บทที่ 129 แค่นี้หงอยแล้วหรือ

บทที่ 129 แค่นี้หงอยแล้วหรือ

ได้ยินเสียงหัวเราะที่ดังลั่นของไป๋ฉีลู่เสี้ยงหยางไม่สะทก ยังคงทานอาหารของตนต่อ

แค่แมลงวันตัวหนึ่ง ไม่ส่งผลกระทบกับมื้ออาหารเขาหลอก

แต่หากรบกวนเขามากนัก ก็แค่ตบมันให้ตายเท่านั้น

หากแต่ ทีท่าของเขา ในสายตาทุกคน กลับเป็นความเกรงกลัวไป๋ฉี จึงแสร้งนิ่งเฉยกับการท้ารบของเขา

ช่างกวนหวั่นหวั่นขมวดคิ้วเป็นปม เธอค่อนข้างมั่นใจในฝีมือของลู่เสี้ยงหยาง แต่เมื่อเผชิญหน้ากับไป๋ฉี กลับหงอยขึ้นมาซะได้

คนประเภทนี้ไร้น้ำยาเกินไปหรือเปล่า เจอคนที่เหนือกว่ากลับไม่กล้าทำอะไรทั้งนั้น การเดินทางครั้งนี้ หากเผชิญกับอุปสรรค ยังจะพึ่งพาเขาได้อยู่อีกหรือ?

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ช่างกวนหวั่นหวั่นค่อนข้างผิดหวังนัก

หลินยงเมื่อเห็นดังนั้นจึงเอ่ยขึ้น “คุณลู่มั่นใจในฝีมือตนมาโดยตลอดนี่นา ถ้าอย่างนั้นประลองฝีมือกับอาจารย์ไป๋หน่อยเป็นไง ให้พวกเราได้ชื่นชมความเหนือของคุณทั้งสองหน่อยสิ”

ทันทีที่ประโยคนั้นหลุดออกมา ทุกคนต่างจับจ้องไปทางลู่เสี้ยงหยาง เพื่อรอดูสถานการณ์

ลู่เสี้ยงหยางไร้ปฏิกิริยาใด ยังคงทานอาหารตรงหน้าต่อไปอย่างไม่แยแส ก่อนลุกขึ้นยืน “ก็แค่หนอนตัวนึง ผมแค่ตบก็ตายแล้ว คนแบบนี้ไม่ถึงกับต้องให้ผมลงมือเองหลอก”

อะไรนะ?

คนระดับอาจารย์ไป๋ เป็นเพียงหนอนน้อยในสายตาเขา?

ให้ตาย!

โอหังนัก!

หลายคนแทบปรบมือให้กับความหน้าด้านของเขา ทั้งที่ตนกลัวพ่ายให้กับอาจารย์ไป๋แท้ๆ แต่กลับโอ้อวดใหญ่โต ไม่ถึงกับต้องให้เขาลงมือด้วยตนเอง

ช่างกวนหวั่นหวั่นนิ่งอึ้งไป ลู่เสี้ยงหยางไม่จำเป็นต้องว่ากล่าวใหญ่โตก็ได้

เหนือคนยังมีคน เหนือฟ้ายังมีฟ้า ยอมรับว่าตนไม่สู้เขา ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร แต่ลู่เสี้ยงหยาง เขาเกรงกลัวแท้ๆ แต่กลับโอหังนัก

หลินยงร้องอุทานอย่างสมเพช “เหอะ ปั้นน้ำเป็นตัวใครก็ทำได้ ช่วยพิสูจน์ให้เห็นด้วย”

“นั่นสิ อย่ามัวแต่ยืนพูดสิ ปวดเอวแย่”

“ฮ่าฮ่า ตลกชะมัด”

เหล่าบอดี้การ์ดของช่างกวนหวั่นหวั่นต่างหัวเราะเยาะ

ไป๋ฉียกยิ้มมุมปาก จับจ้องไปที่ลู่เสี้ยงหยางพร้อมกำหมัดแน่น “ผมกำลังท้ารบคุณ คุณกล้าไหม?”

ลู่เสี้ยงหยางส่ายหน้า พร้อมเอ่ยอย่างตั้งใจ “ฉันพูดแล้ว แกมันแค่หนอนตัวนึง จะท้ารบกับฉัน แกไม่คู่ควร”

จบคำ เขาลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ พร้อมเดินกลับไปยังห้องนอนของตน

ไป๋ฉีคับแค้นใจอย่างถึงที่สุด หากไม่ใช่เพราะลู่เสี้ยงหยางเป็นบอดี้การ์ดของช่างกวนหวั่นหวั่น เขาไม่เป็นต้องท้ารบ ก็แค่ลงมือเล่นงานลู่เสี้ยงหยางให้ตายก็พอแล้ว

เจี่ยงตงเก๋อหัวเราะอย่างเย็นชา “ก็แค่ไอ้งั่ง ไร้ความสามารถ แต่กลับคุยโวใหญ่โต คุณช่างกวน ผมขอบอกตามตรง มีคนแบบนี้อยู่ด้วย มีแต่จะท่วงเวลา”

ช่างกวนหวั่นหวั่นนิ่งเงียบ ลู่เสี้ยงหยางท่วงเวลา ไม่ขนาดนั้นหลอก เพียงแต่เธอผิดหวังในตัวลู่เสี้ยงหยาง ไอ้นี่ไร้ความกล้าหาญเสียเลย หากตนเจออุปสรรคคงตั้งความหวังไว้กับเขาไม่ได้

น่าเสียดายที่ลู่เสี้ยงหยางเดินทางมากับเธอจากเมืองปินเหอถึงที่นี่ เขารู้ความลับของตนมากเกินไป จะไล่ให้เขาไปตอนนี้ไม่ได้ หากเช่นนี้ สู้เก็บเขาไว้กับตัว เพื่อป้องกันความลับรั่วไหลไม่ดีกว่าหรือ

หลินยงเอ่ยขึ้นอย่างเหยียดหยาม “เรามีบัญชีที่ต้องคิดกับไอ้ลู่เสี้ยงหยาง รอให้เราบรรลุภารกิจของคุณหนูก่อน เราจะเล่นงานมันให้เละ”