ตอนที่ 98
บทที่ 109 หมอพเนจร
October 22, 2026
บทที่ 109 หมอพเนจร
เมื่อฟังคำพูดของถังปิงหยู่ ลู่เสี้ยงหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม "คุณถังดูเหมือนจะไม่ทราบว่าเธออยู่ในตำแหน่งใด เนื่องจากคุณขอร้องผม ดังนั้นคุณก็ต้องทำท่าให้เหมือนคนขอความช่วยเหลือ"
"ลู่เสี้ยงหยาง คุณ" หน้าของถังปิงหยู่ซีดด้วยความโกรธ แต่สิ่งที่ผู้ชายคนนี้พูดก็เป็นความจริงเช่นกันและตอนนี้เธอกำลังขอร้องคนอื่น
"เอาล่ะ นับคุณอย่างโหดร้าย ฉันจะคิดบัญชีนี้กับคุณอย่างละเอียดในอนาคต" ถังปิงหยู่พูดทีละคำ
ลู่เสี้ยงหยางยักไหล่ เขาไม่สนใจที่ว่าอนาคตอะไร เขาแค่อยากรู้สึกดีตอนนี้
"เร็วเข้า ผมรอฟังคำว่าพี่ชายอยู่นะ" ลู่เสี้ยงหยางยกขาขึ้น
ถังปิงหยู่อดทนต่อความอัปยศอดสูและตะโกนอย่างอ่อนแรง "โอเค... พี่ชาย"
"ไม่ได้ยิน" ลู่เสี้ยงหยางพิงเก้าอี้
"บ้าเอ้ย นายมันโหดร้าย" ถังปิงหยู่ก่นด่าในใจแทบจะคำราม "พี่ชาย"
"ดีมาก น้องสาว" ลู่เสี้ยงหยางตอบรับคำพูดแสนหวานนั้น
ใบหน้าสวยของถังปิงหยู่เปลี่ยนเป็นสีม่วงด้วยความโกรธ "งั้นตอนนี้คุณก็รับปากสิ่งที่ฉันขอได้แล้วใช่มั้ย"
ลู่เสี้ยงหยางพยักหน้าและพูดอย่างใจเย็น: "ขอเวลาและที่อยู่"
หลังจากที่ถังปิงหยู่พูดเวลาและสถานที่ เขาก็วางสายทันที
แทบจะในทันทีที่วางสายโทรศัพท์มือถือ มือของเธอก็ทุบลงกับพื้น เธอเหยียบโทรศัพท์มือถือที่ไร้ประโยชน์
...
หลังจากลู่เสี้ยงหยางออกจากคลินิก เขาก็ตรงไปที่วิลล่าหยุนซาน
นี่คือที่อยู่ที่ถังปิงหยู่ส่งมา
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ลู่เสี้ยงหยางก็มาถึง วิลล่าหยุนซาน
ทันทีที่เขาไปถึงประตู วิลล่าหยุนซานลู่เสี้ยงหยางก็ถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนหยุด
ลู่เสี้ยงหยางโทรไปที่หมายเลขของถังปิงหยู่และหลังจากนั้นไม่นานถังปิงหยู่ก็ออกมารับเขา
เมื่อเห็นลู่เสี้ยงหยาง ใบหน้าของถังปิงหยู่ยังคงเย็นชา ผู้ชายคนนี้มีความทะเยอทะยานและกล้าที่จะใช้ประโยชน์จากเธอ
ลู่เสี้ยงหยางเพิกเฉยต่อความไม่พอใจของถังปิงหยู่และพูดด้วยรอยยิ้ม "น้องไม่มีความสุขที่ได้เจอพี่เหรอ ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ?"
"เอ่อ..." บอดี้การ์ดสองคนที่เฝ้ายามตกใจและมีเหงื่อผุดที่หน้าผาก เด็กคนนี้กล้าพูดกับผู้หญิงด้วยน้ำเสียงแบบนี้ เขาไม่อยากมีหัวไว้ประดับบ่าแล้วหรือไง?
ตายห่า! เด็กคนนี้จบเห่แล้ว
บอดี้การ์ดทั้งสองแอบหัวเราะในใจ
อย่างไรก็ตาม ถังปิงหยู่ไม่ได้พูดอะไร ถังปิงหยู่ทำท่ายิ้มเหมือนไม่ยิ้มแล้วเดินนำลู่เสี้ยงหยางไป
“ตายล่ะ วันนี้คุณหนูเป็นอะไรไป ” บอดี้การ์ดทั้งสองเอาแต่ขยี้ตาสงสัยว่าพวกเขาเห็นผิด
หลังจากนั้นไม่นานลู่เสี้ยงหยางก็ถูกพาไปที่ห้องนอน
บนเตียงในห้องนอนมีชายชราผมหงอกนอนอยู่ ชายชราดูเหมือนจะมีปัญหาทางร่างกายและตกอยู่ในอาการโคม่า
ด้านหน้าเตียงมีชายวัยกลางคนในชุดสูทและรองเท้าหนังและชายชราในชุดถัง
ทันทีที่ลู่เสี้ยงหยางเข้ามาในห้องนอน เขาก็ได้ยินชายวัยกลางคนในชุดสูทและรองเท้าถามชายชราในชุดถัง "อาจารย์สวีพ่อของฉันเป็นอย่างไรบ้าง?"
สวีเทียนหลินส่ายหัวและกล่าวว่า "อาการของคุณท่านไม่ค่อยดี คุณควรเตรียมตัวให้พร้อมนะ"
อะไรนะ?
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ถังกั๋วเหลียงชายวัยกลางคนก็ตัวสั่น การแสดงออกของเขาไม่เต็มใจเล็กน้อยราวกับว่าเขาไม่ต้องการยอมรับผลลัพธ์ดังกล่าว
"พ่อ" ในตอนนี้ถังปิงหยู่เดินไปที่ถังกั๋วเหลียงและกระซิบด้วยเสียงต่ำ
"หือ ปิงหยู่" ถังกั๋วเหลียงพยักหน้าเล็กน้อยจากนั้นเขาก็สังเกตเห็นลู่เสี้ยงหยางเข้ามา
"หือ นี่คือ" ถังกั๋วเหลียงขมวดคิ้ว
ถังปิงหยู่แนะนำ "พ่อคะ นี่คือหมอลู่ที่ฉันเชิญมา เขามีทักษะทางการแพทย์ที่ดีมาก ฉันต้องการให้เขาวินิจฉัยคุณปู่อีกครั้งและดูว่าเขาสามารถสร้างความแตกต่างได้หรือไม่"