวลู่เสี้ยงหยาง เสียงตะโกนน่าสะพรึงกลัวของชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นกะทันหัน

“เชี่ย แม่งเอ้ย พวกแกไอ้พวกโง่ หยุดมือ รีบหยุดมือเดี๋ยวนี้”

ทุกคนหันไปมอง เห็นเพียงชายผู้หล่อเหลาสวมชุดสูทหวีผมเรียบ วิ่งมาทางนี้อย่างไม่คิดชีวิต

เขาไม่ใช่ใครอื่น คือหลิวผิงคุณชายหลิว เจ้านายของพี่เสือ และยังเป็นชายที่คืนนี้ไป๋สู้สู้อยากรู้จักเป็นพิเศษ

ชายฉกรรจ์ทั้งหมดถูกสั่งให้หยุด โดยที่ไม่มีใครรู้สาเหตุ ต่างก็มองไปที่หลิวผิงด้วยความสงสัย

“นายน้อย”

“นายน้อย” รอจนหลิวผิงเดินเข้ามา ชายฉกรรจ์กว่าสิบคนนั้นต่างพากันก้มหัวให้หลิวผิง แสดงความเคารพอย่างมาก

เพี๊ยะเพี๊ยะเพี๊ยะ!

แต่หลิวผิงไม่ได้ตอบรับพวกเขา เพียงแค่ง้างฝ่ามือขึ้น ฟาดไปที่หน้าของแต่ละคนอย่างหนักหน่วง

ใบหน้าครึ่งหนึ่งของชายฉกรรจ์กว่าสิบคนบวมขึ้นมา ปรากฏรอยฝ่ามือสีแดงสดเด่นชัด

“เชี่ยเอ้ย! นี่มันเรื่องอะไรกัน?” ชายฉกรรจ์กว่าสิบคนใจวูบไปอยู่ตาตุ่ม คุณชายหลิวตีผิดคนหรือเปล่า?

“เอ่อ คุณชายหลิว คือคือคือ...” พี่เสือแววตาตกตะลึง เกาหลังหัวของเขาไม่หยุด

“คือแม่แกสิ ทำงามหน้ามากนะ ใครเป็นคุณชายหลิวของแก? แกมันรนหาที่ตาย” หลิวผิงด่าทอด้วยความโมโห ไม่ทิ้งความรู้สึกใดๆ เขาง้างมือขึ้นฟาดไปที่หน้าของพี่เสืออีกคน

การตบรอบนี้แทบจะใช้แรงทั้งหมด พี่เสือถูกตบจนล้มไปกองกับพื้น สายตาเห็นดาววิ่งไปมา เลือดสดไหลออกจากมุมปาก แม้กระทั่งฟันก็หักไปหลายซี่

ผู้คนรอบข้างต่างตกตะลึง พี่เสือเป็นลูกน้องที่มีความสามารถของหลิวผิง ทำไมจู่ๆถูกหลิวผิงสั่งสอนขนาดนั้น?

“คุณชายหลิว คุณ คุณตีคนผิดหรือเปล่า? ผมคือเสือไง” พี่เสือยกมือขึ้นประกบแก้มที่ปูดบวม ใบหน้าน้อยใจเต็มไปด้วยทำถาม

“ที่ฉันจะตีก็คือแกนั่นแหละ” หลิวผิงแผดเสียง เงื้อมือขึ้นอีกข้างของพี่เสือ ใบหน้าถูกฝากรอยฝ่ามือไว้อีกรอย

พี่เสือถูกตบตีจนกะเผลกไปนั่งบนโซฟา สีหน้ามีแต่ความงุนงง