บทที่ 134 สิ่งที่อยู่ในช่องลับ

บทที่ 134 สิ่งที่อยู่ในช่องลับ

ภาพที่สะท้อนในดวงตาของลู่เสี้ยงหยางคือใบหน้างามล่มเมืองที่มีองคาพยพทั้งห้าประณีตวิจิตรงดงามราวกับถูกสรรค์สร้างด้วยสองมือของพระผู้เป็นเจ้า ทั้งยังผสานเข้ากับสุนทรียภาพของมนุษย์ คนผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเย่สวน

ภายในชั่วพริบตา ห้วงจิตสำนึกของลู่เสี้ยงหยางก็เปลี่ยนเป็นว่างเปล่า เขาสูญเสียความสามารถในการคิดไปอย่างสมบูรณ์ เหตุการณ์นี้ทำให้เขาตกใจมากเกินจะรับไหว

“ไม่ เป็นไปไม่ได้” ลู่เสี้ยงหยางส่ายหน้า ให้ตายก็ไม่เชื่ออย่างเด็ดขาดว่าปีศาจที่ฆ่าคนจนเป็นเหมือนดั่งเทพสังหาร จะเป็นคนที่มีจิตใจดีงามอย่างเย่สวน

ตึง!

เสียงที่น่าหวาดกลัวดังขึ้นมาจากหน้าอกของลู่เสี้ยงหยาง เย่สวนฟื้นฟูความสามารถกลับมาได้แล้ว นิ้วมือดั่งหยกของเธอตบลงไปบนหน้าอกของลู่เสี้ยงหยาง

การโจมตีนั้นรุนแรงเป็นอย่างมาก ลู่เสี้ยงหยางจึงต้องถอยไปข้างหลังเสียหลายก้าว เสียงต่ำ ๆ ดังขึ้นมาจากบริเวณหน้าอกของเขา รู้สึกได้เลยว่ามีเลือดไหลเวียนอยู่ภายใน

ลู่เสี้ยงหยางสะบัดหน้า เขาจึงสามารถดึงสติกลับมาจากอาการตกใจและความรู้สึกที่ไม่อยากจะเชื่อได้

เมื่อจ้องมองดวงตาของเย่สวนอย่างละเอียด ก็เห็นเพียงความต้องการฆ่าที่ควบแน่นจนถึงขีดสุดภายในดวงตาคู่นั้น ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยความกระหายเลือดที่น่าหวาดกลัวเสียยิ่งกว่า

เห็นได้ชัดว่านอกจากรูปร่างหน้าตาที่เหมือนเย่สวนแล้ว คนตรงหน้าเขาก็ไม่มีส่วนไหนที่เหมือนกับเย่สวนอีกเลย

‘นี่จะต้องไม่ใช่เธออย่างแน่นอน คงแค่หน้าตาคล้ายกันเท่านั้น‘ ลู่เสี้ยงหยางลอบคิดในใจ เพียงแต่ถึงแม้ว่าเขาจะคิดแบบนั้น แต่ก็ใช่ว่าจะแน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์อยู่ดี

สัมผัสที่หกของเขาบอกว่าคนคนนี้น่าจะเป็นเย่สวน

สวบ สวบ!

ตอนที่ลู่เสี้ยงหยางกำลังสับสนในใจอยู่นั่นเอง เย่สวนก็พยายามที่จะฆ่าเขาซ้ำอีกครั้ง หลังจากที่เย่สวนเข้ามาประชิดตัวลู่เสี้ยงหยางได้ ก็ส่งฝ่ามือทั้งสองข้างตรงไปที่หน้าของลู่เสี้ยงหยางอย่างรวดเร็ว

ภายในเวลาเพียงแค่ชั่วพริบตาก็สามารถตบลงไปบนใบหน้าเขาได้ตั้งหลายครั้ง

ทุบฝ่ามือแฝงไว้ด้วยแรงอาฆาตที่น่าหวาดผวาและเจตนาในการฆ่าอย่างรุนแรง

ลู่เสี้ยงหยางรู้สึกได้ว่าตนเองกำลังถูกล็อกเอาไว้อย่างแน่นหนา

ถ้าหากถูกลูกตบพวกนี้ตบเข้าแล้วละก็ เขาจะต้องเจ็บหนักอย่างแน่นอน

ทันใดนั้นพละกำลังในร่างกายเขาก็ถูกรวบรวมขึ้นอีกครั้ง พยายามต่อต้านการปิดล็อกของไอสังหารพวกนี้ ร่างกายของเขาถอยไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว

แต่เย่สวนยังคงไล่ตามมาส่งแรงอัดจากฝ่ามือเพื่อโจมตีลู่เสี้ยงหยางอย่างกระชั้นชิด

ลู่เสี้ยงหยางยกกำปั้นขึ้น แล้วใช้สองหมัดโจมตีเพื่อทำลายแรงอัดพวกนั้น

กำปั้นของเขาราวกับกระแทกลงบนแผ่นเหล็กแข็ง ๆ ไปโดยปริยาย แรงสั่นสะเทือนนี้ทำให้กำปั้นของเขาชาไม่น้อย

ลู่เสี้ยงหยางรู้สึกได้ว่าพละกำลังของเย่สวนในตอนนี้แข็งแกร่งกว่าเมื่อกี้นี้มาก

ฟุบ!

ทันใดนั้นก็ปรากฏเงาสีดำขึ้น เย่สวนประชิดถึงตัวลู่เสี้ยงหยางอย่างรวดเร็ว ทั้งยังไม่รู้ว่าเธอถือมีดสั้นเอาไว้ในมือตั้งแต่เมื่อไหร่ และมันก็กำลังจะเชือดลงไปตรงตำแหน่งคอหอยของลู่เสี้ยงหยาง

ลู่เสี้ยงหยางไม่เพียงแต่จะไม่ถอย เขายังรุดขึ้นไปด้านหน้า ตอนที่เข้าไปใกล้เย่สวนก็ตวัดมือไปอีกทางแล้วกางออก อ้อมผ่านปลายแหลมคมของมีดสั้นจับลงบนข้อมือของเย่สวน ก่อนจะออกแรงเขวี้ยงตัวเย่สวนจนลอยออกไป

จากนั้นลู่เสี้ยงหยางก็ใช้เท้าทั้งสองข้างกระทืบลงไปบนพื้นอย่างแรง ทันทีที่ร่างของเขาลอยขึ้น ก็เตะไปที่ร่างของเย่สวนกลางอากาศอย่างต่อเนื่อง

ตึง ตึง!

เสียงต่ำ ๆ ดังขึ้นไม่กี่ครั้ง เย่สวนก็ถูกถีบจนลอยออกไปราวกับว่าวที่สายถูกตัดขาด สุดท้ายก็กระแทกเข้ากับมุมของกำแพงสวนขนาดใหญ่

อั่ก!

ทั่วทั้งร่างของเย่สวนเต็มไปด้วยเลือด ทั้งใบหน้ายังซื่อขาวหาใดเทียบ ท้ายที่สุดก็รู้สึกถึงรสชาติหวานปร่าในลำคอ อดไม่ได้ที่จะกระอักเลือดออกมา

แต่ถึงจะเป็นเช่นนี้แล้วก็ยังไม่ปรากฏระลอกคลื่นอารมณ์ใด ๆ ในดวงตาของเธอ มันยังคงกลวงเปล่าและกระหายเลือด